V KK 375/22

SN
Sygn. akt V KK 375/22
POSTANOWIENIE
Dnia 9 listopada 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Motuk
w sprawie
W. W.
skazanego z art. 190 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 listopada 2022 r.
z urzędu
kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt IV Ka 96/22
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt XI K 35/21
p o s t a n o w i ł:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. zwolnić skazanego W.W. od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w
Bydgoszczy wyrokiem z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt XI K 35/21, uznał oskarżonego W. W. za winnego popełnienia przestępstw z art. 190 § 1 k.k. (pkt 1 i 2 wyroku), ustalając, że stanowią one ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k. (pkt 3 wyroku), za co wymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto, uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k., wymierzając mu za ten czyn karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 4 wyroku). Wymienione kary jednostkowe Sąd Rejonowy połączył, orzekając karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 5 wyroku), której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby (pkt 6 wyroku). Przedmiotowym wyrokiem orzeczono wobec oskarżonego również karę grzywny na postawie art. 71 § 1 k.k. (na poczet której zaliczono mu okres zatrzymania w sprawie), środki karne, obowiązek probacyjny, przepadek pistoletu oraz obciążono
oskarżonego kosztami procesu.
Sąd Okręgowy w
Bydgoszczy –
po rozpoznaniu apelacji obrońcy
oskarżonego od wymienionego orzeczenia Sądu Rejonowego – wyrokiem z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt IV Ka 96/22, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca
W. W., zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a przejawiające się w naruszeniu:
1.
„art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez błędne dokonanie ustalenia bezspornego według Sądu I Instancji stanu faktycznego sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego, bowiem wyjaśnienia Sądu I Instancji, jak i Sądu Odwoławczego dotyczące stanu faktycznego dokonane zostały w sposób niewystarczający, który nie pozwala zrozumieć procesu myślowego Sądu I Instancji w przedmiocie wyrokowania w niniejszej sprawie oraz zaniechanie odniesienia się do szeregu dowodów poprzez całkowite ich pominięcie, w tym m.in:
- niedostatecznym opisaniu winy przez pryzmat czynu zarzucanego oskarżonemu; bez przyjęcia okoliczności świadczących, iż zachowanie rzekomo pokrzywdzonych również mogło przyczynić się do zdarzenia sprzed Banku, o czym poniżej;
- art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie zarówno przez Sąd I, jak i II Instancji dowodów przemawiających na korzyść mojego mandanta oraz nieuwzględnienia wątpliwości pojawiających się w przedmiotowej sprawie na jego korzyść oraz przypisanie mu popełnienia zarzucanego czynu w oparciu o braki przejawiające się w niedostatecznych ustaleniach co do zarzucanego czynu oraz brak dążenia do wyjaśnienia wszystkich sprzeczności zgromadzonego materiału dowodowego, jak również przyjęcie za wiarygodne dowodów, a chodzi o kwestię sprowokowania całego zajścia przez rzekomo pokrzywdzonych i rozpoczęcie ataku, które w oczywisty sposób nie pozwalały na przypisanie W. W. popełnienia przypisanego czynu”;
2.
„art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. oraz w zw. z art. 410 k.p.k. polegającej na rażąco dowolnej ocenie materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu prowadzącej do błędnego przyjęcia, że oskarżony dokonał wskazanego przestępstwa, a mianowicie poprzez:
- odmowę waloru wiarygodności jego wyjaśnieniom pomimo szeregu dowodów wskazujących na przebieg wydarzeń odpowiadających twierdzeniom oskarżonego,
- przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów opierającej się wyłącznie na zeznaniach świadków i pokrzywdzonych, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, bez logicznego uzasadnienia przyjętej wersji, z pominięciem wyjaśnień oskarżonego”.
Zarzucając powyższe, obrońca wniósł o
„uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy i IV Wydziału Karnego Odwoławczego oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”
.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na zaprezentowane przez obrońcę stanowisko, wniósł o oddalenie wniesionej kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy jest niedopuszczalna z mocy ustawy i dlatego należy pozostawić ją bez rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w  razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to zgodnie z § 4 tego przepisu, nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz kasacji jednego z podmiotów szczególnych wymienionych w art. 521 k.p.k.
Tymczasem, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, W. W. został skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Nie doszło zatem do wymaganego treścią art. 523 § 2 k.p.k. skazania na karę bezwarunkowego pozbawienia wolności. We wniesionej kasacji obrońca nie wskazał również
na żadne z uchybień określonych w art. 439 k.p.k.
Tak zredagowaną kasację należy pozostawić bez rozpoznania, jako niedopuszczalną z mocy ustawy (art. 531 § 1 k.p.k.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[as]