V KK 64/10
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy Pawła R., skazanego za przestępstwa związane z przeciwdziałaniem narkomanii. Po analizie dotychczasowego przebiegu postępowania, które obejmowało wiele wyroków sądów niższych instancji, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego, a następnie umorzył postępowanie karne wobec Pawła R. Głównym powodem takiej decyzji było stwierdzenie, że czyny przypisane oskarżonemu, obejmujące udzielanie i wprowadzanie do obrotu substancji psychotropowych i środków odurzających w warunkach czynu ciągłego, stanowiły jeden czyn ciągły. Ponieważ Paweł R. został już prawomocnie skazany za ten czyn ciągły wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2008 r., ponowne postępowanie w tej samej sprawie było niedopuszczalne na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. (zasada ne bis in idem). Sąd Najwyższy podkreślił, że istota czynu ciągłego i powaga rzeczy osądzonej wykluczają prowadzenie postępowania dotyczącego zachowań, które są elementem i mieszczą się w ramach czasowych czynu ciągłego, za który sprawca został już prawomocnie skazany, niezależnie od tego, czy nowe postępowanie miałoby się toczyć z powodu późniejszego ujawnienia tych zachowań, czy z innego powodu, np. wskutek rozstrzygnięcia sądu odwoławczego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja zasady ne bis in idem w kontekście czynu ciągłego oraz zakresu powagi rzeczy osądzonej.
Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z czynem ciągłym i jego ponownym osądzeniem.
Zagadnienia prawne (2)
Czy ponowne postępowanie karne jest dopuszczalne w sytuacji, gdy dotyczy ono zachowań będących elementem czynu ciągłego, za który sprawca został już prawomocnie skazany?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, ponowne postępowanie karne jest niedopuszczalne w takiej sytuacji ze względu na negatywną przesłankę procesową w postaci res iudicata (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.).
Uzasadnienie
Istota czynu ciągłego (art. 12 k.k.) i powaga rzeczy osądzonej wykluczają prowadzenie postępowania dotyczącego zachowań, które są elementem i mieszczą się w ramach czasowych czynu ciągłego, za który sprawca został prawomocnie skazany. Nie ma znaczenia, czy postępowanie miałoby się toczyć z powodu późniejszego ujawnienia tych zachowań, czy z innego powodu.
Jakie są granice rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, gdy środek odwoławczy nie jest skonstruowany w sposób przejrzysty?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Granice rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym wyznacza treść całego środka odwoławczego, a nie tylko jego petitum, jeśli z całości wynika zamiar zaskarżenia.
Uzasadnienie
Chociaż pożądane jest, aby środek odwoławczy grupował wszystkie zarzuty w petitum, to granice rozpoznania wyznacza treść całego środka odwoławczego, jeżeli z niej wynika zamiar zaskarżenia. Sąd odwoławczy nie może ograniczać rozpoznania sprawy do zarzutów ujętych jedynie w petitum, pomijając inne, czytelnie sformułowane zarzuty.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Paweł R. | osoba_fizyczna | skazany |
| Karolina D. | osoba_fizyczna | współoskarżona |
| Sąd Apelacyjny w W. | instytucja | sąd drugiej instancji |
| Sąd Okręgowy w Ś. | instytucja | sąd pierwszej instancji |
| Prokurator | organ_państwowy | oskarżyciel |
| Prokurator Prokuratury Generalnej | organ_państwowy | prokurator |
| Stowarzyszenie „ORDO EX CHAO” w Warszawie | instytucja | pokrzywdzony (nawiązka) |
Przepisy (14)
Główne
k.k. art. 12
Kodeks karny
Definicja i konstrukcja czynu ciągłego.
k.p.k. art. 17 § § 1 pkt 7
Kodeks postępowania karnego
Negatywna przesłanka procesowa w postaci res iudicata (powaga rzeczy osądzonej).
u.p.n. art. 59 § ust. 1 i 2
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Przestępstwo udzielania substancji psychotropowej lub środka odurzającego.
u.p.n. art. 11 § § 2 k.k.
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Zbieg przepisów ustawy z innymi przepisami k.k.
k.k. art. 65 § § 1
Kodeks karny
Czynny udział w obrocie substancjami psychotropowymi lub środkami odurzającymi.
u.p.n. art. 56 § ust. 1 i 3
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Przestępstwo wprowadzania do obrotu substancji psychotropowej lub środka odurzającego.
u.p.n. art. 58 § ust. 1
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Przestępstwo nieodpłatnego udzielania substancji psychotropowej lub środka odurzającego.
u.p.n. art. 57 § ust. 2
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Przestępstwo przygotowania do wprowadzenia do obrotu substancji psychotropowej lub środka odurzającego.
k.k. art. 13 § § 1
Kodeks karny
Przygotowanie do popełnienia przestępstwa.
k.k. art. 11 § § 3
Kodeks karny
Określenie kary w zbiegu przepisów.
Pomocnicze
k.p.k. art. 433 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Obowiązek rozważenia wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym.
k.p.k. art. 457 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Obowiązek sądu odwoławczego do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów apelacji.
u.p.n. art. 70 § ust. 4
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Orzeczenie nawiązki.
k.p.k. art. 442 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Wiązanie sądu a quo zapatrywaniem prawnym sądu odwoławczego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zarzut naruszenia zasady res iudicata (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.) – sprawca został już prawomocnie skazany za czyn ciągły, który obejmował zachowania będące przedmiotem obecnego postępowania. • Zarzut rażącej obrazy przepisów postępowania, mającej istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. (nie rozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji).
Godne uwagi sformułowania
Istota czynu ciągłego (art. 12 k.k.) i powaga rzeczy osądzonej powodują, że nie jest możliwe prowadzenie postępowania wtedy, gdy miałoby ono dotyczyć zachowania będącego elementem i mieszczącego się w ramach czasowych czynu ciągłego, za który sprawca został prawomocnie skazany. • Granice rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym wyznacza treść całego środka odwoławczego. • Prawomocne skazanie za czyn ciągły stoi na przeszkodzie ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu.
Skład orzekający
J. Sobczak
przewodniczący
K. Cesarz
członek
Z. Puszkarski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zasady ne bis in idem w kontekście czynu ciągłego oraz zakresu powagi rzeczy osądzonej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z czynem ciągłym i jego ponownym osądzeniem.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy kluczowej zasady procesowej ne bis in idem w kontekście czynu ciągłego, co jest istotne dla praktyków prawa karnego. Pokazuje złożoność wieloinstancyjnego postępowania i potencjalne pułapki interpretacyjne.
“Czy można być sądzonym dwa razy za to samo? Sąd Najwyższy wyjaśnia granice czynu ciągłego i zasady ne bis in idem.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.