V KK 53/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił wyrok skazujący za posiadanie narkotyków, uznając karę poniżej ustawowej dolnej granicy zagrożenia za rażące naruszenie prawa.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego od wyroku skazującego A.G. za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Skazany otrzymał karę 7 miesięcy pozbawienia wolności w trybie konsensualnym. Sąd Najwyższy uznał, że kara ta była niższa od ustawowego minimum (1 rok pozbawienia wolności), co stanowiło rażące naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi niższej instancji.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanego A. G. Skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 listopada 2016 r., wydanym w trybie art. 335 § 1 k.p.k., za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Orzeczono wobec niego karę siedmiu miesięcy pozbawienia wolności. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wniosku o skazanie bez rozprawy, mimo że proponowany wymiar kary był wadliwy. Problem polegał na tym, że orzeczona kara siedmiu miesięcy pozbawienia wolności była niższa od dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za ten czyn, która wynosi rok pozbawienia wolności. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, stwierdzając, że uwzględnienie wniosku o skazanie w trybie konsensualnym było wadliwe, ponieważ proponowany wymiar kary pozostawał w sprzeczności z sankcją ustawową. Wymierzenie kary poniżej dolnej granicy zagrożenia stanowiło rażące naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. Sąd Najwyższy podkreślił, że nawet jeśli przepis art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w przeszłości przewidywał łagodniejszą sankcję, to obowiązujące przepisy w dacie popełnienia czynu (2016 r.) wymagały stosowania nowszych, surowszych granic. W konsekwencji, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, z zaleceniem należytego ustalenia warunków procedowania w trybie art. 335 § 1 k.p.k. i wydania orzeczenia zgodnego z obowiązującymi przepisami.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, uwzględnienie takiego wniosku jest wadliwe i stanowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy, uwzględniając wniosek o skazanie bez rozprawy, wymierzył karę siedmiu miesięcy pozbawienia wolności, która była niższa od ustawowego minimum roku pozbawienia wolności przewidzianego w art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Stanowiło to rażące naruszenie art. 343 § 7 k.p.k. nakładającego na sąd obowiązek weryfikacji wniosku, a także naruszenie prawa materialnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. G. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (5)
Główne
k.p.k. art. 343 § § 7
Kodeks postępowania karnego
Nakłada na sąd obowiązek dokonania stosownej weryfikacji wniosku złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k.
u.p.n. art. 62 § ust. 2
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Przewiduje ustawowe zagrożenie od roku do 10 lat pozbawienia wolności za czyn objęty tym przepisem.
Pomocnicze
k.p.k. art. 335 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 523 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 524 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wymierzenie kary pozbawienia wolności poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia w trybie skazania bez rozprawy.
Godne uwagi sformułowania
uwzględnienie w całości wniosku o skazanie w trybie konsensualnym było wadliwe orzeczono karę siedmiu miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy dolna granica ustawowego zagrożenia przewidzianego za ten czyn wynosi rok pozbawienia wolności rażące naruszenie przepisu prawa procesowego – art. 343 § 7 k.p.k. wydaniem orzeczenia dotkniętego równie rażącym naruszeniem prawa materialnego
Skład orzekający
Zbigniew Puszkarski
przewodniczący
Roman Sądej
sprawozdawca
Ewa Plawgo
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Naruszenie przepisów o skazaniu bez rozprawy, wymierzenie kary poniżej ustawowego minimum, obowiązek weryfikacji wniosków o skazanie przez sąd."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wymierzenia kary poniżej ustawowej granicy w trybie konsensualnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje istotny błąd proceduralny sądu niższej instancji, który doprowadził do rażącego naruszenia prawa karnego materialnego, co jest pouczające dla prawników i pokazuje znaczenie kontroli sądowej.
“Kara niższa niż minimum ustawowe? Sąd Najwyższy uchyla wyrok za błąd proceduralny.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V KK 53/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący) SSN Roman Sądej (sprawozdawca) SSA del. do SN Ewa Plawgo Protokolant Katarzyna Wełpa przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Grzegorza Krysmanna, w sprawie A. G. skazanego z art. 62 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 r., kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 listopada 2016 r., sygn. akt II K …/16, uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 2 listopada 2016r. A. G. został skazany – w trybie art. 335 § 1 k.p.k. – za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, na karę siedmiu miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której dokonano stosownych zaliczeń; nadto orzeczono w przedmiocie dowodów rzeczowych oraz kosztów sądowych. Orzeczenie to, niezaskarżone przez żadną ze stron, uprawomocniło się w dniu 9 listopada 2016r. (k. 70). Kasację od tego wyroku na niekorzyść skazanego, w terminie określonym w art. 524 § 3 k.p.k., wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny. Zarzucił on rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wniosku prokuratora o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy i wydanie wyroku zgodnego z wnioskiem, pomimo że był on wadliwy w zakresie proponowanego wymiaru kary pozbawienia wolności, wskutek czego doszło do rażącego naruszenia przepisu prawa karnego materialnego – art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2015r. o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary siedmiu miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji gdy dolna granica ustawowego zagrożenia przewidzianego za ten czyn wynosi rok pozbawienia wolności. W konsekwencji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja była oczywiście zasadna. Słusznie w kasacji podniesiono, że in concreto uwzględnienie w całości wniosku o skazanie w trybie konsensualnym było wadliwe. Wniosek ten obejmował bowiem propozycję prokuratora w zakresie wymiaru kary, której uzgodniony z podejrzanym i postulowany kształt pozostawał w sprzeczności z sankcją określoną art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2015r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Przepis ten bowiem przewiduje ustawowe zagrożenie od roku do 10 lat pozbawienia wolności, a orzeczono karę siedmiu miesięcy pozbawienia wolności. Procedując na posiedzeniu, Sąd Rejonowy wymierzył zatem karę poniżej dolnej granicy zagrożenia. Stanowiło to w pierwszej kolejności rażące naruszenie przepisu prawa procesowego – art. 343 § 7 k.p.k. – nakładającego na Sąd obowiązek dokonania stosownej weryfikacji wniosku złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k., a dalej skutkowało wydaniem orzeczenia dotkniętego równie rażącym naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Uchybienia te spełniały kryteria wskazane w art. 523 § 1 k.p.k. i bez wątpienia miały istotny wpływ na treść orzeczenia. Dodać jedynie można, że choć art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uprzednio przewidywał sankcję łagodniejszą (od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności), to jednak takie granice obowiązywały do dnia 9 grudnia 2011r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 1 kwietnia 2011r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2011, Nr 117, poz.678). Tymczasem czyn przypisany skazanemu popełniony został „w okresie od nieustalonego dnia 2016r. do dnia 24 maja 2016r.” Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, w toku którego koniecznym będzie należyte ustalenie czy zachodzą warunki do procedowania w trybie art. 335 § 1 k.p.k., a następnie wydanie orzeczenia respektującego obowiązujące przepisy prawa karnego procesowego oraz materialnego. kc
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI