V KK 456/19

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Apelacyjnego, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego skazujący oskarżonego z art. 296a § 1 k.k. i inne. Zarzuty kasacji dotyczyły rażącej obrazy przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak rozpoznania lub niewłaściwe rozważenie zarzutów apelacji. Sąd Najwyższy, po analizie stanowisk Prokuratora Rejonowego i obrońcy oskarżonego, uznał kasację za oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu podkreślono, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym służącym kontroli prawomocnych orzeczeń, a nie trzecią instancją rozpoznawania spraw. Sąd wskazał, że podstawy kasacji są ściśle określone w art. 523 § 1 k.p.k. i wymagają „rażącego” naruszenia prawa, które mogło mieć „istotny” wpływ na treść orzeczenia. Sąd stwierdził, że zarzuty kasacji zostały sformułowane instrumentalnie, a rzeczywista intencja skarżącego sprowadzała się do próby przekonania Sądu Najwyższego o błędnej ocenie dowodów i ustaleniach faktycznych przez sądy niższych instancji. Sąd odwołał się do stanowiska Prokuratora, który wskazał, że Sąd Apelacyjny dokonał właściwej kontroli odwoławczej, a skarżący nie zgadza się z ustaleniami faktycznymi. Sąd Najwyższy potwierdził, że Sąd Apelacyjny szczegółowo odniósł się do zarzutów apelacyjnych i prawidłowo ocenił materiał dowodowy. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążył oskarżyciela posiłkowego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający