V KK 542/23

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał na posiedzeniu kasację wniesioną przez obrońcę skazanego R. K. od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 29 marca 2023 r., sygn. V Ka 359/22, który zmieniał wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. IV K 240/18. Sąd Rejonowy uznał R. K. za winnego przywłaszczenia mienia o wartości co najmniej 32 000 zł i skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na 2 lata, nakazując naprawienie szkody. Sąd Okręgowy pierwotnie uniewinnił oskarżonego, jednak Sąd Najwyższy uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu, Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego, obniżając wartość przywłaszczonego mienia do około 28 000 zł i kwotę obowiązku naprawienia szkody do tej samej wartości. Obrońca skazanego wniósł kasację, zarzucając rażące naruszenia prawa, w tym art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. (nieobecność oskarżonego) oraz art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (nienależyta obsada sądu). Sąd Najwyższy stwierdził, że kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k., kasacja na korzyść może być wniesiona tylko w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia, chyba że dotyczy uchybień z art. 439 k.p.k. Sąd Najwyższy uznał, że zarzut z pkt 1 kasacji (nieobecność oskarżonego) nie znalazł potwierdzenia, a pozostałe zarzuty (dotyczące obsady sądu i procedur losowania) nie stanowią bezwzględnych przyczyn odwoławczych w rozumieniu art. 439 k.p.k. W związku z tym, kasacja została oddalona jako oczywiście bezzasadna. Skazany został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. z uwagi na jego sytuację materialną.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający