V KK 86/15

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego K. S., który został skazany za przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. (kradzież z włamaniem) oraz art. 291 § 1 k.k. (paserstwo) w zbiegu z art. 12 k.k. (czyn ciągły) i art. 65 § 1 k.k. (uczynienie sobie z przestępstwa stałego źródła dochodu). Sądy niższych instancji wymierzyły kary jednostkowe, a następnie karę łączną pozbawienia wolności i grzywny. Obrońca w apelacji kwestionował m.in. obrazę prawa materialnego (art. 65 § 1 k.k.) i rażącą niewspółmierność kar. Sąd Okręgowy utrzymał wyrok w mocy. W kasacji obrońca ponownie zarzucił rażącą obrazę art. 65 § 1 k.k., argumentując, że stan faktyczny nie uzasadnia przyjęcia stałego źródła dochodu, gdyż przestępstwo było popełniane nieregularnie przez krótki okres (2 miesiące) i brak było dowodów na zamiar długotrwałego czerpania korzyści. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że zarzut obrazy art. 65 § 1 k.k. został podniesiony instrumentalnie, aby obejść zakaz kwestionowania rażącej niewspółmierności kary. Sąd Najwyższy, odwołując się do ustaleń faktycznych, opisał zorganizowany proceder polegający na przyjmowaniu, magazynowaniu, demontażu i sprzedaży skradzionych samochodów na części. Wskazano, że sposób organizacji procederu, wynajęcie pomieszczeń, wyposażenie ich w sprzęt, a także zamiar sprawcy co do kontynuowania działalności, nawet przez okres 2 miesięcy, uzasadniają przyjęcie, iż skazany uczynił sobie z tego stałe źródło dochodu. Sąd Najwyższy zaznaczył, że ustawodawca nie określił ściśle wymaganego okresu trwania działalności dla uznania jej za stałe źródło dochodu, a ocena ta zależy od całokształtu okoliczności, w tym od zamiaru sprawcy i stopnia zorganizowania procederu. Skazany został obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający