V KK 50/26

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Kaliszu, który skazał M.W. za znęcanie się psychiczne i fizyczne nad siostrą. Wyrok nakazowy, który uprawomocnił się, obejmował karę ograniczenia wolności, zobowiązanie do powstrzymania się od nadużywania alkoholu oraz środki karne w postaci zakazu kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonej. Prokurator Generalny zaskarżył wyrok w części dotyczącej środków karnych, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 41a § 1 k.k. i art. 39 pkt 2b k.k., polegające na orzeczeniu zakazów bez wskazania ich okresu obowiązywania. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną. Stwierdzono, że Sąd Rejonowy pominął ustawowy obowiązek określenia ram czasowych obowiązywania zakazów, co stanowi rażące naruszenie prawa materialnego (art. 523 § 1 k.p.k.). Zgodnie z art. 43 § 1 k.k., zakazy te orzeka się w latach, od roku do lat 15. Brak takiego określenia czyni zakaz bezterminowym, co jest niedopuszczalne i sprzeczne z istotą reakcji karnej. Sąd Najwyższy podkreślił, że brak wskazania czasu trwania zakazu uniemożliwia ustalenie momentu zatarcia skazania (art. 107 § 6 k.k.), co narusza podstawowe zasady sprawiedliwości represyjnej. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił wyrok w zaskarżonej części i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Kaliszu do ponownego rozpoznania, z zaleceniem prawidłowego ukształtowania orzeczenia o środkach karnych poprzez wskazanie okresu ich obowiązywania.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający