V KK 320/23

Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim wyrokiem nakazowym z dnia 24 lutego 2020 r. (sygn. II K 59/20) uznał I. Ż. winną popełnienia szeregu przestępstw, w tym z art. 222 § 1 k.k., art. 226 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. Wymierzył jej kary ograniczenia wolności, a następnie połączył je w karę łączną 7 miesięcy ograniczenia wolności. Dodatkowo, w punkcie IV wyroku, Sąd Rejonowy orzekł wobec skazanej środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień od alkoholu. Prokurator Generalny wniósł kasację od tego wyroku w części dotyczącej środka zabezpieczającego, zarzucając rażące naruszenie art. 502 § 2 k.p.k. Skarżący argumentował, że w postępowaniu nakazowym nie można orzekać środków zabezpieczających, które nie są środkami karnymi, przepadkiem ani środkami kompensacyjnymi. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uznał kasację za oczywiście zasadną. Potwierdził, że Sąd Rejonowy naruszył prawo procesowe, orzekając środek zabezpieczający w postępowaniu nakazowym, co jest niedopuszczalne w świetle przepisów. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środku zabezpieczającym i obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający