V KK 95/19

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego L. P. S., który został skazany za usiłowanie wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środków odurzających (marihuany i 4-MEC) do Szwecji. Wyrok Sądu Okręgowego, który wymierzył karę 3 lat pozbawienia wolności i grzywnę, został utrzymany w mocy przez Sąd Apelacyjny. Obrońca zarzucał naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7, 410, 5 § 2, 424 k.p.k.) oraz prawa materialnego (art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), a także błąd w ustaleniach faktycznych i rażącą niewspółmierność kary. Sąd Najwyższy podkreślił, że postępowanie kasacyjne nie jest ponowną kontrolą odwoławczą i nie służy badaniu poprawności oceny dowodów czy współmierności kary. Stwierdził, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. są chybione, ponieważ wątpliwości nie stały się udziałem orzekających sądów, a ocena dowodów była zgodna z art. 7 k.p.k. Zarzut obrazy art. 424 k.p.k. również uznano za bezpodstawny, gdyż sąd odwoławczy nie orzekał reformatoryjnie, a jego uzasadnienie spełniało wymogi art. 457 § 3 k.p.k. Zarzut obrazy art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uznano za oczywiście bezzasadny, wskazując, że ilość zabezpieczonych substancji (195,69 g marihuany i 45,91 g 4-MEC) pozwala na uznanie jej za znaczną, wystarczającą do odurzenia kilkudziesięciu osób. Sąd Najwyższy odrzucił argumentację skarżącego dotyczącą interpretacji pojęcia „znacznej ilości” oraz kwestii uwzględniania różnic w ilości narkotyków przy wymiarze kary. Zarzut dotyczący niewspółmierności kary uznano za niedopuszczalny z mocy ustawy, gdyż opierał się na niezasadnym wniosku o obowiązku zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 2 k.k. W konsekwencji, kasację oddalono jako oczywiście bezzasadną, a skazanego obciążono kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający