V KK 631/19

SN
Sygn. akt V KK 631/19
POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2020r.
sprawy
P. P.
uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 177§2 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej
od wyroku Sądu Okręgowego w L.
z dnia 28 maja 2019r., sygn. akt IV Ka (…),
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w J.
z dnia 19 lutego 2019r., sygn. akt II K (…)
p o s t a n o w i ł:
1.    oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć oskarżycielkę posiłkową kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu oskarżycielki posiłkowej jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.
Skarżący w istocie skoncentrował swój zarzut wokół jednego zagadnienia – oparcia rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy na opinii prywatnej sporządzonej przez Ł. G. .
Zarzut tej treści został podniesiony już w apelacji (pkt II). Sąd Odwoławczy dostrzegł tę kwestię i przedstawił stosowne rozważania w uzasadnieniu swego wyroku. Rozważania te w ocenie Sądu Najwyższego są trafne i pozostają w zgodzie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Nie można zatem zasadnie twierdzić, że naruszony został art. 433§2 k.p.k. lub art. 457§3 k.p.k.
Jako niezręczne natomiast i niemające oparcia w dyspozycji art. 393§3 k.p.k. należy uznać posługiwanie się w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji określeniem „opinia biegłego”. Pismo Ł.G. wszak opinią nie jest, bo nie jest ono wynikiem decyzji sądu o dopuszczeniu takiego dowodu, a on sam nie jest biegłym w sprawie, również z tego samego powodu, a więc wobec braku stosownej decyzji sądu.
Przypomnieć jednak należy, że stan prawny w omawianym zakresie uległ zmianie z dniem 1 lipca 2015r. (art. 1 pkt 130 ustawy z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2013r., poz. 1247). Od tego czasu
„mogą być odczytywane na rozprawie
wszelkie
dokumenty prywatne
,
powstałe poza postępowaniem karnym
, w szczególności oświadczenia, publikacje, listy oraz notatki”
(do tego czasu odczytywane mogły być tylko takie dokumenty, które nie powstały dla celów
postępowania karnego)
.
Dotyczy to zatem również tak zwanych „opinii prywatnych” stanowiących odpowiedź czy odniesienie do opinii biegłych wyznaczonych w sprawie.
Bezsprzecznie w świetle art. 194 k.p.k. i art. 200§1 k.p.k., opinia uzyskuje przynależny jej kodeksowo status opinii biegłego, gdy sporządzona została, na co wskazywano wyżej, przez osobę będącą biegłym i powołaną do tego na podstawie odpowiedniej decyzji sądu lub organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze. „Opinia prywatna” niezaprzeczalnie jednak może być dowodem w sprawie i choć na jej podstawie organ procesowy nie może czynić ustaleń faktycznych w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych, to może ona wskazywać na konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lub jego uzupełniającego przesłuchania, na okoliczność wniosków wynikających z tego prywatnego dokumentu lub nawet powołania innego biegłego w wypadkach wskazanych w art. 201 k.p.k. (
vide
: Świecki D. (red.), Augustyniak B., Eichstaedt K., Kurowski M., Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, Warszawa 2020).
Nie można w tym kontekście nie dostrzegać tego, że w niniejszej sprawie sporządzone zostały dwie opinie biegłych – J. S.  – biegłego z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego techniki samochodowej, rekonstrukcji wypadków komunikacyjnych (k. 130 – 156) – wykonana na etapie postępowania przygotowawczego oraz H. w P.  (k. 329 – 355), dopuszczona w trybie art. 201 k.p.k. jako kompleksowa opinia zespołu biegłych, dla wyjaśnienia kwestii zasygnalizowanych w prywatnej opinii Ł.G. i rozstrzygnięcia wątpliwości wynikających z treści pierwszej opinii biegłego.
Niewątpliwie opinia sporządzona przez Centrum Ekspertyz w swych ostatecznych wnioskach jest bliższa wniosków przedstawionych przez Ł. G. niż biegłego J. S. (który wskazywał na przyczynienie się do zaistnienia wypadku zarówno przez oskarżonego, jak i pokrzywdzonego), lecz w niczym nie zmienia to faktu, że opinia prywatna nigdy nie była opinią biegłego wydaną w sprawie, nie została za taką uznana przez Sąd, a ostateczne rozstrzygnięcie oparto nie na owej opinii prywatnej lecz na opinii Instytutu powołanego do wydania opinii w trybie art. 201 k.p.k.
Warto też przypomnieć, że wszystkie opinie wydane w sprawie były całkowicie zgodne co do ustalenia, że przyczyną wypadku (wyłączną lub jedną z przyczyn – jak u biegłego J. S.) było ogromne przekroczenie dozwolonej administracyjnie prędkości przez motocyklistę.
Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybień podnoszonych w kasacji.
Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Skarżącą obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.