V KK 115/22

Sąd Najwyższy2022-03-30
SNKarnewykroczeniaWysokanajwyższy
wykroczeniekara ograniczenia wolnościkodeks wykroczeńSąd Najwyższykasacjanaruszenie prawa materialnego

Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Ż. w części dotyczącej kary ograniczenia wolności i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu rażącego naruszenia art. 20 § 1 k.w. poprzez orzeczenie kary w wymiarze 2 miesięcy zamiast 1 miesiąca.

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego dotyczącą wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Ż., który orzekł wobec obwinionego karę 2 miesięcy ograniczenia wolności za wykroczenie z art. 121 § 1 k.w. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, wskazując, że zgodnie z art. 20 § 1 k.w. kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc i nie podlega miarkowaniu. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Sprawa dotyczyła wykroczenia z art. 121 § 1 Kodeksu wykroczeń, popełnionego przez D. B., który trzykrotnie w ciągu roku wyłudził przejazd koleją. Sąd Rejonowy w Ż. wyrokiem nakazowym z dnia 19 maja 2020 r. uznał obwinionego za winnego i wymierzył mu karę 2 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin miesięcznie. Wyrok stał się prawomocny po niewniesieniu sprzeciwu. Prokurator Generalny wniósł kasację od wyroku w części dotyczącej kary, zarzucając rażące naruszenie art. 20 § 1 k.w., który stanowi, że kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc i nie przewiduje możliwości orzeczenia jej w innym wymiarze. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu, uznał kasację za oczywiście zasadną. Podkreślił, że art. 20 § 1 k.w. jest przepisem bezwzględnie oznaczonej sankcji, niepozwalającym na miarkowanie okresu kary. W związku z tym, orzeczenie kary w wymiarze 2 miesięcy stanowiło rażące naruszenie prawa. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Ż. do ponownego rozpoznania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc i jest to sankcja bezwzględnie oznaczona, bez możliwości miarkowania jej okresu.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy powołując się na art. 20 § 1 k.w. oraz orzecznictwo i literaturę prawniczą, stwierdził, że miesiąc jest treścią kary ograniczenia wolności, a nie podstawą jej wymiaru, co oznacza, że ustawa nie przewiduje wyjątków pozwalających na orzeczenie jej w innym wymiarze.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania

Strona wygrywająca

obwiniony (w zakresie kary)

Strony

NazwaTypRola
D. B.osoba_fizycznaobwiniony

Przepisy (3)

Główne

k.w. art. 121 § § 1

Kodeks wykroczeń

Dotyczy wykroczenia polegającego na wyłudzeniu przejazdu koleją.

k.w. art. 20 § § 1

Kodeks wykroczeń

Kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc i jest to sankcja bezwzględnie oznaczona.

Pomocnicze

k.p.k. art. 535 § § 5

Kodeks postępowania karnego

Umożliwia rozpoznanie kasacji na posiedzeniu w trybie uproszczonym, gdy jest ona oczywiście zasadna.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Rażące naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 20 § 1 k.w. poprzez wymierzenie kary ograniczenia wolności w wymiarze 2 miesięcy, podczas gdy przepis ten stanowi, że kara ta trwa 1 miesiąc.

Godne uwagi sformułowania

kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc kara ta stanowi przykład sankcji bezwzględnie oznaczonej Ustawa nie wprowadza żadnych wyjątków, które pozwalałyby na miarkowanie okresu tej kary miesiąc należy traktować jako treść kary ograniczenia wolności, a nie podstawę jej wymiaru

Skład orzekający

Kazimierz Klugiewicz

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja art. 20 § 1 k.w. dotyczącego wymiaru kary ograniczenia wolności w sprawach wykroczeniowych."

Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie wykroczeń i kary ograniczenia wolności, nie ma zastosowania do kar w sprawach karnych.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa pokazuje, jak istotne jest precyzyjne stosowanie przepisów prawa, nawet w pozornie prostych kwestiach, jak wymiar kary. Pokazuje też rolę Sądu Najwyższego w zapewnianiu jednolitości orzecznictwa.

Sąd Najwyższy: Kara ograniczenia wolności to zawsze jeden miesiąc, nawet za jazdę bez biletu!

Sektor

transport

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
SN
Sygn. akt V KK 115/22
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 marca 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
Protokolant Katarzyna Wełpa
w sprawie
D. B.
,
obwinionego z art. 121 § 1 k.w.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
w dniu 30 marca 2022 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionego
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Ż.
z dnia 19 maja 2020 r., sygn. akt II W (…),
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o
karze i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi
Rejonowemu w Ż. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
D. B. został obwiniony o to, że w dniu 6 grudnia 2019 r., w Ż., jadąc pociągiem na trasie Ż. – W., po raz trzeci w ciągu roku wyłudził przejazd koleją na szkodę P. S.A., pomimo nieuiszczenia nałożonej na niego dwukrotnie kary pieniężnej, określonej w taryfie za jazdę bez biletu w dniu 20.07.2019 r. i w dniu 25.07.2019 r., tj. o wykroczenie z art. 121 § 1 k.w. Sąd Rejonowy w Ż. wyrokiem nakazowym z dnia 19 maja 2020 r., sygn. akt II W (…), uznał obwinionego za winnego zarzucanego mu wykroczenia określonego w art. 121 § 1 k.w., za które wymierzył mu karę 2 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w miesiącu.
Wobec niewniesienia sprzeciwu przez żadną ze stron wyrok ten uprawomocnił się w dniu 10 czerwca 2020 r. (k. 19v).
Pismem z dnia 15 marca 2022 r. Prokurator Generalny wniósł kasację od ww. wyroku na korzyść obwinionego, w zakresie orzeczenia o karze. Podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 20 § 1 k.w., polegającego na wymierzeniu D. B. za popełnienie przypisanego mu wykroczenia z art. 121 § 1 k.w. kary dwóch miesięcy ograniczenia wolności, podczas gdy zgodnie z normą określoną w art. 20 § 1 k.w. kara ograniczenia wolności mogła być orzeczona jedynie w wymiarze jednego miesiąca ograniczenia wolności. Wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ż.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Zgodnie z art.  20 §  1 k.w. kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że kara ta stanowi przykład sankcji bezwzględnie oznaczonej. Ustawa nie wprowadza żadnych wyjątków, które pozwalałyby na miarkowanie okresu tej kary. (
zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 marca 2021 r., V KK 86/21, LEX nr 3150713, z dnia 24 października 2018 r., V KK 473/18 ; LEX nr 2573402, z dnia 23 kwietnia 2015 r., II KK 94/15,LEX nr 1681880
). Jak zauważa się w  literaturze: „miesiąc należy traktować jako treść kary ograniczenia wolności, a nie podstawę jej wymiaru” (J. Wojciechowski, w:
Kodeks wykroczeń. Komentarz
, red. J. Lachowski, Warszawa 2021, teza 3 do art. 20 k.w.).
W świetle powyższych uwag jako oczywiste jawi się to, że wymierzenie obwinionemu kary ograniczenia wolności w wymiarze 2 miesięcy stanowi rażące naruszenie art. 20 § 1 k.w., prowadzące do orzeczenia kary w wysokości nieprzewidzianej w ustawie. Konieczne stało się zatem uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie orzeczenia o karze i przekazanie sprawy w tej części Sądowi Rejonowemu w Ż. do ponownego rozpoznania.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI