V KK 334/24

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść skazanego Z.R. od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 29 marca 1960 r., sygn. akt IV K 60/60. Wyrokiem tym Z.R. został skazany na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 36 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa, z powodu przynależności i aktywnego uczestnictwa w związku wyznaniowym. Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, wskazując, że zachowanie skazanego nie realizowało znamion przestępstwa. Sąd Najwyższy przychylił się do stanowiska kasacji. Stwierdził, że wspólnota wyznaniowa, mimo decyzji o jej zdelegalizowaniu, nie stanowiła 'tajnego związku' w rozumieniu art. 36 dekretu, gdyż jej istnienie, ustrój i cel były znane władzom, a podejmowane były próby uregulowania jej sytuacji prawnej. Podkreślono, że represjonowanie członków wspólnoty było sprzeczne z obowiązującą Konstytucją RP i przepisami o ochronie wolności sumienia i wyznania. Sąd Najwyższy powołał się na dominujący pogląd orzeczniczy, zgodnie z którym wspólnoty wyznaniowe nie podpadają pod pojęcie 'tajnego związku' z dekretu, a nawet przy odmiennych interpretacjach, brak było społecznego niebezpieczeństwa czynu. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i uniewinnił Z.R. od zarzucanego czynu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający