V KK 375/04

WYROK  Z  DNIA  24  LUTEGO  2005  R. 
V  KK  375/04 
 
 
Jeśli skutek stanowiący ustawowe znamię przestępstwa popełnione-
go przez zaniechanie jest następstwem bezprawnych zachowań wielu 
osób, to zważywszy na treść art. 2 k.k., może być on przypisany tym tylko, 
które nie wykonały ciążącego na nich prawnego, szczególnego obowiązku 
zapobiegnięcia skutkowi i tylko wtedy, gdy w nastąpieniu skutku urzeczy-
wistniło się niebezpieczeństwo, które wykonanie tego obowiązku miało od-
wrócić. 
 
Przewodniczący: sędzia SN H. Gradzik (sprawozdawca). 
Sędziowie: SN R. Malarski, SA (del. do SN) M. Ziaja. 
Prokurator Prokuratury Krajowej: A. Pogorzelski. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Katarzyny W., oskarżonej z art. 160 § 2 i 3 
k.k. w zb. z art. 157 § 1 i 3 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie 
w dniu 24 lutego 2005 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Okręgowe-
go w Ś. na niekorzyść, od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 13 sierp-
nia 2004 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 7 listopa-
da 2003 r.,  
 
u c h y l i ł   zaskarżony wyrok oraz zmieniony nim wyrok Sądu Rejonowe-
go w W.  i   p r z e k a z a ł   sprawę temu sądowi do ponownego rozpo-
znania w pierwszej instancji. 
 
 

 
2
U Z A S A D N I E N I E 
 
Prokurator Rejonowy w W. oskarżył Katarzynę W. o to, że w dniu 9 
maja 2001 r. w W., będąc lekarzem rentgenodiagnostą, zatrudnionym w 
specjalistycznym szpitalu, przeprowadzającym w pracowni tomografii kom-
puterowej badania głowy Bogusławie S. i Helenie W., pacjentkom oddziału 
neurologii, podczas dokonywania opisu i rozpoznania lekarskiego na pod-
stawie prawidłowo wykonanych zdjęć tomografem, na których widoczne 
były prawidłowe wpisy danych osobowych pacjentek, przypisała zmiany 
chorobowe – układ komorowy nadnamiotowy symetrycznie poszerzony bez 
cech czynnego wodogłowia, widoczny na zdjęciu głowy Heleny W. – Bogu-
sławie S., a wydana przez nią wadliwa diagnoza i jej niezweryfikowanie 
przez lekarza oddziału neurochirurgii – neurochirurga Wojciecha M., w 
przypadku Bogusławy S., która na ten oddział została skierowana, dopro-
wadziła do przeprowadzenia na niej dwóch zbędnych zabiegów lekarskich 
stanowiących bezpośrednie narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia 
albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. wszczepienia zastawki komorowo 
otrzewnowej, a następnie, po ujawnieniu błędu, zabiegu usunięcia zastaw-
ki, które to zabiegi spowodowały naruszenie czynności narządu jej ciała na 
czas powyżej 7 dni, tj. o czyn z art. 160 § 2 i 3 k.k. w zb. z art. 157 § 1 i 3 
k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. 
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2003 r. Sąd Rejonowy w W. uznał Kata-
rzynę W. za winną popełnienia zarzuconego jej czynu, z tą jednak zmianą, 
że z jego opisu wyeliminował ustalenie, iż zabiegi lekarskie spowodowały 
naruszenie czynności narządu ciała pokrzywdzonej Bogusławy S. Kwalifi-
kując przypisany czyn jako występek z art. 160 § 2 i 3 k.k. Sąd ten wymie-
rzył oskarżonej na podstawie art. 160 § 2 k.k. karę 8 miesięcy pozbawienia 
wolności, a jej wykonanie zawiesił warunkowo na okres 2 lat. 

 
3
Powyższy wyrok zaskarżyli apelacją: obrońca – na korzyść, a Proku-
rator Rejonowy i pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej – na niekorzyść 
oskarżonej. 
Po rozpoznaniu tych apelacji Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z dnia 13 
sierpnia 2004 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił Ka-
tarzynę W. od popełnienia zarzuconego jej czynu. 
Od prawomocnego wyroku Prokurator Okręgowy w Ś. wniósł kasację 
na niekorzyść oskarżonej. Zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa 
karnego materialnego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a miano-
wicie art. 160 § 2 i 3 k.k. w zb. z art. 157 § 1 i 3 k.k., polegające na ich nie-
zastosowaniu wobec oskarżonej i bezpodstawne przyjęcie, że pomiędzy 
mylnym przypisaniem przez nią Bogusławie S. zmian chorobowych ze 
zdjęcia tomografu komputerowego głowy innej pacjentki oraz przeprowa-
dzeniem dwóch zbędnych operacji głowy nie zachodzi bezpośredni zwią-
zek przyczynowy, a ponadto, że nie zaistniał skutek w postaci narażenia  
na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku 
na zdrowiu i nieumyślnego naruszenia czynności narządów ciała na czas 
powyżej 7 dni. 
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku 
oraz wyroku Sądu Rejonowego w W. i przekazanie sprawy temu sądowi do 
ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Mimo przytoczenia in extenso zarzutu aktu oskarżenia i opisu czynu 
przypisanego oskarżonej przez sąd pierwszej instancji, celowe jest wska-
zanie na wstępie na niesporne okoliczności faktyczne, na których bazuje 
prawomocne rozstrzygniecie uniewinniające Katarzynę W. Dotyczą one 
przebiegu leczenia Bogusławy S. w szpitalu. Przypomnieć więc należy, że 
po przyjęciu na oddział neurologiczny pacjentka poddana została, między 
innymi, badaniu głowy tomografem komputerowym. Na wykonanych zdję-

 
4
ciach wpisano jej imię i nazwisko. Sporządzenie opisu diagnostycznego 
wyniku badania należało do oskarżonej jako lekarza rentgenodiagnosty. 
Przez nieuwagę wykonała ona opis na podstawie zdjęcia z badania tomo-
grafowego innej pacjentki – Heleny W., której imię i nazwisko było na tym-
że zdjęciu wyraźnie wpisane. Oskarżona rozpoznała zmiany chorobowe w 
postaci układu komorowego nadnamiotowego symetrycznie poszerzonego 
bez cech wodogłowia. Tak wadliwie opracowaną dokumentację diagno-
styczną przekazano ordynatorowi oddziału neurologicznego dr Marii K. Nie 
zwróciła ona uwagi na rozbieżność między danymi osobowymi na zdję-
ciach i w opisie zmian chorobowych. Zaskoczona niespodziewanym wyni-
kiem badania, ujętym w opisie, zwróciła się o opinię do ordynatora oddziału 
neurochirurgii dra Wojciecha M. Ten także nie spostrzegł oczywistej po-
myłki lekarza diagnosty, polegającej na przypisaniu Bogusławie S. zmian 
patologicznych zagrażających wodogłowiem, rozpoznanych w oparciu o 
wynik badania innej pacjentki. Oceniając natomiast charakter zmian wi-
docznych na zdjęciach i określonych w opisie zdecydował on , za zgodą 
pacjentki Bogusławy S., o wykonaniu na oddziale neurochirurgii zabiegu 
operacyjnego wszczepienia zastawki komorowo–otrzewnowej. Podczas 
wykonania zabiegu przewodniczył zespołowi operacyjnemu. Po kilku tygo-
dniach pacjentka zgłosiła się ponownie do szpitala, uskarżając się na upo-
rczywe bóle głowy, będące następstwem niewskazanej w jej przypadku 
operacji. Uzasadniając prawidłowość zastosowanego leczenia dr Wojciech 
M. okazał Bogusławie S. całość dokumentacji diagnostycznej. Obecna przy 
rozmowie córka pacjentki spostrzegła na zdjęciach z badania tomografem 
nazwisko Heleny W. i zwróciła na to uwagę. Wtedy dopiero lekarz ordyna-
tor oddziału uświadomił sobie, że do operacji doszło w wyniku pomyłki. Po 
uzyskaniu zgody Bogusławy S. dokonano ponownej operacji, tym razem w 
celu usunięcia zastawki założonej pod czaszką, by przywrócić stan sprzed 
zabiegu. Po drugiej operacji samopoczucie Bogusławy S. nie uległo po-

 
5
prawie. Biegli psychiatrzy rozpoznali u niej objawy neurotyczne o obrazie 
zaburzeń stresowych, pourazowych, związanych z przebytymi operacjami 
neurochirurgicznymi.  
Autor kasacji, odnosząc się do zaskarżonego rozstrzygnięcia trafnie 
zauważa, że przesłanką zmiany wyroku skazującego sądu pierwszej in-
stancji i uniewinnienia oskarżonej było przyjęcie przez sąd odwoławczy, iż 
pomiędzy zarzuconym jej uchybieniem a opisanymi w akcie oskarżenia 
skutkami, odpowiadającymi znamionom ustawowym przestępstw określo-
nych w art. 160 § 1 k.k. i w art. 157 § 1 k.k., nie zachodzi związek przyczy-
nowy. W przekonaniu sądu drugiej instancji, jeśli nawet z niestarannej pra-
cy oskarżonej wynikało jakieś zagrożenie dla zdrowia Bogusławy S. w per-
spektywie czekającego ją dalszego leczenia szpitalnego, to nie miało ono 
charakteru zagrożenia bezpośredniego w odniesieniu do skutków, gdyż te 
były rezultatem późniejszych zaniedbań innych osób w fazie decydowania 
o wykonaniu operacji. Przydając ograniczone tylko znaczenie błędowi dia-
gnostycznemu oskarżonej, Sąd Okręgowy wykluczył jej odpowiedzialność 
karną za przeprowadzenie na pacjentce dwóch operacji neurochirurgicz-
nych, z których dla pierwszej nie było w rzeczywistości wskazań medycz-
nych, a druga musiała zostać przeprowadzona tylko w celu usunięcia 
szkodliwych dla pacjentki następstw pierwszej operacji. 
Odrzucenie przez Sąd Okręgowy związku przyczynowego między 
błędem oskarżonej wynikającym z nieostrożnego wykonania przez nią ob-
owiązków, a przeprowadzeniem przeciwwskazanej z punktu widzenia wie-
dzy medycznej operacji głowy Bogusławy S. oznacza, że uwolnienie oskar-
żonej od odpowiedzialności karnej nastąpiło z powodu braku przesłanki do 
ustalenia jej sprawstwa. Związek przyczynowy między zachowaniem osoby 
a skutkiem warunkuje bowiem sprawstwo przestępstwa materialnego. 
Podważając stanowisko sądu odwoławczego, który nie dostrzegł 
związku przyczynowego między bezspornym w sprawie błędem diagno-

 
6
stycznym oskarżonej, a poddaniem pacjentki operacji, Prokurator Okręgo-
wy zaprezentował zgoła odmienny w tym względzie pogląd. Utrzymywał, że 
związek przyczynowy jest ewidentny, a dla jego wykazania w niniejszym 
wypadku odwołał się do teorii równowartości przyczyn i skutków (ekwiwa-
lencji) oraz miarodajnego dla niej testu warunku sine qua non. Odnosząc 
się do tych argumentów, zauważyć trzeba, że jeśliby sprawstwo oskarżonej 
uzależniać wyłącznie od tak pojmowanego, jak to się wywodzi w kasacji, 
związku przyczynowego, to słuszność byłaby po stronie skarżącego. Istot-
nie, gdyby oskarżona zachowała wymaganą w jej pracy należytą staran-
ność i dokonała opisu zdjęcia głowy Bogusławy S. na podstawie badania 
wykonanego na jej osobie, a nie innej pacjentki, to nie stwierdziłaby wska-
zanych wyżej zmian chorobowych. Nie byłoby wtedy powodów do przenie-
sienia pacjentki z oddziału neurologicznego do oddziału neurochirurgicz-
nego w celu przeprowadzenia operacji, stwarzającej z samej swej natury 
ryzyko dla zdrowia i życia, oraz wywołującej naruszenie czynności narzą-
dów ciała. Tak zatem, błąd diagnostyczny oskarżonej wywołał niefortunny 
ciąg zdarzeń, a w efekcie doprowadził do wykonania obiektywnie niepożą-
danego, ze wszech miar szkodliwego in concreto poważnego zabiegu chi-
rurgicznego. Powiązanie przyczynowe jest więc niezaprzeczalne.  
Poprzestanie na argumentacji autora kasacji nie jest jednakowoż wy-
starczające dla podważenia rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Z drugiej 
zaś strony nie można uznać, że sąd odwoławczy prawidłowo i wyczerpują-
co wykazał brak podstaw do przypisania oskarżonej sprawstwa jako prze-
słanki odpowiedzialności karnej. Zarówno bowiem w uzasadnieniu wyroku 
uniewinniającego, jak i w kasacji pominięto zupełnie kontekst normatywny 
sprawstwa przestępstw skutkowych popełnionych przez zaniechanie, do 
której to kategorii, co należy zaakcentować, należy przestępstwo zarzuco-
ne oskarżonej. Ani sądy obu instancji, ani też autor kasacji nie rozważali 
odpowiedzialności karnej oskarżonej w świetle art. 2 k.k., zawierającego w 

 
7
swej treści istotny normatywny warunek odpowiedzialności za przestęp-
stwo skutkowe popełnione przez zaniechanie. Zgodnie z tym przepisem 
odpowiedzialności karnej za takie przestępstwo podlega tylko ten, na kim 
ciążył prawny szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi. Warunkiem 
odpowiedzialności jest zatem nie tylko powiązanie przyczynowe między 
zachowaniem a skutkiem, dla stwierdzenia którego decydujące znaczenie 
miałby rzeczywiście test warunku sine qua non, ale także określony w tym 
przepisie związek normatywny łączący zaniechanie ze skutkiem. Uregulo-
wanie to uzmysławia, że nie każdemu, kto swoim bezprawnym zaniecha-
niem uruchomił łańcuch następstw prowadzących do skutku stanowiącego 
znamię przestępstwa materialnego, można ten skutek przypisać. Ograni-
cza ono krąg osób odpowiadających za przestępstwo skutkowe popełnione 
przez zaniechanie tylko do tych, którym przepis prawa nadaje status gwa-
ranta, tj. nakłada na nich  szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi. 
W tym aspekcie, przestępstwa o których mowa w art. 2 k.k., należą do ka-
tegorii przestępstw indywidualnych (zob. A. Zoll [red.] Kodeks karny. Część 
ogólna. Komentarz, Kraków 2004, s. 75). Tak więc dla przyjęcia spraw-
stwa, oprócz potwierdzenia powiązania przyczynowego zaniechania ze 
skutkiem – testem warunku sine qua non, niezbędne jest także sprawdze-
nie czy na sprawcy, który dopuścił się zaniechania, ciążył prawny szcze-
gólny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.  
Dla pełniejszego zobrazowania omawianej relacji warunkującej od-
powiedzialność karną trzeba uściślić, że wykonanie owego obowiązku, któ-
rego gwarant zaniechał, ma chronić przed nastąpieniem skutku stanowią-
cego znamię przestępstwa. Sprzężenie takie funkcjonuje więc w sytuacji, 
gdy wykonanie nałożonego na gwaranta prawnego szczególnego obowiąz-
ku odwraca niebezpieczeństwo dla dobra prawnego, które może realnie 
wystąpić w razie zaniechania jego wykonania i w efekcie wywołać skutek 
odpowiadający znamieniu przestępstwa. Z konstrukcji tej zależności wynika 

 
8
zatem, że skutek może być przypisany osobie, która nie wykonała obo-
wiązku gwaranta, a w zaistnieniu skutku urzeczywistniło się niebezpie-
czeństwo, któremu gwarant miał przeciwdziałać wykonaniem tegoż obo-
wiązku (A. Zoll, op. cit., s. 55). 
Stwierdzenie powiązania normatywnego, o którym mowa w art. 2 k.k. 
ma szczególne znaczenie wtedy, gdy w łańcuchu przyczynowym wiodącym 
do skutku występują zachowania różnych osób. Proces leczenia szpitalne-
go Bogusławy S. przebiegał w takich właśnie okolicznościach. Końcowy 
błąd terapeutyczny polegający na skierowaniu pacjentki na operację neu-
rochirurgiczną, mimo że stan jej zdrowia w ogóle nie uzasadniał wykonania 
takiego zabiegu, był następstwem rażąco niestarannego wykonania obo-
wiązków przez oskarżoną, ale w dalszej kolejności przez innych lekarzy, 
którzy przejęli od niej dokumentację diagnostyczną i powinni byli zdecydo-
wać na jej podstawie o sposobie leczenia. 
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. 
o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 204 ze 
zm. – dalej jako „ustawa”) lekarz ma obowiązek wykonywać zawód zgodnie 
ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami 
oraz środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z 
zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. W myśl natomiast 
art. 37 tejże ustawy, w razie wątpliwości diagnostycznych lub terapeutycz-
nych lekarz z własnej inicjatywy, bądź na wniosek pacjenta lub jego przed-
stawiciela ustawowego, jeżeli uzna to za uzasadnione w świetle wymagań 
wiedzy medycznej, powinien zasięgnąć opinii właściwego lekarza specjali-
sty lub zorganizować konsylium lekarskie. 
Jest oczywiste, że opracowanie przez oskarżoną opisu rozpoznanych 
zmian chorobowych na podstawie wyników badania innej pacjentki było 
rażącym uchybieniem prawnemu, szczególnemu obowiązkowi wykonywa-
nia czynności lekarskich z należytą starannością (art. 4 ustawy), ale na ta-

 
9
ką samą  przecież ocenę zasługuje sposób wykorzystania wadliwej doku-
mentacji diagnostycznej przez lekarzy ordynatorów oddziałów neurologicz-
nego i neurochirurgicznego. Ich czynności obciąża nadto rażące zaniecha-
nie obowiązku wynikającego z art. 37 powołanej ustawy, tj. powinności kry-
tycznej analizy leczenia na każdym jego etapie po to, by wykluczyć wątpli-
wości diagnostyczne  lub terapeutyczne. Błąd diagnostyczny był w tym wy-
padku zauważalny prima facie i miał charakter tak ewidentny, że dla usu-
nięcia go w procesie leczenia pacjentki nie zachodziła nawet potrzeba wy-
korzystania wiedzy medycznej. Wystarczyło z należytą starannością i w 
całości czytać wyniki badań, by zauważyć, że opis zmian chorobowych 
sporządzono na podstawie badania innej pacjentki. Standard wykonywania 
obowiązków zawodowych z należytą starannością ustawa nakłada na każ-
dego lekarza. Gdyby był przestrzegany, nie przypisano by Bogusławie S. 
zmian chorobowych wymagających rozważenia interwencji chirurgicznej, a 
jeśli już do tego doszło, to w dalszym toku procedowania diagnoza taka 
zostałaby zdyskwalifikowana jako bezużyteczna w leczeniu tej pacjentki. 
Ustalone bezsporne w sprawie fakty dostarczyły podstaw, jak przyjęły  
to sądy obu instancji, do przypisania lekarzom zatrudnionym w szpitalu, w 
tym oskarżonej, bezprawnych zaniechań w leczeniu Bogusławy S. Nie 
oznacza to jeszcze, że każdy z nich ponosi odpowiedzialność karną za 
skutek. Zawężając kwestię do przesłanek odpowiedzialności karnej oskar-
żonej, to w nawiązaniu do przedstawionej wyżej wykładni warunku norma-
tywnego określonego w art. 2 k.k., należało rozważyć, czego nie uczyniono 
w zaskarżonym wyroku, czy w okolicznościach sprawy, w nastąpieniu skut-
ku urzeczywistniło się niebezpieczeństwo, które oskarżona miała obowią-
zek odwracać. Skutkiem tym było oczywiście przeprowadzenie operacji 
neurochirurgicznej, a narażenie przez to pacjentki na bezpośrednie nie-
bezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu oraz 
spowodowanie naruszenia czynności ciała na okres powyżej 7 dni – obra-

 
10
zem owego skutku sprowadzonym do ustawowych znamion  przestępstwa. 
Przy rozstrzyganiu tej kwestii trzeba mieć na uwadze, że jeśli skutek sta-
nowiący ustawowe znamię przestępstwa popełnionego przez zaniechanie 
jest następstwem bezprawnych zachowań wielu osób, to zważywszy na 
treść art. 2 k.k., może być on przypisany tylko tym, które nie wykonały cią-
żącego na nich prawnego, szczególnego obowiązku zapobiegnięcia skut-
kowi i wtedy tylko, gdy w nastąpieniu skutku urzeczywistniło się niebezpie-
czeństwo, które miało odwrócić wykonanie tego obowiązku. 
Pominięcie przez Sąd Okręgowy normatywnych warunków odpowie-
dzialności karnej, określonych w art. 2 k.k., przy uniewinnieniu oskarżonej 
od zarzuconego jej przestępstwa, rażąco naruszyło ten  przepis. Nie moż-
na było bowiem zdecydować o braku podstaw do przypisania oskarżonej 
odpowiedzialności karnej bez uwzględnienia tej normy materialnoprawnej, 
która określa zasady jej ponoszenia i wyznacza tym samym kierunek ar-
gumentowania przy rozstrzyganiu o przedmiocie oskarżenia. Co prawda, 
obrazy art. 2 k.k. nie zarzucono bezpośrednio w kasacji, ale należało zwa-
żyć, że zawarta w nim norma wpisana jest w strukturę każdego przestęp-
stwa skutkowego popełnionego przez zaniechanie, skoro reguluje ona wa-
runki poniesienia za nie odpowiedzialności karnej. W tej sytuacji Sąd Naj-
wyższy uznał, że zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, z których 
zakwalifikowano przestępstwo zarzucone oskarżonej, obejmuje swoim za-
kresem  także art. 2 k.k. Wszak istotą zarzutu jest kwestionowanie braku 
materialnoprawnych podstaw do pociągnięcia oskarżonej do odpowiedzial-
ności karnej. Stwierdzone zatem uchybienie dotyczy w równym stopniu 
przepisów części szczególnej Kodeksu karnego wskazanych w kasacji, jak 
i najściślej z nimi powiązanego art. 2 k.k. 
 Bez wątpienia obraza przepisu określającego przesłanki odpowie-
dzialności karnej za zarzucone przestępstwo, poprzez całkowite jego po-
minięcie przy rozstrzyganiu o tej odpowiedzialności, mogła mieć wpływ na 

 
11
treść zaskarżonego wyroku. Przesądziło to o jego uchyleniu. Orzeczeniem 
tym należało objąć również wyrok Sądu Rejonowego, jako obciążony tym 
samym uchybieniem, i przekazać sprawę temu sądowi do ponownego roz-
poznania w pierwszej instancji.  
Przy ponownym rozpoznaniu sąd  meriti będzie związany przedsta-
wionymi wyżej zapatrywaniami prawnymi (art. 442 § 3 k.p.k.). W postępo-
waniu dowodowym, wobec niesporności zasadniczych ustaleń faktycznych, 
sąd ten w szerokim zakresie będzie mógł poprzestać na ujawnieniu dowo-
dów, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku (art. 442 § 2 k.p.k.), a 
więc przede wszystkim zeznań świadków odtwarzających proces leczenia 
Bogusławy S. w szpitalu, a przy tym  drogę, którą przekazywano sporzą-
dzony przez oskarżoną opis zmian chorobowych rozpoznanych u pacjentki. 
Podstawowym zadaniem Sądu Rejonowego będzie natomiast rozważenie 
czy ustalone okoliczności uzasadniają przyjęcie, że pomiędzy niezachowa-
niem przez oskarżoną należytej staranności w wykonaniu obowiązków dia-
gnostycznych, a przeprowadzeniem operacji neurochirurgicznej zachodzi 
powiązanie normatywne określone w art. 2 k.k. Niezbędne stanie się udzie-
lenie odpowiedzi na trzy zwłaszcza pytania: 1) czy oskarżona była gwaran-
tem zapobieżenia skutkowi, tj. poddaniu pacjentki niepożądanemu zabie-
gowi operacyjnemu, a jeśli tak, 2) czy obowiązek gwaranta, którego oskar-
żona zaniechała (należyta staranność w sporządzeniu diagnozy) miał od-
wracać niebezpieczeństwo nastąpienia skutku i 3) czy w zaistniałym skut-
ku, urzeczywistniło się niebezpieczeństwo, któremu oskarżona miała obo-
wiązek przeciwdziałać. 
Przed udzieleniem odpowiedzi na te pytania niezbędne będzie usta-
lenie w oparciu o przepisy prawa oraz stosowne dokumenty, organizacji 
procesu leczenia w szpitalu specjalistycznym w W. w objętym oskarżeniem 
okresie, w szczególności w zakresie odnoszącym się do tych powinności 
lekarskich, od których uwarunkowane było podjęcie decyzji o wykonaniu 

 
12
zabiegu chirurgicznego. Pozwoli to na dokładne ustalenie, na skutek jakich 
uchybień lekarskich doszło do powzięcia błędnej decyzji o poddaniu pa-
cjentki operacji. Jeśli zajdzie potrzeba skorzystania w tym względzie z wia-
domości specjalnych odnoszących się do pragmatyki szpitalnej, celowe 
będzie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.  
Ponowne rozpoznanie sprawy z poszerzeniem spektrum okoliczności 
faktycznych i odniesień prawnych, we wskazanym wyżej kierunku, umożliwi 
Sądowi Rejonowemu trafnie i z uwzględnieniem unormowania zawartego w 
art. 2 k.k. rozstrzygnąć w przedmiocie odpowiedzialności karnej Katarzyny 
W.