V KK 411/14

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść K. K. w sprawie o wykroczenia skarbowe z art. 57 § 1 k.k.s. Postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. Sąd Rejonowy w Z. umorzył postępowanie wobec przedawnienia karalności, przyjmując, że bieg przedawnienia rozpoczął się w dniach 25 maja 2012 r. (czyn I) i 30 kwietnia 2012 r. (czyn II), a karalność upłynęła odpowiednio 25 maja 2013 r. i 30 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy oparł się na art. 44 § 4 k.k.s. Sąd Okręgowy w Z. utrzymał to postanowienie w mocy. Prokurator Generalny zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego, zarzucając rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, w tym art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. i art. 44 § 3 k.k.s., wskazując, że przedawnienie nie nastąpiło. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną. Podkreślono, że wykroczenia z art. 57 § 1 k.k.s. są czynami polegającymi na uszczupleniu należności publicznoprawnej, co wynika z art. 53 § 29 w zw. z § 27 k.k.s. W związku z tym, zgodnie z art. 44 § 3 k.k.s. w zw. z art. 51 § 1 i 2 k.k.s. i w zw. z art. 53 § 27-29 k.k.s., bieg przedawnienia karalności takich czynów rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności należności. W tej sprawie oznaczało to, że bieg przedawnienia rozpoczął się 31 grudnia 2012 r., a upłynąłby 31 grudnia 2013 r. Wszczęcie postępowania przed tym terminem przedłuża okres przedawnienia o dwa lata (art. 51 § 2 k.k.s.). Sądy niższych instancji wadliwie zinterpretowały przepisy, co doprowadziło do przedwczesnego umorzenia postępowania. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienia i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Z., wskazując również na potrzebę zbadania kwestii ewentualnego przedłużenia okresu przedawnienia na podstawie art. 51 § 2 k.k.s. oraz ewentualnego zastosowania art. 313 § 1 in fine k.p.k.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający