V KK 71/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postępowaniu kasacyjnym.
Skazana K. H. wniosła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia jej zażalenia na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Skazana argumentowała, że niedopuszczalne jest dokonywanie zmian w orzeczeniu w trybie sprostowania omyłki pisarskiej. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za oczywiście niezasadne, wskazując, że na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postępowaniu kasacyjnym zażalenie nie przysługuje.
Przedmiotem sprawy było zażalenie skazanej K. H. na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt V KK 71/13, o odmowie przyjęcia środka odwoławczego. Zarządzenie to zostało wydane na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., a odmowa przyjęcia zażalenia wynikała z niedopuszczalności takiego środka w postępowaniu kasacyjnym, zgodnie z art. 105 § 4 k.p.k. oraz art. 426 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. Skazana w swoim zażaleniu podnosiła, że niedopuszczalne jest dokonywanie zmian w orzeczeniu w zakresie kwalifikacji prawnej czynu na podstawie art. 105 § 1 k.p.k., który przewiduje tryb sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W związku z tym wniosła o wycofanie z obiegu postanowienia z dnia 20 maja 2013 r. i zmienionego nim postanowienia z dnia 11 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy uznał zażalenie skazanej za oczywiście niezasadne. Podkreślono, że przepis art. 105 § 1 i 4 k.p.k. w kontekście art. 426 § 1 k.p.k. i art. 518 k.p.k. jednoznacznie stanowi, iż na postanowienie Sądu Najwyższego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w jego własnym orzeczeniu, wydane na etapie postępowania kasacyjnego, zażalenie nie przysługuje. Sąd wskazał również, że Przewodniczący Sądu Najwyższego rozstrzygał jedynie kwestie formalne dotyczące dopuszczalności środka odwoławczego, a nie merytoryczną zasadność postanowienia o sprostowaniu omyłki. Podkreślono, że postanowienie z dnia 20 maja 2013 r. dotyczyło jedynie oczywistych omyłek pisarskich w komparycji postanowienia z dnia 11 kwietnia 2013 r. i nie ingerowało w jego merytoryczną treść. W związku z powyższym, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, zażalenie na takie postanowienie nie przysługuje.
Uzasadnienie
Przepis art. 105 § 4 k.p.k. w zw. z art. 426 § 1 k.p.k. i art. 518 k.p.k. wyłącza dopuszczalność zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postępowaniu kasacyjnym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie
Strona wygrywająca
Przewodniczący V Wydziału Karnego Sądu Najwyższego
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. H. | osoba_fizyczna | skazana |
Przepisy (5)
Główne
k.p.k. art. 105 § § 1 i 4
Kodeks postępowania karnego
Przepis ten, w otoczeniu normatywnym art. 426 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., wyłącza możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w jego własnym orzeczeniu wydane na etapie postępowania kasacyjnego.
k.p.k. art. 426 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Wskazuje na niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postępowaniu kasacyjnym.
k.p.k. art. 518
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy stosowania przepisów o postępowaniu zwyczajnym do postępowania kasacyjnego, w tym w zakresie dopuszczalności środków odwoławczych.
Pomocnicze
k.p.k. art. 429 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Reguluje zakres kontroli sprawowanej przez przewodniczącego sądu przy odmowie przyjęcia środka odwoławczego.
k.p.k. art. 437 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Na postanowienie Sądu Najwyższego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postępowaniu kasacyjnym nie przysługuje zażalenie. Przewodniczący Sądu Najwyższego dokonuje jedynie kontroli formalnej dopuszczalności środka odwoławczego.
Odrzucone argumenty
Niedopuszczalność dokonywania zmiany orzeczenia w zakresie kwalifikacji prawnej czynu na podstawie art. 105 § 1 k.p.k.
Godne uwagi sformułowania
zażalenie skazanej jest niezasadne w stopniu oczywistym nie pozostawia wątpliwości, że na postanowienie Sądu Najwyższego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w jego własnym orzeczeniu, wydane na etapie postępowania kasacyjnego, zażalenie nie przysługuje pozostawało poza obszarem formalnej kontroli środka odwoławczego
Skład orzekający
Andrzej Ryński
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postępowaniu kasacyjnym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji w postępowaniu kasacyjnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy wąskiego zagadnienia dopuszczalności środka odwoławczego w postępowaniu kasacyjnym, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców.
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V KK 71/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński w sprawie K. H. skazanej z art. 157 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 sierpnia 2013 r. zażalenia skazanej na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt V KK 71/13 o odmowie przyjęcia środka odwoławczego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 429 § 2 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący V Wydziału Karnego Sądu Najwyższego na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. odmówił przyjęcia zażalenia skazanej K. H. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2013 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu tegoż Sądu z dnia 11 kwietnia 2013 r. uznając, iż z mocy ustawy jest ono niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym ( art. 105 § 4 k.p.k. oraz art. 426 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.). Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła skazana K. H. podnosząc, że pominięto w nim, iż niedopuszczalne jest dokonywanie zmiany orzeczenia w zakresie kwalifikacji prawnej czynu na podstawie art. 105 § 1 k.p.k. przewidującego tryb sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej i wprowadzanie do obrotu prawnego tak zmodyfikowanego orzeczenia. W związku z tym skarżąca wniosła o wycofanie z obiegu postanowienia z dnia 20 maja 2013 r. i zmienionego nim postanowienia z dnia 11 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenie skazanej K. H. jest niezasadne w stopniu oczywistym. Przepis art. 105 § 1 i 4 k.p.k. interpretowany w otoczeniu normatywnym art. 426 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. nie pozostawia wątpliwości, że na postanowienie Sądu Najwyższego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w jego własnym orzeczeniu, wydane na etapie postępowania kasacyjnego, zażalenie nie przysługuje. Skarżąca wydaje się również nie dostrzegać, że Przewodniczący V Wydziału Karnego Sądu Najwyższego rozstrzygał jedynie co do spełnienia warunków formalnych wniesionego środka odwoławczego, w tym jego dopuszczalności w kontekście przepisów ustawy. W związku z tym nieuzasadnione było oczekiwanie, że w zaskarżonym zarządzeniu odniesie się on merytorycznie do zarzutów stawianych przez skarżącą postanowieniu z dnia 20 maja 2013 r. o sprostowaniu oczywistych omyłek pisarskich albowiem pozostawało to poza obszarem formalnej kontroli środka odwoławczego przewidzianej w art. 429 § 1 k.p.k. (por. postanowienie SN z dnia 25 maja 2010 r., III KZ 41/10, OSNwSK 2010/1/1107). Na marginesie należy zauważyć, że wydane w tej sprawie postanowienie SN z dnia 20 maja 2013 r., nie ingeruje w merytoryczną treść postanowienia z dnia 11 kwietnia 2013 r. w którym rozpoznano kasację obrońcy skazanej, a dotyczy tylko oczywistych omyłek pisarskich w komparycji tegoż postanowienia. Z tych względów Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone zarządzenie.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI