V KK 477/12

Sygn. akt V KK 477/12
POSTANOWIENIE
Dnia 15 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2013 r.
sprawy
R. M.
skazanego za popełnienie przestępstw z art. 263 § 1 k.k. i innych,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 4 lipca 2012 r.
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 września 2011 r.
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego R. M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 8 września 2011 r., uznał R. M. za winnego popełnienia przestępstw: z art. 263 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, za które wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywny, a na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu apelacji prokuratora, oskarżonego oraz jego obrońcy, wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r. zmienił zaskarżony wyrok poprzez podwyższenie kary łącznej pozbawienia wolności do 3 lat.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego i zarzucając:

„obrazę przepisów prawa karnego procesowego, a to art. 7 k.p.k. wyrażającą się przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dowolne przyjęcie, iż oskarżony R. M. dopuścił się czynów opisanych w akcie oskarżenia, w sytuacji gdy nie pozwala na to zebrany w sprawie materiał dowodowy,

niezależnie od powyższego, a to przekroczenia zasady swobodnej oceny, rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności wyrażającą się przekroczeniem ewentualnego stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynów”,
wniósł o:

„zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów,

ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie skazanemu R. M. kary 2 lat pozbawienia wolności”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego R. M. jest oczywiście bezzasadna, z uwagi jednak na złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia, Sąd Najwyższy zgodnie z treścią art. 535 § 3 k.p.k. ustosunkuje się do zarzutów podniesionych w tej kasacji.
Przede wszystkim należy podkreślić, że obrońca skazanego nie sformułował w kasacji żadnych zarzutów naruszenia przepisów o postępowaniu odwoławczym przeciwko orzeczeniu Sądu Okręgowego, a przedmiotem tych zarzutów i całej argumentacji zawartej w uzasadnieniu kasacji uczynił ocenę dowodów i ustalenia faktyczne, które dokonane zostały przez Sąd I instancji.  Zgodnie natomiast z treścią art. 519 k.p.k. przedmiotem zaskarżenia kasacją mogą być jedynie orzeczenia sądu odwoławczego, a nadto, czego obrońca nie dostrzega, Sądu Okręgowego odniósł się do analogicznego zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. zawartego w apelacji obrońcy.
Całkowicie jest więc chybiony i niezasadny zarzut kasacyjny dotyczący wadliwej oceny dowodów z zeznań świadka R. Ł. oraz wyjaśnień oskarżonego R. M.  W uzasadnieniu kasacji, podobnie jak w apelacji, skarżący przedstawił własną ocenę tych dowodów, usiłując podważyć wiarygodność zeznań tego świadka i to w tym zakresie w jakim Sąd I instancji dał im wiarę.  Sąd odwoławczy nie dokonywał własnej oceny dowodów ani też własnych ustaleń faktycznych, a jedynie ocenę dokonaną przez Sąd Rejonowy zaakceptował, zauważając trafnie, iż skazany w trakcie toczącego się postępowania przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów.  Nie można więc zarzucić temu Sądowi wadliwej oceny dowodów, jak to czyni skarżący w kasacji.  W świetle poczynionych ustaleń Sąd odwoławczy miał w pełni prawo zaaprobować ocenę dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji, gdyż ocena ta nie nosiła cech dowolności, a wręcz przeciwnie była bardzo wnikliwa, zgodna z regułami zawartymi art. 7 k.p.k.  W kasacji natomiast trudno poszukiwać nawet próby zdyskredytowania argumentacji przedstawionej przez Sąd odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.  Stwierdzić natomiast należy, że uzasadnienie kasacji stanowi niemal dosłowne powtórzenie treści apelacji.
Drugi natomiast zarzut, jako kwestionujący wymiar kary, jest niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego R. M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.