V KK 370/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanego R.K. od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi, który zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Kutnie w zakresie orzeczenia przepadku pojazdu mechanicznego. Skazany R.K. został uznany za winnego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 k.k.), a Sąd Okręgowy orzekł wobec niego środek karny w postaci przepadku samochodu marki O. Kasacja zarzucała rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 44b § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 178a § 5 k.k., poprzez orzeczenie przepadku pojazdu, który nie stanowił wyłącznej własności skazanego. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, wskazując, że zgodnie z art. 44b § 1 k.k. przepadek pojazdu jest obligatoryjny, gdy sprawca popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. i zawartość alkoholu w jego organizmie przekraczała określone progi. Jednakże, jeśli pojazd nie stanowi wyłącznej własności sprawcy, sąd orzeka przepadek jego równowartości (art. 44b § 2 k.k.). W aktach sprawy znajdowały się dokumenty wskazujące, że pojazd był współwłasnością skazanego i jego małżonki. Uchybienie to miało istotny wpływ na treść orzeczenia, prowadząc do orzeczenia przepadku zamiast przepadku równowartości, co mogło pokrzywdzić współwłaścicielkę. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił wyrok w zaskarżonej części i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, z zaleceniem zastosowania art. 44b § 2 k.k. i uwzględnienia zasady, aby dolegliwość przepadku nie przekroczyła stopnia winy skazanego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający