V KK 551/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanego S. C., który został skazany za sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym (art. 174 § 1 k.k. w zb. z art. 244 k.k. w zb. z art. 178b k.k.) oraz inne przestępstwa. Skazany prowadził pojazd, wjeżdżał na chodniki, zmuszając pieszych do ucieczki, i kontynuował jazdę pomimo zakazu kierowania pojazdami. Sąd Rejonowy wymierzył karę 3 lat pozbawienia wolności, zakaz prowadzenia pojazdów na 7 lat, nawiązkę na Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości. Sąd Okręgowy utrzymał ten wyrok w mocy. Obrońca w kasacji zarzucił m.in. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, polegające na nieprawidłowej kontroli instancyjnej i nierozważeniu zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 174 § 1 k.k. Twierdził, że zachowanie skazanego wyczerpuje znamiona wykroczeń lub przestępstwa z art. 244 k.k. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Podkreślił, że zarzuty były już przedmiotem analizy sądów niższych instancji, które prawidłowo zakwalifikowały czyn jako sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym. Sąd Najwyższy stwierdził, że ustalenia faktyczne, w tym te dotyczące realnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa dla pieszych, są kasacyjnie niewzruszalne i uzasadniają przyjętą kwalifikację prawną. W konsekwencji kasacja została oddalona, a skazany obciążony kosztami postępowania.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaPotwierdzenie interpretacji art. 174 § 1 k.k. w kontekście zachowań stwarzających bezpośrednie niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, a także zasad rozpoznawania kasacji.
Dotyczy konkretnego stanu faktycznego, ale stanowi potwierdzenie utrwalonej linii orzeczniczej w zakresie odpowiedzialności za sprowadzenie niebezpieczeństwa w ruchu.
Zagadnienia prawne (2)
Czy zachowanie polegające na wielokrotnym wjeżdżaniu na chodnik dla pieszych, zmuszaniu ich do gwałtownej ucieczki oraz kontynuowaniu jazdy pomimo sygnałów do zatrzymania, a także prowadzeniu pojazdu pomimo obowiązującego zakazu, wyczerpuje znamiona przestępstwa sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym (art. 174 § 1 k.k.)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zachowanie takie wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 174 § 1 k.k., jeśli prowadziło do realnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa dla pieszych.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że ustalenia faktyczne dotyczące realnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa dla pieszych, w tym dla grup kilkunastoosobowych, są kasacyjnie niewzruszalne i uzasadniają przyjętą przez sądy niższych instancji kwalifikację prawną czynu jako sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym.
Czy zarzuty dotyczące błędnej kwalifikacji prawnej czynu i naruszenia przepisów procesowych, podniesione w apelacji, zostały należycie rozpoznane przez sąd odwoławczy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd odwoławczy rozpoznał zarzuty należycie i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd Okręgowy szczegółowo i wnikliwie odniósł się do kwestii kwalifikacji prawnej czynu z art. 174 § 1 k.k. i należycie uzasadnił swoje stanowisko, czyniąc zadość wymogom art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 k.p.k.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| S. C. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (24)
Główne
k.k. art. 174 § § 1
Kodeks karny
Zachowanie polegające na wielokrotnym wjeżdżaniu na chodnik dla pieszych, zmuszaniu ich do gwałtownej ucieczki oraz kontynuowaniu jazdy pomimo sygnałów do zatrzymania, a także prowadzeniu pojazdu pomimo obowiązującego zakazu, wyczerpuje znamiona przestępstwa sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym, jeśli prowadziło do realnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa dla pieszych.
Pomocnicze
k.k. art. 244
Kodeks karny
k.k. art. 178b
Kodeks karny
k.k. art. 11 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 64 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 4 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 42 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 43 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 43b
Kodeks karny
k.k. art. 43a § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 63 § § 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 427 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 438 § pkt 1 i 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 424 § § 1 i 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 366 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 193 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.w. art. 86 § § 1
Kodeks wykroczeń
k.p.k. art. 457 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 433 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 2 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 4
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 5 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 424 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kasacja obrońcy została oddalona jako oczywiście bezzasadna, co oznacza, że argumenty obrony nie przekonały Sądu Najwyższego.
Odrzucone argumenty
Argumenty obrony dotyczące błędnej kwalifikacji prawnej czynu z art. 174 § 1 k.k. i naruszenia przepisów procesowych. • Twierdzenie, że zachowanie skazanego wyczerpuje znamiona wykroczeń lub przestępstwa z art. 244 k.k., a nie sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym.
Godne uwagi sformułowania
kasację obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 28 maja 2024 r., sygn. akt IV Ka 288/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 10 stycznia 2024 r., sygn. akt IX K 363/23, p o s t a n o w i ł: I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; • podniesione w niej zarzuty sprowadzają się do błędnego – zdaniem obrońcy - zastosowania do czynu przypisanego S. C. art. 174 § 1 k.k. Są one de facto zarzutami apelacyjnymi nieznacznie zmodyfikowanymi i przeredagowanymi dla sprostania wymogom art. 523 § 1 k.p.k. i były przedmiotem oceny oraz analizy Sądu drugiej instancji. • skazany stwarzał sytuacje, w których sprowadzał realne i bezpośrednie niebezpieczeństwo różnym grupom pieszych, w tym co najmniej dwukrotnie grupom kilkunastoosobowym. To prawidłowe ustalenie jest kasacyjnie niewzruszalne, a jednocześnie uzasadnia przyjętą przez oba Sądy kwalifikację prawną.
Skład orzekający
Andrzej Tomczyk
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie interpretacji art. 174 § 1 k.k. w kontekście zachowań stwarzających bezpośrednie niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, a także zasad rozpoznawania kasacji."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego, ale stanowi potwierdzenie utrwalonej linii orzeczniczej w zakresie odpowiedzialności za sprowadzenie niebezpieczeństwa w ruchu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy niebezpiecznego zachowania kierowcy, które mogło doprowadzić do katastrofy. Pokazuje, jak Sąd Najwyższy ocenia zarzuty dotyczące kwalifikacji prawnej czynów w ruchu drogowym.
“Czy jazda po chodniku i ucieczka przed policją to tylko wykroczenie? Sąd Najwyższy rozstrzyga.”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.