V KO 106/17

Sygn. akt V KO 106/17
POSTANOWIENIE
Dnia 14 grudnia 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
w sprawie
P. K.
,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,
w dniu 14 grudnia 2017 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w S.,
z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt IV Kp
[…]
,
w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,
na podstawie art. 37 k.p.k. –
a contrario
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt IV Kp
[…]
, Sąd Rejonowy w S., na podstawie art. 37 k.p.k., zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy w przedmiocie zażalenia P. K. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 23 grudnia 2016 r., sygn. akt PR Ds.
[…]
, o odmowie wszczęcia śledztwa. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że „przedmiotem osądu i rozstrzygnięcia ma być bowiem postępowanie sędziego, pełniącego swe obowiązki w mającym rozpoznawać zażalenie P. K. Sądzie Rejonowym w S.”.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Wniosek Sądu Rejonowego w S. o przekazanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu stanowi istotne odstępstwo od ogólnej zasady właściwości miejscowej sądu i jako instytucja wyjątkowa nie może być nadużywana. Zwrócić należy bowiem uwagę, że sam fakt formułowania zarzutów pod adresem funkcjonariuszy publicznych, w tym sędziów i prokuratorów, wykonujących obowiązki na określonym terenie, nie powinien być traktowany jako okoliczność rzeczywiście uzasadniająca wątpliwości co do bezstronności sędziów sądu właściwego do rozpoznania zażalenia
(zob. np. postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2013 r., V KO 78/12, LEX nr 1277828)
.
Przepis art. 37 k.p.k. daje co prawda możliwość przekazania do rozpoznania danej sprawy innemu sądowi równorzędnemu, ale jedynie wtedy, gdy „wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości”. Takiej zaś przesłanki w omawianym przypadku Sąd Najwyższy się nie dopatruje. To, że skarżący niejednokrotnie formułują zarzuty pod adresem sędziów nie może być – niejako automatycznie – traktowane jako okoliczność uzasadniająca wątpliwości co do bezstronności sędziów sądu właściwego do rozpoznania zażaleń na zarządzenia i postanowienia prokuratora. Nie ma bowiem podstaw do korzystania z możliwości przewidzianych w art. 37 k.p.k. w każdej sytuacji, gdy sądowej kontroli podlegają decyzje prokuratora podejmowane po przeprowadzeniu czynności weryfikujących zasadność doniesienia uczestnika innego postępowania, niezadowolonego z jego przebiegu lub wyniku, o rzekomym przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków. Zaznaczyć także należy, że nadmiernie szerokie korzystanie z instytucji określonej w art. 37 k.p.k., uzasadniałoby powstanie lub utwierdzenie nieprawdziwego przekonania, że w każdym przypadku, gdy skarżący sformułują jakiekolwiek zarzuty pod adresem sędziego, wykonującego swoje obowiązki służbowe w określonym okręgu, wszyscy sędziowie z tego okręgu nie są w stanie w sposób obiektywny i rozsądny rozpoznać sprawy. To zaś prowadziłoby do przeciwnego od zamierzonego skutku, a mianowicie podważałoby zaufanie do niezależności sądów i niezawisłości sędziów.
Jedynie na marginesie stwierdzić zaś należy, że powyższe rozumienie instytucji „dobra wymiaru sprawiedliwości”, o której mowa w art. 37 k.p.k., wydaje się być tożsamo wykładane przez wnioskujący w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy, który – jak wynika z akt sprawy – 19 kwietnia 2017 r. nie znalazł przesłanek do wystąpienia z tego rodzaju wnioskiem, wskazując w uzasadnieniu postanowienia z tej daty, że: „W niniejszej sprawie dobro wymiaru sprawiedliwości nie uzasadnia wystąpienia z wnioskiem o przekazanie sprawy V KP 101/17 innemu sądowi równorzędnemu. Podstawą do takiego przekazania nie może być bowiem jedynie subiektywne odczucie skarżącego dotyczące oceny bezstronności sądu”
(k. 16)
.
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.
[aw]