V KK 34/23

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego M. H., który został uznany winnym popełnienia przestępstwa uporczywego nękania (art. 190a § 1 k.k.) oraz naruszenia nietykalności cielesnej i znieważenia (art. 217 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k.). Sąd pierwszej instancji wymierzył karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, zakaz kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonych oraz nawiązkę. Sąd Okręgowy zmienił wyrok, uniewinniając skazanego od drugiego czynu, eliminując część ustaleń dotyczących pierwszego czynu i uchylając zakaz zbliżania się do jednej z pokrzywdzonych. Obrońca skazanego w kasacji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania (art. 433 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k.) oraz prawa materialnego (art. 190a § 1 k.k.). Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Stwierdził, że zarzuty dotyczące wadliwej kontroli odwoławczej miały jedynie charakter polemiczny i nie wykazały konkretnych błędów sądu odwoławczego. Podkreślono, że sąd odwoławczy odniósł się do kwestii wiarygodności dowodów, a nawet zmienił wyrok sądu pierwszej instancji. Zarzut naruszenia zasady in dubio pro reo uznano za bezpodstawny, gdyż nie kwestionowano ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy wskazał, że zachowanie skazanego, mimo jego motywacji związanej z kontaktem z synem, wypełniło znamiona uporczywego nękania, a fakt, że postępowanie karne już się toczyło i orzeczono środek zapobiegawczy, dodatkowo obciążał skazanego. Sąd Najwyższy oddalił kasację i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający