V KK 361/06
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Okręgowego w G., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. uniewinniający oskarżonych Edwarda S. i Leszka A. od zarzutów naruszenia Prawa własności przemysłowej (art. 305 ust. 1 p.w.p. oraz art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 305 ust. 1 p.w.p.). Oskarżyciel posiłkowy zarzucał sądom niższych instancji m.in. obrazę prawa materialnego przez przyjęcie, że oskarżeni nie popełnili czynu zabronionego, obrazę przepisów postępowania (art. 5 § 2 k.p.k.) oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Kluczowym elementem sporu była interpretacja art. 309 Prawa własności przemysłowej, który określa krąg podmiotów odpowiedzialnych za przestępstwa w zakresie własności przemysłowej popełnione w ramach działalności jednostki organizacyjnej. Oskarżyciel posiłkowy twierdził, że osoba kierująca jednostką ponosi odpowiedzialność karną z samego faktu kierowania, chyba że podział kompetencji przenosi ją na inną osobę. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślił, że zarzut obrazy prawa materialnego w kasacji jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy nie kwestionuje się ustaleń faktycznych. W tej sprawie ustalenia faktyczne, aprobowane przez Sąd Okręgowy, wskazywały na omyłkowe użycie niewłaściwych etykiet przez Leszka A. oraz brak świadomości i woli Edwarda S. co do wprowadzenia do obrotu piwa oznaczonego podrobionym znakiem towarowym. Sąd Najwyższy stwierdził, że te ustalenia nie dawały podstaw do przypisania oskarżonym popełnienia przestępstwa z art. 305 ust. 1 p.w.p. ani pomocnictwa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 309 p.w.p., Sąd Najwyższy uznał argumentację skarżącego za "zdumiewającą" i "kuriozalną". Wyjaśnił, że przepis ten nie stanowi samodzielnej normy sankcjonującej, która pozwalałaby na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej niezależnie od winy. Zamiast tego, art. 309 p.w.p. jedynie zawęża podmiotowo krąg sprawców przestępstw określonych w art. 303-308 p.w.p. do osób kierujących jednostką organizacyjną, ale odpowiedzialność ta nadal wymaga przypisania winy zgodnie z Kodeksem karnym. Sąd Najwyższy podkreślił, że przepis ten zmienia charakter przestępstw z powszechnych na indywidualne, ale nie zwalnia z obowiązku wykazania winy.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja art. 309 Prawa własności przemysłowej oraz zasady przypisania winy w prawie karnym.
Dotyczy specyficznej sytuacji naruszenia prawa własności przemysłowej w ramach działalności jednostki organizacyjnej i wymaga uwzględnienia konkretnych ustaleń faktycznych.
Zagadnienia prawne (2)
Czy osoba kierująca jednostką organizacyjną ponosi odpowiedzialność karną za przestępstwa określone w art. 303-308 Prawa własności przemysłowej, jeśli zostały popełnione w ramach działalności tej jednostki, niezależnie od przypisania jej winy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, odpowiedzialność karna osoby kierującej jednostką organizacyjną na podstawie art. 309 Prawa własności przemysłowej nadal wymaga przypisania winy za popełnienie czynu zabronionego, zgodnie z ogólnymi zasadami prawa karnego. Przepis ten jedynie zawęża krąg podmiotów odpowiedzialnych.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wyjaśnił, że art. 309 Prawa własności przemysłowej nie stanowi samodzielnej podstawy odpowiedzialności karnej niezależnej od winy. Przepis ten ma na celu ograniczenie podmiotowe zakresu odpowiedzialności za wskazane przestępstwa, zmieniając ich charakter z powszechnych na indywidualne, ale nie zwalnia z obowiązku przypisania winy.
Czy omyłkowe użycie niewłaściwych etykiet przez pracownika, bez wiedzy i woli osoby zarządzającej jednostką, może stanowić podstawę przypisania odpowiedzialności karnej za naruszenie prawa własności przemysłowej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli ustalenia faktyczne wykluczają winę i świadomość osoby zarządzającej oraz brak jest znamion strony podmiotowej przestępstwa (np. działania w celu ułatwienia wprowadzenia do obrotu), nie można przypisać odpowiedzialności karnej.
Uzasadnienie
Ustalenia faktyczne przyjęte przez sądy niższych instancji, a respektowane przez Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym, wskazywały na omyłkowe działanie pracownika i brak świadomości osoby zarządzającej, co wykluczało przypisanie im winy i popełnienia przestępstwa.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Leszek A. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Edward S. | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Andrzej J. | osoba_fizyczna | oskarżyciel posiłkowy |
Przepisy (9)
Główne
p.w.p. art. 305 § 1
Prawo własności przemysłowej
p.w.p. art. 309
Prawo własności przemysłowej
Ogranicza podmiotowo krąg sprawców przestępstw z art. 303-308 p.w.p. do osób kierujących jednostką organizacyjną, ale nie zwalnia z obowiązku przypisania winy.
Pomocnicze
k.k. art. 18 § 3
Kodeks karny
k.p.k. art. 5 § 2
Kodeks postępowania karnego
k.k. art. 1 § 3
Kodeks karny
Warunek przypisania winy jako fundamentalny dla odpowiedzialności karnej.
p.w.p. art. 303
Prawo własności przemysłowej
p.w.p. art. 304
Prawo własności przemysłowej
p.w.p. art. 307
Prawo własności przemysłowej
p.w.p. art. 308
Prawo własności przemysłowej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ustalenia faktyczne wykluczające winę i świadomość oskarżonych. • Interpretacja art. 309 Prawa własności przemysłowej jako przepisu ograniczającego podmiotowo, a nie zwalniającego z obowiązku przypisania winy. • Brak znamion strony podmiotowej przestępstwa w działaniu oskarżonych.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędne przyjęcie braku odpowiedzialności karnej. • Zarzut obrazy art. 309 p.w.p. w zw. z art. 305 ust. 1 p.w.p. oparty na błędnej wykładni przepisu. • Argumentacja oskarżyciela posiłkowego dotycząca odpowiedzialności karnej niezależnej od winy.
Godne uwagi sformułowania
Krąg podmiotów przestępstw określonych w art. 303, art. 304, art. 305, art. 307 i art. 308 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (...) zaimkiem „kto”, został ograniczony normą zawartą w art. 309 tej ustawy... • Przepisem art. 309 zawężono bo- wiem podmiotowo zakres odpowiedzialności karnej (...) zmieniając tym samym ich charakter jako przestępstw powszechnych (...) na przestępstwa indywidualne... • Nietrafność, a wręcz kuriozalność prezentowanej argumentacji... • Przepis ten nie zawiera przecież samodzielnej normy sankcjo- nującej, dopuszczającej pociągnięcie oznaczonej w nim osoby do odpo- wiedzialności karnej niezależnie od przypisania jej winy...
Skład orzekający
H. Gradzik
przewodniczący-sprawozdawca
M. Buliński
członek
J. Skwierawski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 309 Prawa własności przemysłowej oraz zasady przypisania winy w prawie karnym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji naruszenia prawa własności przemysłowej w ramach działalności jednostki organizacyjnej i wymaga uwzględnienia konkretnych ustaleń faktycznych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia odpowiedzialności karnej w kontekście prawa własności przemysłowej i zawiera ostrą krytykę błędnej wykładni przepisów przez stronę skarżącą, co czyni ją interesującą dla prawników specjalizujących się w prawie karnym i własności intelektualnej.
“Sąd Najwyższy: Odpowiedzialność karna za naruszenie znaków towarowych wymaga winy, a nie tylko funkcji kierowniczej!”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.