V KK 328/15

Sygn. akt V KK 328/15
POSTANOWIENIE
Dnia 26 listopada 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Sobczak
na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.)
po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r.
sprawy
P. B.
skazanego z art. 200 § 1 k.k. i inne
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego we Świdnicy
z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt IV Ka 171/15
zmieniającego częściowo wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie
z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. akt II K 1163/13
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
P. B.
wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. akt II K 1163/13 został skazany za czyny, m. in. z art. 200 § 1 k.k. i art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. i inne, na łączną karę pozbawienia wolności 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby lat 5. Wyrokiem tym orzeczono także w oparciu o przepis art. 70 § 1 pk 1 k.k.(pkt VIII), art. 72 § 1 pkt 6 k.k. (pkt IX), art. 41 a § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. (pkt X), art.63 § 1 k.k. (pkt XI) i art. 44 § 2 k.k (pkt XII).
Na skutek apelacji prokuratora, Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt IV Ka 171/15, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, że: podwyższył wymiar łącznej kary pozbawienia wolności do lat 3 uchylając rozstrzygniecie zawarte w pkt VIII i IX dyspozycji, a dotyczące warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności, dozoru kuratora oraz zobowiązania do podjęcia leczenia zaburzeń preferencji seksualnej; za podstawę orzeczenia w pkt X dyspozycji środków karnych w postaci zakazu kontaktowania się z małoletnimi przyjął art. 41a § 2 k.k.; w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok zwalniając oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.
Kasację od tego wyroku wywiódł obrońca skazanego adw. M. P.  zarzucając temu orzeczeniu
podwyższenie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności do lat 3
. Nadto, zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 6 k.p.k. w zw. z art. 117 § 1 k.p.k. i art. 450 § 3 k.p.k. oraz w zw. z art. 448 § 1 i 2 k.p.k., poprzez zaniechanie powiadomienia obrońcy o przyjęciu apelacji prokuratora oraz zaniechanie doręczenia obrońcy odpisu apelacji, a nadto przez przeprowadzenie rozprawy odwoławczej bez powiadomienia obrońcy i uznanie za wystarczające powiadomienie o jej terminie ustanowionego uprzednio substytuta, który nie był uprawniony do odbioru korespondencji obrońcy. Skarżący podniósł także naruszenie art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k. i § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 105 § 2 k.p.k., poprzez zaniechanie kontroli orzeczenia Sądu I instancji w zakresie czynu przypisanego w pkt XIV wyroku tego Sądu. Z całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy wynika, że przyjęto, iż przestępstwo zostało popełnione tj. 14 stycznia 2012 r., a jednocześnie data tego czynu nie została sprostowana przez Sąd odwoławczy. Postanowienie o sprostowaniu uczynione przez Sąd Rejonowy, jako niedoręczone obrońcy nie było i nie jest prawomocne.
Wskazując na te zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy, zważył, co następuje:
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlega oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Argumentacja kasacji zasadza się na oskarżeniu, że obrońca skazanego nie został powiadomiony o przyjęciu apelacji prokuratora, nadto nie otrzymał odpisu tej apelacji, co więcej nie został poinformowany o terminie rozprawy apelacyjnej i wreszcie, że nie doręczono mu odpisu postanowienia o sprostowaniu omyłki pisarskiej.
Sformułowane przez skarżącego zarzuty, nie mogły liczyć na ich uwzględnienie skoro już w wyniku pobieżnej analizy okazuje się nie wytrzymują one konfrontacji z informacjami zawartymi w aktach sprawy.
Jak podkreślił sam skarżący w procesie przed Sądem I instancji P. B. reprezentował ustanowiony przez adw. M. P. – adw. K. S.. Adwokat P. udzielił upoważnienia substytucyjnego adw. S. w dniu 23 listopada 2012 r., z prawem dalszej substytucji (k. 495, t. III). Jak wynika z protokołów rozpraw przed Sądem I instancji oskarżony był reprezentowany właśnie przez tego adwokata. Obrońca M. P. dowodzi niezasadnie, że jego substytut nie był upoważniony do odbioru korespondencji z Sądu.
Próżno szukać w aktach sprawy jakiejkolwiek informacji na temat ewentualnego zakresu umocowania adw. S. i czynności, które może on podejmować przy akceptacji adw. P.. Co więcej, z treści substytucji udzielonej temu obrońcy nie wynika, aby zawarto w niej jakiekolwiek wyłączenia czy ograniczenia dla adw. S..
Warto w tym miejscu podkreślić, że adw. P.  nie zgłaszał nigdy wcześniej jakichkolwiek uwag, co do sposobu przekazywania informacji jak i osoby obrońcy, do którego korespondencja ma ostatecznie trafiać. Wyszczególnić trzeba, że nie miał nic przeciw temu, aby substytut złożył wniosek o uzasadnienie i doręczenie wyroku wskazując adres, na który ma być przesłany. Faktu tego nie kwestionował adw. P., wskazując na to dopiero w uzasadnieniu kasacji, co oznacza, iż w pełni to akceptował.
Z akt sprawy wynika, że odpis wyroku Sądu I instancji z uzasadnieniem został doręczony obrońcy adw. S. na wskazany przez niego adres zgodnie z jego wnioskiem (k. 731, t. IV). Zauważyć także trzeba, że obrońca ten złożył wniosek o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem zastrzegając, iż żąda tego
jedynie w sytuacji złożenia przez oskarżyciela publicznego lub oskarżycieli posiłkowych wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia
(…)
Nadto, adw. S. został poinformowany o przyjęciu apelacji prokuratora (k. 749, t. IV). Został też poinformowany o terminie rozprawy apelacyjnej (k. 760, t. IV).
W takich okolicznościach faktycznych sprawy stwierdzić należy, że żaden z zarzuconych przez obrońcę w kasacji przepisów nie został naruszony.
Jako bezzasadny należało ocenić – z tożsamych przyczyn, co wyżej - także zarzut dotyczący nie doręczenia obrońcy odpisu postanowienia z dnia 7 stycznia 2015 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku z dnia 1 grudnia 2014 r. (k.726). Adwokat S. otrzymał odpis tego orzeczenia w dniu 9 stycznia 2015 r. (k. 728, k. IV). Z powyżej wskazanych przyczyn argument skarżącego o nieprawomocności postanowienia o sprostowaniu omyłki pisarskiej i związanych z tym konsekwencji dla sposobu procedowania przez Sąd II instancji, uznać należało za nietrafny.
Obrońca w złożonej kasacji nie przedstawił racjonalnych dowodów i argumentów, które mogłyby skutkować podważeniem orzeczenie Sądu odwoławczego.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.