V KK 417/19

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego T. F. od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 8 sierpnia 2018 r. Przedmiotem sporu było zaliczenie kary 3 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 7 czerwca 2004 r., na poczet kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym z dnia 3 kwietnia 2007 r. Prokurator Generalny zarzucił, że kara ta, objęta warunkowym przedterminowym zwolnieniem, powinna zostać zaliczona jedynie w rozmiarze faktycznie odbytym, a nie w całości, ponieważ z chwilą uprawomocnienia się wyroku łącznego, warunkowe zwolnienie ustało. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację, podkreślił konstytucyjną zasadę stabilności prawomocnych orzeczeń sądowych i wyjątkowy charakter nadzwyczajnych środków odwoławczych, zwłaszcza w sprawach karnych na niekorzyść skazanego. Sąd uznał, że choć Sąd Okręgowy popełnił błąd, nie zaliczając kary zgodnie z przepisami (kara objęta wyrokiem łącznym nie podlega już samoistnemu wykonaniu, a warunkowe zwolnienie z niej wygasło z dniem uprawomocnienia się wyroku łącznego), to naruszenie to nie miało charakteru rażącego. Wskazano na wiek popełnionych przestępstw (ponad 20 lat), ustabilizowane życie skazanego przez ostatnie kilkanaście lat, brak dowodów na to, że okres odbywanej kary jest zbyt krótki, a także na fakt, że uchylenie orzeczenia mogłoby nie przynieść wymiernego skutku ze względu na przedawnienie wykonania kary (art. 103 § 1 k.k.). Dodatkowo, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na obecne obciążenie sądów i potrzebę efektywnego wymiaru sprawiedliwości, unikając spraw o niewielkim znaczeniu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający