V KK 429/12

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego C. L. od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 15 grudnia 2011 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 24 maja 2011 r. Wyrokiem tym C. L. został skazany za przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Obrońca w kasacji podniosła dwa główne zarzuty: rażące naruszenie art. 451 kpk w zw. z art. 6 kpk przez zaniechanie sprowadzenia skazanego na rozprawę apelacyjną mimo jego wniosku, co miało pozbawić go prawa do obrony, oraz rażące naruszenie art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 433 § 2 kpk przez wadliwe uzasadnienie wyroku w kwestii recydywy specjalnej jednokrotnej (art. 64 § 1 kk). Sąd Najwyższy uznał oba zarzuty za oczywiście bezzasadne. Odnosząc się do pierwszego zarzutu, Sąd Najwyższy wskazał, że obowiązek sprowadzenia oskarżonego na rozprawę apelacyjną na jego wniosek ma charakter względny, a sąd odwoławczy może odstąpić od tego zarządzenia po rozważeniu przyczyn wniosku. W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę treść apelacji skazanego, który przyznał się do popełnienia czynu, ale kwestionował kwalifikację prawną w zakresie recydywy, oraz fakt zapewnienia mu obrońcy z urzędu, Sąd Najwyższy uznał, że decyzja o niesprowadzeniu skazanego nie naruszyła przepisów ani nie ograniczyła jego prawa do obrony. Drugi zarzut dotyczący wadliwego uzasadnienia w zakresie recydywy również został uznany za nietrafny. Sąd Najwyższy potwierdził prawidłowość zakwalifikowania czynu jako popełnionego w warunkach recydywy, powołując się na wcześniejsze skazania skazanego i jego odbycie kary łącznej, a także na utrwaloną w doktrynie interpretację art. 64 § 1 kk w kontekście kar łącznych. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego i zasądził wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający