V KK 512/23

SN
V KK 512/23
POSTANOWIENIE
Dnia 24 stycznia 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Ryszard Witkowski
w sprawie
K. W.
o czyn z art. 190 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2024 r. w Izbie Karnej
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
kasacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt V Ka 166/23,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni
z 10 listopada 2022 r. sygn. akt II K 466/21,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć oskarżoną kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gdyni wyrokiem z 10 listopada 2022 r. sygn. II K 466/21 na mocy art. 414 § 1 zd. 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. umorzył postępowanie wobec K. W. oskarżonej o to, że: w okresie od 29 listopada do 12
‎
grudnia 2019 r. w nieustalonym miejscu z kont o nazwach „[…]” i „[…]”
‎
za ich pośrednictwem na portalach społecznościowych www.f..com oraz www.i.com groziła A. D. pozbawieniem życia lub zdrowia przez przeprowadzanie ataku o charakterze terrorystycznym na jego osobę,
‎
co w zbudziło w nim uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona, to jest czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k., uznając iż ww. dopuściła się tego, mając zniesioną całkowicie zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem (pkt I wyroku) oraz orzekł wobec niej na mocy art. 93b § 1 k.k., art. 93c pkt 1 k.k., art. 93g § 1 k.k. środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym (pkt II wyroku); a nadto na mocy art. 93a § 2 k.k. w zw. z art. 41a § 1 i 4 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec ww. także zakaz zbliżania się do A. D. na odległość mniejszą niż 50 (pięćdziesiąt) metrów i kontaktowania się z nim bezpośrednio lub pośrednio, w tym za pomocą portali społecznościowych na okres 10 (dziesięciu) lat (pkt III wyroku).
Na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej Sąd Okręgowy
‎
w Gdańsku wyrokiem z 13 kwietnia 2023 r. sygn. V Ka 166/23 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, iż w miejsce środka zabezpieczającego orzeczonego w punkcie II. sentencji zaskarżonego wyroku na podstawie art. 93a § 1 pkt 2 k. k. w zw. z art. 93b § 1 k. k. w zw. z art. 93c pkt 1 k. k. w zw. z art. 93d § 1 k. k. w zw. z art. 93f § 1 k.k. orzekł wobec K. W. środek zabezpieczający w postaci terapii (pkt I wyroku), w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (pkt II wyroku).
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca oskarżonej, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rażące naruszenia prawa materialnego, tj.:
- art. 190 § 1 k.k. mające istotny wpływ na treść orzeczenia - poprzez jego błędną interpretacje i niewłaściwe zastosowanie - z materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby oskarżona dopuściła się zarzucanego czynu tj., aby była autorką wszystkich wpisów w Internecie, a także sporna wiadomość wysłana przez Internet nie była kierowana do pokrzywdzonego A. D. (pkt 1 kasacji);
- art. 93a § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 93b § 1 k.k. w zw. z art. 93c pkt 1 k.k. w zw. z art. 93d § 1 k.k. w zw. z art. 93f § 1 k.k. mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia - poprzez błędną interpretacje tych przepisów i niewłaściwe ich zastosowanie - co skutkowało niezasadnym zastosowaniem fakultatywnego środka zabezpieczającego w postaci terapii (pkt 2 kasacji);
- art. 5 ust. 1 lit a) w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych wolności poprzez pozbawienie wolności w postaci poddania się obowiązkowej terapii - na podstawie niezgodnego z prawem wyroku, naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu karnego, brak urzeczywistnienia zasady domniemania niewinności i tłumaczenia wszelkich wątpliwości na korzyść oskarżonego (pkt 3 kasacji).
W odpowiedzi prokurator wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Podniesione przez obrońcę zarzuty okazały się oczywiście bezzasadne,
‎
co skutkowało rozpoznaniem i oddaleniem przez Sąd Najwyższy tejże kasacji w trybie wskazanym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie zaznaczyć należy, że oczywiście bezzasadna jest kasacja, która stanowi powielenie apelacji, kwestionując jedynie ustalenia faktyczne, jednak nie pod zarzutem błędu w ich ustaleniu, a pod pozornym zarzutem rażącego naruszenia prawa procesowego bądź materialnego, sprowadzającym się do polemiki z zebranym i prawidłowo ocenionym przez sądy obu instancji materiałem dowodowym, a w sprawie nie wystąpiły uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. Kasacja jest bowiem nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów [postanowienie Sądu Najwyższego (dalej SN) z 24 listopada 2021 r. sygn. II KK 422/21], wynikających z ograniczeń przewidzianych w art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k. Wykluczają one dopuszczalność dokonywania w postępowaniu kasacyjnym przez Sąd Najwyższy własnych ustaleń faktycznych i własnej oceny dowodów. Zadaniem sądu kasacyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy dokonując ustaleń faktycznych, sądy orzekające w obu instancjach, nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł postępowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji więc i na treść wyroku. Kontroli podlegają zatem nie same ustalenia faktyczne, lecz sposób ich dokonania (zob. postanowienie SN z 24 stycznia 2023 r. sygn. II KK 598/22 i cyt. tam orzecznictwo). Sąd Najwyższy dokonuje jedynie oceny orzeczenia sądu odwoławczego, co do zasady przez pryzmat zarzutów kasacji. Z tym jednak znów oczywistym zastrzeżeniem, że chodzi o zarzuty rzeczywiście o charakterze kasacyjnym (art. 523 k.p.k.), a nie tak, tylko określone przez autora kasacji, a będące, w istocie, zarzutami apelacyjnymi (postanowienie SN z 27 lutego 2007 r. sygn. akt II KK 310/06).
W odniesieniu do naruszenia przepisu prawa materialnego, o którym mowa
‎
w pkt 1 kasacji zauważyć należy, iż jest on niemal dokładnym powtórzeniem zarzutu uprzednio już podnoszonego w apelacji. Co więcej, Sąd II instancji, przeprowadzając kontrolę odwoławczą i dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (m.in. opinii biegłych, dokumentacji medycznej), nie powziął wątpliwości co do zaistnienia i przypisania K. W. zachowania wyczerpującego znamiona czynu, o którym mowa w art. 190 k.k. Po analizie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, ów sąd stwierdził wówczas, iż co prawda oskarżona nie dopuściła się czynu o znacznej społecznej szkodliwości, to jednak jej zachowanie, było niewątpliwie naganne (s. 10 formularza uzasadnienia), zaś efektem przeprowadzonych rozważań była zmiana orzeczenia sądu I instancji, natomiast tylko co do orzeczonego wobec oskarżonej środka zabezpieczającego.
Niemniej zauważyć należy, iż zarzut obrazy prawa materialnego, o którym mowa w pkt 1 kasacji w istocie zmierza do zakwestionowania oceny poszczególnych dowodów, na podstawie których sąd pierwszej instancji ustalił stan faktyczny, a co do którego zastrzeżeń podnoszonych w tym zakresie nie powziął sąd II instancji, kontrolując zaskarżone orzeczenie. Wobec argumentacji towarzyszącej podniesionemu zarzutowi prawa materialnego przypomnieć należy ugruntowany w judykaturze pogląd, iż obraza prawa materialnego dotyczy sytuacji, w których dochodzi do wadliwego zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa materialnego. Tego rodzaju naruszenie może zaistnieć, gdy sąd dokonał
‎
niewłaściwej subsumpcji niekwestionowanych ustaleń faktycznych pod przepis prawa materialnego. Innymi słowy, podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego, skarżący musi wykazać, iż doszło do błędnego zastosowania (lub niezastosowanie) prawa materialnego w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych (postanowienie SN z 13 maja 2020 r. sygn. III KK 18/20). Skoro zatem skarżący kwestionuje ocenę opinii biegłego z zakresu lingwistyki kryminalistycznej,
‎
z jednoczesnym pominięciem reszty materiału dowodowego, składającego się na ustalenie autorstwa wpisów, równolegle bagatelizując treść formułowanych gróźb,
‎
to taki zarzut w świetle powyższych rozważań, nie może zostać uznany za zasadny.
W odniesieniu do zarzutu z pkt 2 kasacji zauważyć należy, iż w świetle uzasadnienia rozstrzygnięcia zapadłego w wyniku kontroli instancyjnej przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy, twierdzenia skarżącego zmierzające do wykazania obrazy przepisów prawa materialnego jawią się jako oczywiście bezzasadne. Rozważania sądu odwoławczego w zakresie dotyczącym zmiany orzeczonego wobec oskarżonej pobytu w zakładzie psychiatrycznym na środek zabezpieczający w postaci terapii (s. 7-10 formularza uzasadnienia), w obliczu ustalenia, iż oskarżona dopuściła się zarzuconego jej czynu, mając całkowicie zniesioną zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, w pełni uzasadniały orzeczenie wobec niej tego rodzaju środka zabezpieczającego. Przemawiały za tym opinie biegłych, którzy zauważali,
‎
iż K.W. wykazuje zaburzenia urojeniowe, wskazując nadto także,
‎
że oskarżona w razie niepodjęcia leczenia będzie stanowić poważne zagrożenie dla porządku prawnego (s. 7 i 8 formularza uzasadnienia). Sąd odwoławczy zaś przychylił się do ich wniosków w zakresie, w jakim uznali oni, że niezbędne jest zastosowanie wobec oskarżonej środka zabezpieczającego o charakterze wolnościowym, co też z uwagi na stopień społecznej szkodliwości czynu (s. 10 formularza uzasadnienia) w przekonaniu sądu II instancji jest środkiem adekwatnym i znajduje umocowanie w przywołanych przezeń przepisach ustawy.
Wobec przebiegu postępowania karnego w niniejszej sprawie oraz faktu,
‎
iż zarzuty z kasacji skarżącego z pkt 1 i 2 zostały uznane za oczywiście bezzasadne, bowiem Sąd Najwyższy nie dopatrzył się uchybień, na których zaistnienie wskazywał skarżący, również zarzut z pkt 3 kasacji, w zaistniałym stanie rzeczy nie mógł zostać uznany za zasadny.
Kierując się powyższą oceną, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie, rozstrzygając o kosztach w myśl art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.
[PGW]
[ał]