V KK 388/11

Sygn. akt V KK 388/11 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Dnia 17 stycznia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca) 
 
 
 
SSN Piotr Hofmański  
 
 
 
SSN Jarosław Matras 
 
 
 
 
Protokolant Anna Kowal 
 
w sprawie S. G. 
skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. 
w dniu 17 stycznia 2012 r., 
kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanego 
od wyroku Sądu Okręgowego w S. 
z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt IV Ka ../09 
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G. 
z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt II K …/08 
uznając kasację za oczywiście zasadną 
 
uchyla zaskarżony wyrok w części utrzymującej w mocy skazanie 
oskarżonego za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i w tym 
zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego 
rozpoznania. 
 
 
 

 
2
U Z A S A D N I E N I E 
Sąd Rejonowy w G. uznał S. G. za winnego m.in. czynu wypełniającego 
dyspozycją art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., przez to, że oskarżony „w 
okresie od 08.12.2006 roku do 11.12.2006 roku w S. nad Odrą w Niemczech, 
będąc uprzednio karanym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w . z dnia 
29.05.2001 roku, sygn. IIK …/01 za przestępstwa z art. 203 dkk w zb. z art. 58 
kk, z art. 208 dkk w zw. z art. 203§1 dkk w zw. z art. 58 dkk i z art. 208 dkk 
oraz z art. 242§2 kk na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w 
okresach: od 10.09.1995 r. do 12.09.1996 r., od 06.03.1997 r. do 25.04.1997 r., 
od 19.02.1999 r. do 10.05.1999 r., od 14.03.2000 r. do 27.08.2000 i od 
27.06.2001 r. do 02.09.2002 r. oraz będąc karanym wyrokiem Sądu Rejonowego 
w G. z dnia 12.03.2004 r. sygn. II K …/03 za przestępstwo z art. 278§1 kk w 
zw. z art. 64§ 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w 
okresach: od 22.06.2004 r. do 30.11.2004 r. i od 25.12.2004 r. do 17.03.2005 r. a 
następnie będąc karanym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 09.03.2005 
r. sygn. II K …/04 za przestępstwo z art. 291 §1 kk w zw. z art. 64§1 kk na karę 
6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 19.03.2006 r. do 
19.09.2006 r., tj. będąc karanym w warunkach art. 64§1 kk, po odbyciu łącznie 
kary co najmniej roku pozbawienia wolności w ciągu pięciu lat po odbyciu w 
całości ostatniej kary, dopuścił się przestępstwa kradzieży z włamaniem w ten 
sposób, że po uprzednim wybiciu jednej z szyb okiennych toalety męskiej dostał 
się do wnętrza budynku S. […], skąd zabrał w celu przywłaszczenia z 
pomieszczeń biurowych mienie w postaci: stacji roboczej PC z procesorem 
AMD Athlon 64 i wyposażeniem o wartości 3660 zł, komputera Pentium z 
wyposażeniem o wartości 8171 zł, piły motorowej - łańcuchowej o wartości 
2612 zł, laptopa Fujitsu Siemens o wartości 3431 zł i radioodbiornika - 
wszystko o łącznej wartości nie mniejszej niż 17.874 zł - na szkodę w/w spółki” 
i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył karę 
roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 

 
3
Po rozpoznaniu osobistej apelacji oskarżonego, kwestionującej m.in. 
sprawstwo tego czynu i zakwalifikowanie go w związku z art. 64 § 2 k.k., Sąd 
Okręgowy   w tym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. 
Kasację na korzyść skazanego od wyroku Sądu odwoławczego w zakresie 
przypisania czynu w związku z art. 64 § 2 k.k. złożył Rzecznik Praw 
Obywatelskich, zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na jego treść 
naruszenie prawa karnego materialnego, tj. art. 64 § 2 k.k., polegające na 
zaakceptowaniu przez Sąd II instancji błędnej oceny prawnej wyrażonej przez 
Sąd I instancji, że S. G. zarzucanego mu przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. 
dopuścił się w warunkach recydywy wielokrotnej, podczas gdy prawidłowa 
ocena uprzedniej karalności oskarżonego wskazuje, że działał on w warunkach 
recydywy zwykłej z art. 64 § 1 k.k.”, po czym wniósł o „uchylenie wyroku Sądu 
Okręgowego   w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie temu 
Sądowi do ponownego rozpatrzenia w postępowaniu odwoławczym”. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Zarzut kasacji jest oczywiście zasadny, przeto mogła być ona 
uwzględniona na posiedzeniu (art. 535 § 5 k.p.k.), mimo nieprecyzyjnej treści 
jej wniosku. 
Jedną z przesłanek przypisania sprawcy czynu określonego w wart. 64 § 2 
k.k. i obecnie osądzanego, a następnie przyjęcie, że ów sprawca dopuścił się 
tego czynu w warunkach art. 64 § 2 k.k., jest uprzednie popełnienie takiego 
czynu i skazanie zań w warunkach art. 64 § 1 k.k. Innymi słowy, to 
przestępstwo, za które sprawca został skazany w warunkach art. 64 § 1 k.k., 
musi należeć do katalogu przestępstw wymienionych w art. 64 § 2 k.k. 
Tymczasem w niniejszej sprawie, do skazań, które pociągnęły za sobą 
kwalifikację w związku z art. 64 § 1 k.k., nie doszło za żaden z czynów 
określonych w art. 64 § 2 k.k., ale za czyn z art. 278 § 1 k.k. (sprawa II K …/03) 
oraz za czyn z art. 291 § 1 k.k. (sprawa II K …/04). Obecnie więc S. G. nie 
został skazany „ponownie” w rozumieniu art. 64 § 2 k.k. za czyn wymieniony w 

 
4
tym przepisie. Taka wykładnia słowa „ponownie”, jest zakorzeniona w praktyce 
i konsekwentna (zob. m.in. uchwała z dnia 25 kwietnia 1996 r., I KZP 3/96 – 
OSNKW 1996 r., z. 5 – 6, poz. 23, wyrok z dnia 17 września 2003 r., II KK 
162/03 – OSNKW-R 2003, poz. 1989). 
Zarzucane naruszenie prawa materialnego w postaci art. 64 § 2 k.k. było 
zatem rażące i miało istotny wpływ na treść wyroku, skoro przepis ten został 
powołany również do podstawy wymiaru kary i potraktowany jako ustawowa 
okoliczność zaostrzająca ten wymiar (zob. s. 6 uzasadnienie wyroku Sądu I in.). 
Ocena Sądu Rejonowego i w tym zakresie została podzielona przez Sąd 
odwoławczy (motywy s. 10 – 11).  
W kasacji trafnie zwrócono też uwagę, że w myśl. art. 78 § 2 k.k. 
skazanego określonego w art. 64 § 2 k.k., czyli skazanego z zastosowaniem tego 
przepisu można zwolnić warunkowo po odbyciu dopiero trzech czwartych kary. 
Skazanie w warunkach recydywy specjalnej, a więc ze wskazaniem w 
opisie czynu i jego kwalifikacji prawnej przesłanek z art. 64 k.k., jest 
rozstrzygnięciem co do winy (a nie tylko co do kary). Fakt ten determinuje 
rodzaj orzeczenia sądu rozpoznającego środek zaskarżenia od takiego 
rozstrzygnięcia. Uchyleniu podlega orzeczenie o utrzymaniu w mocy skazania 
za taki czyn, a więc nie tylko wymierzona kara. 
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd odwoławczy będzie musiał na 
względzie powyższe zapatrywanie prawne oraz kierunek zaskarżenia (tylko na 
korzyść) wyroku Sądu I instancji (art. 443 k.p.k.).