V KK 437/24

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanej I. B. od wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku, który utrzymał w mocy wyrok skazujący za oszustwo na szkodę Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON). Skazana została uznana za winną popełnienia występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., polegającego na doprowadzeniu PFRON do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.576,98 zł poprzez wprowadzanie w błąd co do zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Sąd Rejonowy we Włocławku wymierzył I. B. karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i orzekł obowiązek naprawienia szkody. Sąd Okręgowy utrzymał ten wyrok w mocy po rozpoznaniu apelacji obrońcy. Obrońca w kasacji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niepełną kontrolę odwoławczą i nieodniesienie się do zarzutów apelacji dotyczących oceny dowodów. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Stwierdził, że sądy niższych instancji prawidłowo oceniły dowody, w tym zeznania kluczowego świadka H. S., i dokonały trafnych ustaleń faktycznych. Sąd odwoławczy prawidłowo ustosunkował się do zarzutów apelacji, a sposób odniesienia się do argumentacji sądu pierwszej instancji poprzez odesłanie do uzasadnienia był dopuszczalny. Sąd Najwyższy podkreślił, że kasacja nie jest trzecią instancją i nie służy do ponownej kontroli materiału dowodowego. Zarzuty obrońcy stanowiły jedynie polemikę z ustaleniami faktycznymi i nie wykazały rażących naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Skazana została obciążona kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający