V KK 364/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił wyrok łączny Sądu Rejonowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z powodu błędnego niezaliczenia jednego z wyroków do podstawy wymiaru kary łącznej.
Prokurator Generalny wniósł kasację od wyroku łącznego Sądu Rejonowego, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa karnego materialnego i procesowego. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając, że Sąd Rejonowy błędnie nie objął wyrokiem łącznym jednego z wcześniejszych skazań, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia. W związku z tym, uchylono zaskarżony wyrok w części dotyczącej tego skazania i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 22 października 2012 r., który łączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec skazanego M. D. Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 85 k.k. i art. 572 k.p.k., polegające na błędnym przyjęciu, że wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II K 306/11) nie jest pierwszym wyrokiem podlegającym łączeniu. W konsekwencji, Sąd Rejonowy nie objął tym wyrokiem łącznym kary pozbawienia wolności orzeczonej w tej sprawie, umarzając postępowanie na podstawie art. 572 k.p.k. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną. Analiza dat popełnienia przestępstw wykazała, że czyny objęte wyrokami z dnia 21 kwietnia 2011 r., 17 maja 2011 r. i 25 lipca 2011 r. pozostają w zbiegu realnym. Wyrok z dnia 21 kwietnia 2011 r. stanowił pierwszy wyrok w rozumieniu art. 85 k.k., wyznaczając podstawę do wymiaru kary łącznej. Umorzenie postępowania w oparciu o art. 572 k.p.k. w odniesieniu do tego wyroku było rażącym naruszeniem przepisów, mającym istotny wpływ na treść orzeczenia. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w pkt I i III w zakresie dotyczącym wyroku Sądu Rejonowego z dnia 21 kwietnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ż., który dokona połączenia kar jednostkowych i wymierzy karę łączną.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, wyrok z dnia 21 kwietnia 2011 r. stanowi pierwszy wyrok w rozumieniu art. 85 k.k. i powinien być uwzględniony przy wymiarze kary łącznej.
Uzasadnienie
Analiza dat popełnienia przestępstw przypisanych różnymi wyrokami wykazała, że czyny objęte wyrokami z dnia 21 kwietnia 2011 r., 17 maja 2011 r. i 25 lipca 2011 r. pozostają w zbiegu realnym. Wyrok z dnia 21 kwietnia 2011 r. jest pierwszym wyrokiem w rozumieniu art. 85 k.k., co implikuje obowiązek jego uwzględnienia przy wymiarze kary łącznej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania
Strona wygrywająca
Prokurator Generalny
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. D. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (16)
Główne
k.k. art. 85
Kodeks karny
Określa zasady łączenia kar w zbiegu realnym przestępstw, wskazując na znaczenie pierwszego wyroku.
k.k. art. 86 § § 1
Kodeks karny
Określa granice wymiaru kary łącznej.
k.p.k. art. 572
Kodeks postępowania karnego
Reguluje umorzenie postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego.
Pomocnicze
k.p.k. art. 569 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 521
Kodeks postępowania karnego
Reguluje wniesienie kasacji.
k.p.k. art. 535 § § 5
Kodeks postępowania karnego
Reguluje rozpoznanie kasacji.
k.k. art. 270 § § 1
Kodeks karny
Dotyczy fałszerstwa dokumentu.
k.k. art. 279 § § 1
Kodeks karny
Dotyczy kradzieży z włamaniem.
k.k. art. 91 § § 1
Kodeks karny
Dotyczy recydywy.
k.k. art. 11 § § 3
Kodeks karny
Dotyczy stosowania przepisów o czynach w celu popełnienia innego przestępstwa.
k.k. art. 286 § § 1
Kodeks karny
Dotyczy oszustwa.
u.p.n. art. 62 § ust. 3
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Dotyczy posiadania środków odurzających.
k.k. art. 89 § § 1
Kodeks karny
Dotyczy umorzenia postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego.
k.k. art. 4
Kodeks karny
Dotyczy stosowania przepisów ustawy.
k.p.k. art. 624 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych.
u.o.p.k. art. 6
Ustawa o opłatach w sprawach karnych
Dotyczy opłat w sprawach karnych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II K 306/11) stanowi pierwszy wyrok w rozumieniu art. 85 k.k. i powinien być podstawą do wymiaru kary łącznej. Umorzenie postępowania w przedmiocie połączenia kar orzeczonych wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 r. na podstawie art. 572 k.p.k. było rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego.
Godne uwagi sformułowania
rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego materialnego i procesowego wyrok ten stanowi ów „pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok” w rozumieniu art. 85 k.k. przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Ż. dokona zatem połączenia kar jednostkowych...
Skład orzekający
Dorota Rysińska
przewodniczący
Jerzy Grubba
członek
Włodzimierz Wróbel
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących wymiaru kary łącznej (art. 85 k.k.) i stosowania art. 572 k.p.k. w kontekście kolejności wyroków."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji zbiegu realnego przestępstw i kolejności wydawania wyroków.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy kluczowych zagadnień związanych z wymiarem kary łącznej, co jest istotne dla praktyków prawa karnego. Pokazuje, jak błędy proceduralne mogą prowadzić do uchylenia wyroku.
“Błąd w karze łącznej: Sąd Najwyższy koryguje orzeczenie Sądu Rejonowego.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V KK 364/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca) Protokolant Anna Kowal w sprawie M. D., skazanego z art. 270 § 1 k.k. i inn. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2014 r. kasacji wniesionej na korzyść skazanego przez Prokuratora Generalnego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 22 października 2012 r., 1) uchyla pkt I zaskarżonego wyroku oraz pkt III tego wyroku w zakresie dotyczącym wyroku Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II K 306/11, i w tej części przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ż.; 2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wyrokiem łącznym z dnia 22 października 2012 r. (sygn. akt II K 947/12), Sąd Rejonowy Ż., rozpoznając wniosek M. D., skazanego następującymi wyrokami: 2 1. Sądu Rejonowego z dnia 5 października 2010 r. (sygn. akt II K 660/10) za czyn z art. 270 § 1 k.k. popełniony w grudniu 2008 r. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, 2. Sądu Rejonowego z dnia 21 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II K 306/11) za czyny z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełnione w dniach 10.12.2010 r., 12.12.2010 r., 13.12.2010 r. i 22.12.2010 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, które to wykonanie następnie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 16.03.2012 r. (sygn. akt II Ko 471/12), 3. Sądu Rejonowego z dnia 17 maja 2011 r. (sygn. akt II K 1818/10) za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. popełniony w dniu 10.12.2008 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności, za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. popełniony w okresie od nieustalonego dnia do dnia 22.12.2008 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii popełniony w okresie od grudnia 2008 r. do dnia 5.01.2009 r. na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, gdzie następnie na podstawie art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. wymierzono mu karę łączną w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, które to wykonanie następnie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 23.03.2012 r. (sygn. akt II Ko 473/12), 4. Sądu Rejonowego z dnia 25 lipca 2011 r. (sygn. akt Il K 874/11) za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. popełniony w dniu 30.10.2008 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby oraz na karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, których wykonanie zarządzono postanowieniami Sądu Rejonowego z dnia 24.02.2012 r. (sygn. akt II Ko 472/12) i z dnia 18.07.201 r. (sygn. akt 2 II Ko 1735/12), 5. Sądu Rejonowego z dnia 28 grudnia 2011 r. (sygn. akt II K 1995/11) za czyn z art. 286 § 1 k.k. popełniony w dniu 26.09.2011 r. na karę 1 roku 3 pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, orzekł: 1. na podstawie art. 569 § 1 k.p.k. i art. 85 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. połączył skazanemu M. D. kary pozbawienia wolności, orzeczone wyrokami opisanymi w punktach C i D i wymierzył mu karę łączną 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności, 2. w pozostałych punktach poszczególne wyroki podlegające połączeniu pozostawił do odrębnego wykonania, 3. na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w przedmiocie połączenia kar orzeczonych wyrokami opisanymi w punktach B i E, 4. na podstawie art. 89 § 1 k.k. a contrario w zw. z art. 4 k.k. umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego karę orzeczoną w punkcie A, 5. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez strony postępowania i uprawomocnił się w dniu 5 listopada 2012 r. Od tego orzeczenia kasację w trybie art. 521 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając wyrokowi z dnia 22 października 2012 r. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego materialnego í procesowego, a mianowicie art. 85 k.k. i art. 572 k.p.k., polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd Rejonowy w Ż., iż wyrok tego Sądu z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II K 306/11 nie jest pierwszym, w rozumieniu art. 85 k.k., wyrokiem podlegającym łączeniu ze skazaniami w sprawach tego Sądu pod sygnaturami II K 1818/10 i II K 874/11, w wyniku czego doszło do połączenia węzłem kary łącznej jedynie kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokiem z dnia 17 maja 2011 r. (sygn. akt II K 1818/10) za czyny popełnione w dniach 10 grudnia 2008 r., 22 grudnia 2008 r. i w okresie od grudnia 2008 r. do 5 stycznia 2009 r. oraz wyrokiem z dnia 25 lipca 2011 r. (sygn. akt II K 874/11) za czyn popełniony w dniu 30 października 2008 r. i umorzenia na podstawie art. 572 k.p.k. 4 postępowania w przedmiocie połączenia węzłem kary łącznej kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 r. ( sygn. akt II K 306/11) za czyny popełnione w dniach 10, 12, 13 i 22 grudnia 2010 r. Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ż. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest zasadna w stopniu upoważniającym do jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Analiza zapadłych w stosunku do M. D. wyroków w powiązaniu z datami popełnienia przestępstw przypisanych tymi orzeczeniami prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w zbiegu realnym, o jakim stanowi art. 85 k.k. pozostają czyny objęte następującymi wyrokami Sądu Rejonowego w Ż. z dni: 21 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II K 306/11), 17 maja 2011 r. (sygn. akt II K 1818/10) oraz 25 lipca 2011 r. (sygn. akt Il K 874/11). Biorąc bowiem pod uwagę daty wszystkich czynów przypisanych M. D. na przestrzeni lat, a ujawnionych w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego, to wyrok w sprawie pod sygnaturą II K 306/11 stanowi ów „pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok” w rozumieniu art. 85 k.k. i tym samym wyznacza elementy zbiegu realnego przestępstw będącego podstawą do wymiaru kary łącznej (czyny z grudnia 2008, stycznia 2009 oraz grudnia 2010). Rację ma Prokurator Generalny wskazując na materialnoprawny charakter regulacji art. 85 i n k.k., co implikowało obowiązek zastosowania wskazanych regulacji w stosunku do osoby M. D., co z kolei w niniejszym postępowaniu nastąpiło z rażącym naruszeniem tychże przepisów. W tej sytuacji umorzenie postępowania w oparciu o art. 572 k.p.k. w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym czynu w sprawie pod sygn. akt II K 306/11 stanowiło rażące naruszenie tego przepisu, bez wątpienia mające istotny wpływ na treść wyroku łącznego, gdyż nie objął on tego jednostkowego wyroku, który w efekcie został przekazany do osobnego wykonania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Ż. dokona zatem połączenia kar jednostkowych, orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Ż. z dni 5 21 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II K 306/11), 17 maja 2011 r. (sygn. akt II K 1818/10) oraz 25 lipca 2011 r. (sygn. akt Il K 874/11)., a następnie wymierzy karę łączną w granicach określonych przez przepis art. 86 § 1 k.k. Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI