V KK 64/10
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 stycznia 2011 r. rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę Pawła R., skazanego za przestępstwa związane z przeciwdziałaniem narkomanii, popełnione w warunkach czynu ciągłego. Po analizie dotychczasowego przebiegu postępowania, które obejmowało liczne wyroki sądów pierwszej i drugiej instancji, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego, umarzając postępowanie karne wobec oskarżonego. Podstawą umorzenia było stwierdzenie naruszenia zasady ne bis in idem (rei iudicatae), wynikające z faktu, że część zarzucanych czynów była już prawomocnie osądzona w ramach innego czynu ciągłego. Sąd Najwyższy podkreślił, że istota czynu ciągłego i powaga rzeczy osądzonej wykluczają możliwość prowadzenia postępowania dotyczącego zachowań, które są elementem i mieszczą się w ramach czasowych czynu ciągłego, za który sprawca został już prawomocnie skazany, niezależnie od tego, czy postępowanie miałoby się toczyć z powodu późniejszego ujawnienia tych zachowań, czy z innego powodu.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja zasady rei iudicatae w kontekście czynu ciągłego oraz granice rozpoznania sprawy przez sąd odwoławczy.
Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z czynem ciągłym i wielokrotnymi postępowaniami sądowymi.
Zagadnienia prawne (2)
Czy sąd odwoławczy, uchylając wyrok sądu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w określonym zakresie, może przełamać zakaz prowadzenia postępowania wynikający z zasady rei iudicatae, gdy dotyczy to zachowań będących elementem czynu ciągłego, za który sprawca został już prawomocnie skazany?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd odwoławczy nie może przełamać zakazu prowadzenia postępowania wynikającego z zasady rei iudicatae, nawet w przypadku uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jeśli dotyczy to zachowań będących elementem czynu ciągłego, za który sprawca został już prawomocnie skazany.
Uzasadnienie
Istota czynu ciągłego i powaga rzeczy osądzonej wykluczają możliwość prowadzenia postępowania dotyczącego zachowań, które są elementem i mieszczą się w ramach czasowych czynu ciągłego, za który sprawca został prawomocnie skazany. Dotyczy to sytuacji, gdy postępowanie miałoby się toczyć z powodu późniejszego ujawnienia tych zachowań lub z innego powodu, np. rozstrzygnięcia sądu odwoławczego.
Jakie są granice rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, gdy środek odwoławczy jest skonstruowany w sposób niejasny?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Granice rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym wyznacza treść całego środka odwoławczego, a nie tylko jego petitum, jeśli z całości wynika zamiar zaskarżenia.
Uzasadnienie
Chociaż pożądane jest, aby środek odwoławczy był przejrzysty i grupował wszystkie zarzuty w petitum, to granice rozpoznania wyznacza treść całego środka odwoławczego, jeśli z niej wynika zamiar zaskarżenia.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Paweł R. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Karolina D. | osoba_fizyczna | współoskarżona |
| Sąd Apelacyjny w W. | instytucja | sąd odwoławczy |
| Sąd Okręgowy w Ś. | instytucja | sąd pierwszej instancji |
| Prokurator | organ_państwowy | oskarżyciel |
| L. Nowakowski | osoba_fizyczna | Prokurator Prokuratury Generalnej |
Przepisy (13)
Główne
k.k. art. 12
Kodeks karny
Definiuje czyn ciągły, który obejmuje wielość zachowań zamkniętych w określonych ramach czasowych i spełniających kryteria wzajemnej łączności.
k.p.k. art. 17 § § 1 pkt 7
Kodeks postępowania karnego
Określa bezwzględną przyczynę odwoławczą w postaci rei iudicatae (powagi rzeczy osądzonej), która wyłącza prowadzenie postępowania.
u.p.n. art. 59 § ust. 1 i 2
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Dotyczy udzielania substancji psychotropowych lub środków odurzających.
u.p.n. art. 11 § § 2
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Dotyczy kwalifikacji czynów popełnionych w zbiegu.
u.p.n. art. 65 § § 1
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Dotyczy popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i uczynienia sobie z tego stałego źródła dochodu.
u.p.n. art. 56 § ust. 1 i 3
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Dotyczy wprowadzania do obrotu substancji psychotropowych lub środków odurzających.
u.p.n. art. 58 § ust. 1
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Dotyczy nieodpłatnego udzielania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
u.p.n. art. 57 § ust. 2
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Dotyczy przygotowania do wprowadzenia do obrotu substancji psychotropowych lub środków odurzających.
u.p.n. art. 58 § ust. 1 i 2
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Dotyczy nieodpłatnego udzielania substancji psychotropowych.
u.p.n. art. 62 § ust. 1 i 2
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Dotyczy posiadania substancji psychotropowych lub środków odurzających.
Pomocnicze
k.p.k. art. 433 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Nakazuje sądowi odwoławczemu rozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym.
k.p.k. art. 457 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Nakazuje sądowi odwoławczemu ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i wniosków stron.
k.p.k. art. 442 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Reguluje wiążące zapatrywanie prawne sądu odwoławczego dla sądu pierwszej instancji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie zasady rei iudicatae poprzez ponowne skazanie za czyn ciągły, który został już prawomocnie osądzony. • Naruszenie przepisów postępowania (art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.) polegające na nierozważeniu wszystkich zarzutów apelacji. • Granice rozpoznania sprawy wyznacza treść całego środka odwoławczego, a nie tylko petitum.
Odrzucone argumenty
Argumentacja prokuratora w odpowiedzi na kasację, że zarzut naruszenia art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. był jedynym zasadnym zarzutem apelacji.
Godne uwagi sformułowania
granice rozpoznania sprawy w postę- powaniu odwoławczym wyznacza treść całego środka odwoławczego • istota czynu ciągłego (art. 12 k.k.) i powaga rzeczy osądzonej po- wodują, że nie jest możliwe prowadzenie postępowania wtedy, gdy miałoby ono dotyczyć zachowania będącego elementem i mieszczącego się w ra- mach czasowych czynu ciągłego, za który sprawca został prawomocnie skazany • nie ma przy tym znaczenia, czy postępowanie miałoby się toczyć z powodu późniejszego ujawnienia takich zachowań, czy też z innego po- wodu, np. określonego rozstrzygnięcia sądu odwoławczego.
Skład orzekający
J. Sobczak
przewodniczący
K. Cesarz
członek
Z. Puszkarski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zasady rei iudicatae w kontekście czynu ciągłego oraz granice rozpoznania sprawy przez sąd odwoławczy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z czynem ciągłym i wielokrotnymi postępowaniami sądowymi.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje zawiłości polskiego prawa karnego procesowego, w szczególności zasady ne bis in idem i czynu ciągłego, oraz jak wielokrotne postępowania mogą prowadzić do skomplikowanych sytuacji prawnych.
“Sąd Najwyższy: Czy można sądzić za ten sam czyn dwa razy? Kluczowa interpretacja zasady ne bis in idem.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.