V KK 352/05

Sygn. akt V KK 352/05 
 
 
P O S T A N O W I E N I E 
 
Dnia 24 listopada 2005r. 
 
Sąd Najwyższy – Izba Karna, w składzie następującym: 
 
 
 
 
SSN Waldemar Płóciennik 
 
na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 24 listopada 2005 r. 
po rozpoznaniu 
sprawy A. Ć. 
skazanego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i inne 
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego 
od wyroku Sądu Okręgowego w G. 
z 29 października 2004 r., sygn. akt IV Ka [...] 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. 
z 17 grudnia 2003 r., sygn. akt II K [...] 
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1, 425 § 3 oraz 86 § 1 k.p.k. i 
art. 624 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k.  
 
p o s t a n o w i ł: 
 
1) pozostawić kasację bez rozpoznania; 
2) zwolnić 
skazanego 
od 
kosztów 
sądowych 
postępowania 
kasacyjnego, w tym od opłaty od kasacji. 
 

 
2 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie II K [...] Sąd Rejonowy w 
S. wymierzył skazanemu A. Ć. karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia 
wolności, na poczet której zaliczył skazanemu na podstawie art. 63 § 1 k.k. 
okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 7.12.2000 r. 13.03.2002 r. 
W apelacji od tego wyroku obrońca skazanego zarzucał błąd w ustaleniach 
faktycznych oraz rażącą niewspółmierność kary wnosząc o zmianę wyroku 
poprzez wymierzenie skazanemu kary 2 lat pozbawienia wolności z 
warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat. Na rozprawie 
apelacyjnej obrońca wskazał nadto na wadliwość zaliczenia na poczet 
orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia 
wolności skazanego w sprawie. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z 29 
października 2004 r. w sprawie sygn. akt IV Ka [...] utrzymał w mocy 
zaskarżone orzeczenie. 
 
Wyrok sądu odwoławczego został zaskarżony w drodze kasacji przez 
obrońcę skazanego. Skarżący zarzucił wyrokowi „ rażące naruszenie prawa 
procesowego, mające wpływ na jego treść, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. 
polegające na nieuwzględnieniu zarzutu obrońcy przedstawionego na rozprawie 
apelacyjnej i wniosku o prawidłowe zaliczenie okresu tymczasowego 
aresztowania i utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 17 
grudnia 2003 roku, w którym zamiast prawidłowego zaliczenia na poczet 
orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania od 
dnia 7 grudnia 2000 roku do dnia 13 marca 2001 roku, skazanemu A. Ć. na 
poczet orzeczonej kary zaliczono okres od dnia 7 grudnia 2000 roku do dnia 13 
marca 2002 roku, a także obrazę art.433 § 1 i 2 k.p.k., bowiem uzasadnienie 
wyroku nie zawiera ani jednego słowa w przedmiocie postawionego przez 
obrońcę A. Ć. zarzutu dotyczącego sposobu zaliczenia tymczasowego 
aresztowania, a tym samym nie zawiera koniecznej w tym zakresie 

 
3 
argumentacji”. W następstwie tego zarzutu obrońca skazanego wniósł o 
uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku sądu I 
instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. 
 
W odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w G. wniósł o jej 
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Kasację należało pozostawić bez rozpoznania. 
 
Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania 
przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 § 
2 k.p.k. lub gdy przyjęcie kasacji nastąpiło na skutek niezasadnego 
przywrócenia terminu. Według wskazanego art. 530 § 2 k.p.k. prezes sądu, do 
którego wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia, jeżeli m.in. zachodzą 
okoliczności, o których mowa w art. 429 § 1 k.p.k. Katalog tych okoliczności 
zawiera także niedopuszczalność środka odwoławczego z mocy ustawy, która 
ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Obrońca skazanego może przedsiębrać 
czynności procesowe jedynie na korzyść skazanego (art. 86 § 1), co oznacza, że 
nie może wnosić kasacji, której uwzględnienie sprowadzałoby się do działania 
na jego niekorzyść. Nadto, w świetle art. 425 § 3 k.p.k. odwołujący się może, co 
do zasady, skarżyć jedynie rozstrzygnięcie lub ustalenia naruszające jego prawa 
lub szkodzące jego interesom. W realiach przedmiotowej sprawy nie sposób 
wykazać, nawet uciekając się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu kasacji, 
że wywiedziona ona została w interesie skazanego. 
 
Nie ulega wątpliwości, że sąd I instancji błędnie określił okres 
rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego w sprawie, podlegający 
zaliczeniu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, a sąd odwoławczy 
błędu tego nie skorygował. Oczywiste jest również, że treść pkt XII wyroku 
sądu I instancji, odnosząca się do skazanego, jest następstwem omyłki – wszak z 
informacji Zakładu Karnego w G. (k – 3665) wynika, że zwolnienie skazanego 
nastąpiło 13 marca 2001 r. a nie 13 marca 2002 r. Opisane błędne 

 
4 
rozstrzygnięcie jest więc niewątpliwie korzystne dla skazanego, bowiem jego 
konsekwencją jest zaliczenie na poczet kary okresu pozbawienia wolności 
dłuższego o rok od rzeczywistej izolacji skazanego. Wniesienie kasacji 
zawierającej omówiony zarzut łączy się z działaniem na niekorzyść skazanego, 
co pozostaje w sprzeczności z przedstawionymi wyżej przepisami. Nie ma przy 
tym znaczenia fakt, iż sąd odwoławczy nie odniósł się do stanowiska obrońcy 
skazanego wyrażonego na rozprawie apelacyjnej, bowiem sprostowanie omyłki 
w trybie art. 105 § 1 k.p.k. bądź art. 420 § 1 i 2 k.p.k. może nastąpić w każdym 
czasie. Procedowanie w jednym z tych trybów odbywać się będzie poza ramami 
postępowania odwoławczego, zatem nie może dojść w tym układzie do 
wskazywanego w uzasadnieniu kasacji naruszenia zakazu reformationis in 
peius. 
 
Na marginesie należy jedynie zauważyć, że zgodnie z art. 433 § 1 i 2 
k.p.k. sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, a 
w zakresie szerszym o tyle, i ile ustawa to przewiduje, a nadto obowiązany jest 
rozważyć wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w środku odwoławczym. 
Przypomnieć jednak trzeba, że jeśli środek odwoławczy pochodzi od obrońcy, 
powinien m.in. zawierać wskazanie zarzutów stawianych rozstrzygnięciu oraz 
uzasadnienie. Oznacza to, że przedmiotem rozważań sądu odwoławczego jest 
pisemny środek odwoławczy i zawarte w nim zarzuty i wnioski. Nowy zarzut, 
podnoszony ustnie w trakcie rozprawy apelacyjnej, może być przedmiotem 
rozważań sądu odwoławczego jedynie wówczas, jeżeli pozwala na to ustawa, tj. 
wówczas, jeżeli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 439, 440 bądź 455 
k.p.k. (oczywiste jest, że ów „nowy” zarzut podnoszony przez obrońcę nie może 
być przejawem działania na niekorzyść oskarżonego). Skorygowanie 
rozstrzygnięcia o zaliczeniu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na 
poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności nie mogło więc być bezpośrednim 
następstwem uwzględnienia zarzutu obrońcy skazanego podniesionego ustanie 
na rozprawie apelacyjnej. 

 
5 
 
Kierując się powyższym należało orzec jak w pkt 1 postanowienia. 
 
O kosztach orzeczono uwzględniając trudną sytuację majątkową 
skazanego.