V KK 488/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanego D.E., który został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 202 § 3 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim z dnia 16 października 2023 r. skazano go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 2 lat ograniczenia wolności, a także orzeczono środki karne. Wyrok ten zapadł w trybie konsensualnym i uprawomocnił się 24 października 2023 r. Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, w szczególności art. 387 § 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 37b k.k. i art. 57b k.k., wskazując, że sąd niższej instancji zaakceptował propozycję kary sekwencyjnej, mimo iż zgodnie z art. 57b k.k. w przypadku czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.) sąd jest zobligowany do wymierzenia kary pozbawienia wolności w wyższym wymiarze, co wykluczało zastosowanie art. 37b k.k. Sąd Najwyższy stwierdził, że kasacja jest oczywiście zasadna. Zwrócił uwagę na termin wniesienia kasacji, który został zachowany, oraz na specyfikę spraw konsensualnych, która uzasadnia uchylenie wyroku w całości. Podkreślono, że sąd rozpoznający wniosek o dobrowolne poddanie się karze ma obowiązek kontroli zgodności wniosku z przepisami prawa. W tej sprawie sąd rejonowy nie dokonał poprawnej kontroli i zaakceptował wniosek, który naruszał prawo materialne, w szczególności art. 57b k.k. w związku z art. 12 § 1 k.k. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że choć art. 57b k.k. nie wyklucza zastosowania art. 37b k.k., to może to nastąpić tylko wtedy, gdy wymiar kary sekwencyjnej nie przekracza określonych limitów, co w tym przypadku nie miało miejsca, gdyż czyn zagrożony był karą od 2 lat pozbawienia wolności, a minimalny wymiar kary powinien wynosić 2 lata i miesiąc. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: Wysokainterpretacja przepisów dotyczących dobrowolnego poddania się karze (art. 387 k.p.k.), stosowania kary sekwencyjnej (art. 37b k.k.) w kontekście nadzwyczajnego obostrzenia kary (art. 57b k.k.) oraz czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.).
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, w której wymiar kary wynikający z nadzwyczajnego obostrzenia przekracza maksymalny wymiar kary sekwencyjnej. Interpretacja przepisów dotyczących kar sekwencyjnych i nadzwyczajnego obostrzenia kary.
Zagadnienia prawne (2)
Czy sąd może orzec karę sekwencyjną (art. 37b k.k.) w przypadku czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.) popełnionego w warunkach nadzwyczajnego obostrzenia kary (art. 57b k.k.), jeśli wymiar kary wynikający z nadzwyczajnego obostrzenia przekracza maksymalny wymiar kary sekwencyjnej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, ale tylko pod warunkiem, że wymiar kary pozbawienia wolności wynikający z nadzwyczajnego obostrzenia nie przekracza limitów określonych w art. 37b k.k. dla kary sekwencyjnej. W przypadku, gdy minimalny wymiar kary wynikający z art. 57b k.k. jest wyższy niż maksymalny wymiar kary sekwencyjnej dopuszczalny na podstawie art. 37b k.k., zastosowanie kary sekwencyjnej jest niemożliwe.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że art. 57b k.k. nakłada obowiązek wymierzenia kary pozbawienia wolności w wyższym wymiarze w przypadku czynu ciągłego. Choć nie wyklucza to zastosowania art. 37b k.k., to może ono nastąpić jedynie wtedy, gdy wymiar kary sekwencyjnej mieści się w granicach określonych w art. 37b k.k. W tej sprawie, ze względu na zagrożenie karą od 2 lat pozbawienia wolności, minimalny wymiar kary wynosił 2 lata i miesiąc, co uniemożliwiło zastosowanie kary sekwencyjnej.
Czy sąd rozpoznający wniosek o dobrowolne poddanie się karze (art. 387 k.p.k.) jest zobowiązany do kontroli zgodności wniosku z przepisami prawa materialnego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd jest zobowiązany do kontroli wniosku nie tylko pod względem jego zasadności faktycznej i celów postępowania, ale także pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. W przypadku stwierdzenia niezgodności, sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku od dokonania stosownych zmian.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd nie może akceptować wniosków o dobrowolne poddanie się karze, które naruszają przepisy prawa materialnego. W razie stwierdzenia takich nieprawidłowości, sąd powinien albo odmówić uwzględnienia wniosku, albo uzależnić jego uwzględnienie od dokonania przez strony stosownych modyfikacji.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D.E. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (12)
Główne
k.k. art. 202 § § 3
Kodeks karny
k.k. art. 12 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 37b
Kodeks karny
k.k. art. 57b
Kodeks karny
k.p.k. art. 387 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 387 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 387 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.k. art. 34 § § 1 i § 1a pkt 1
Kodeks karny
k.k. art. 35
Kodeks karny
k.p.k. art. 521 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 524 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 535 § § 5
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia prawa procesowego, które doprowadziło do rażącego naruszenia prawa materialnego poprzez uwzględnienie wniosku o dobrowolne poddanie się karze i zaakceptowanie kary sekwencyjnej z naruszeniem art. 57b k.k. • W przypadku czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.) zagrożonego karą od 2 lat pozbawienia wolności, minimalny wymiar kary wynosi 2 lata i miesiąc, co wyklucza możliwość zastosowania kary sekwencyjnej z art. 37b k.k.
Godne uwagi sformułowania
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego • Sąd skazując oskarżonego za przestępstwo określone w art. 12 § 1 k.k. zobligowany był wymierzyć mu karę pozbawienia wolności w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia do podwójnej wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia • co tym samym wykluczało możliwość orzeczenia wobec niego kary sekwencyjnej • Kasacja okazała się oczywiście zasadna • specyfika tzw. spraw konsensualnych • Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa wskazanych w zarzucie kasacji
Skład orzekający
Dariusz Kala
przewodniczący
Michał Laskowski
członek
Małgorzata Wąsek-Wiaderek
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "interpretacja przepisów dotyczących dobrowolnego poddania się karze (art. 387 k.p.k.), stosowania kary sekwencyjnej (art. 37b k.k.) w kontekście nadzwyczajnego obostrzenia kary (art. 57b k.k.) oraz czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.)."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, w której wymiar kary wynikający z nadzwyczajnego obostrzenia przekracza maksymalny wymiar kary sekwencyjnej. Interpretacja przepisów dotyczących kar sekwencyjnych i nadzwyczajnego obostrzenia kary.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia procesowego i materialnego w prawie karnym – prawidłowego stosowania instytucji dobrowolnego poddania się karze oraz konsekwencji naruszenia przepisów dotyczących wymiaru kary, zwłaszcza w kontekście czynów ciągłych i nadzwyczajnego obostrzenia kary. Jest to istotne dla praktyków prawa karnego.
“Błąd sądu w wymiarze kary: Sąd Najwyższy uchyla wyrok w sprawie o przestępstwo seksualne.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.