V KK 492/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanej D.B., która została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w Nakle nad Notecią za czyn z art. 160 § 2 k.k. (narażenie małoletnich dzieci na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu). Kasacja zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 387 § 2 i § 3 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wniosku oskarżonej o dobrowolne poddanie się karze bez przeprowadzenia rozprawy, mimo że wniosek ten nie obejmował obligatoryjnego środka karnego, o którym mowa w art. 41 § 1a pkt 1 k.k. Sąd Najwyższy stwierdził, że wyrok sądu pierwszej instancji zapadł z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, ponieważ sąd nie dokonał należytej kontroli wniosku oskarżonej. Zgodnie z art. 41 § 1a pkt 1 k.k., w przypadku skazania za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu na szkodę małoletniego, orzeczenie zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem lub opieką nad dziećmi jest obligatoryjne. Sąd Rejonowy, akceptując wniosek oskarżonej bez uwzględnienia tego środka karnego, naruszył zarówno przepisy procesowe (art. 387 k.p.k.), jak i materialne (art. 41 § 1a pkt 1 k.k.). W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, który powinien dochować obowiązków kontrolnych wniosku i uzyskać zgodę oskarżonej na orzeczenie dodatkowego środka karnego, lub rozpoznać sprawę na zasadach ogólnych.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający