V KK 320/23

Sąd Najwyższy2024-01-17
SNKarneprawo karne procesoweWysokanajwyższy
postępowanie nakazoweśrodek zabezpieczającykasacjaSąd Najwyższynaruszenie prawa procesowegoterapia uzależnień

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej orzeczenia środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień, uznając, że nie można go orzec w postępowaniu nakazowym.

Prokurator Generalny wniósł kasację od wyroku Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim, kwestionując orzeczenie środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień w postępowaniu nakazowym. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając rażące naruszenie prawa procesowego, ponieważ art. 502 § 2 k.p.k. nie przewiduje możliwości orzekania takich środków w tym trybie. W konsekwencji Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej środka zabezpieczającego.

Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim wyrokiem nakazowym z dnia 24 lutego 2020 r. (sygn. II K 59/20) uznał I. Ż. winną popełnienia szeregu przestępstw, w tym z art. 222 § 1 k.k., art. 226 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. Wymierzył jej kary ograniczenia wolności, a następnie połączył je w karę łączną 7 miesięcy ograniczenia wolności. Dodatkowo, w punkcie IV wyroku, Sąd Rejonowy orzekł wobec skazanej środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień od alkoholu. Prokurator Generalny wniósł kasację od tego wyroku w części dotyczącej środka zabezpieczającego, zarzucając rażące naruszenie art. 502 § 2 k.p.k. Skarżący argumentował, że w postępowaniu nakazowym nie można orzekać środków zabezpieczających, które nie są środkami karnymi, przepadkiem ani środkami kompensacyjnymi. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uznał kasację za oczywiście zasadną. Potwierdził, że Sąd Rejonowy naruszył prawo procesowe, orzekając środek zabezpieczający w postępowaniu nakazowym, co jest niedopuszczalne w świetle przepisów. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środku zabezpieczającym i obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania kasacyjnego.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, w postępowaniu nakazowym nie można orzec środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień.

Uzasadnienie

Przepis art. 502 § 2 k.p.k. nie przewiduje możliwości orzekania w postępowaniu nakazowym środków zabezpieczających, które nie są środkami karnymi, przepadkiem ani środkami kompensacyjnymi.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

uchylenie wyroku w części

Strona wygrywająca

Prokurator Generalny

Strony

NazwaTypRola
I. Ż.osoba_fizycznaskazana
Prokurator Generalnyorgan_państwowyskarżący

Przepisy (15)

Główne

k.p.k. art. 502 § 2

Kodeks postępowania karnego

Nie przewiduje możliwości orzekania w postępowaniu nakazowym środków zabezpieczających.

Pomocnicze

k.k. art. 222 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 226 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 190 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 85 § 1 i 2

Kodeks karny

k.k. art. 85 a

Kodeks karny

k.k. art. 86 § 1 i 3

Kodeks karny

k.k. art. 93 a § 1 i 2

Kodeks karny

k.k. art. 93 b § 1 i 3

Kodeks karny

k.k. art. 93 c § 5

Kodeks karny

k.p.k. art. 523 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 526 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 537 § 1 i 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 535 § 5

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 638

Kodeks postępowania karnego

Argumenty

Skuteczne argumenty

Możliwość orzekania środków zabezpieczających w postępowaniu nakazowym jest niedopuszczalna na gruncie art. 502 § 2 k.p.k.

Godne uwagi sformułowania

rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego ustawodawca nie przewidział możliwości orzekania w postępowaniu nakazowym środków zabezpieczających

Skład orzekający

Paweł Kołodziejski

przewodniczący

Małgorzata Bednarek

sprawozdawca

Ryszard Witkowski

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących możliwości orzekania środków zabezpieczających w postępowaniu nakazowym."

Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie postępowania nakazowego i środków zabezpieczających, nie środków karnych czy kompensacyjnych.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa karnego procesowego, jakim jest zakres kognicji sądu w postępowaniu nakazowym, co jest istotne dla praktyków.

Czy sąd może nakazać terapię w wyroku nakazowym? Sąd Najwyższy wyjaśnia.

Sektor

inne

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
SN
V KK 320/23
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 stycznia 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski (przewodniczący)
‎
SSN Małgorzata Bednarek (sprawozdawca)
‎
SSN Ryszard Witkowski
w sprawie
I. Ż.
‎
skazanej z art. 222 § 1 k.k. i in.
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
‎
w dniu 17 stycznia 2024 r.,
‎
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść
‎
od wyroku Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim
‎
z 24 lutego 2020 r., sygn. II K 59/20,
1. uchyla zaskarżony wyrok w części dot. rozstrzygnięcia co do środka zabezpieczającego tj. jego punkt IV;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim wyrokiem nakazowym
‎
z 24 lutego 2020 r., o sygn. akt II K 59/20, I. Ż. uznał winną występku:
1.
z art. 222 § 1 k.k. i za ten czyn orzekł wobec niej karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie;
2.
z art. 226 § 1 k.k. i za ten czyn orzekł wobec skazanej karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie;
3.
z art. 190 § 1 k.k. i za ten czyn wymierzył karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie
W oparciu o przepis art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 85 a k.k. i art. 86 § 1 i 3 k.k. połączył orzeczone i wymierzył I. Ż. karę łączną 7 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.
W pkt IV w/w wyroku Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim w oparciu o przepis art. 93 a § 1 i 2
w zw. z art. 93 b § 1 i 3 k.k., art. 93 c pkt 5 k.k. orzekł wobec skazanej I.Ż. tytułem środka zabezpieczającego terapię uzależnień w SPP ZOZ - Przychodni Leczenia Uzależnień ul. […] w […] w związku z uzależnieniem od alkoholu
Kasację od powyższego wyroku na korzyść skazanej w części dotyczącej orzeczonego środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień wniósł Prokurator Generalny i na podstawie art.
523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537
‎
§ 1 i 2 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 502 § 2 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec I. Ż. w postępowaniu nakazowym środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień, niebędącego środkiem karnym, przepadkiem lub środkiem kompensacyjnym przewidzianym do orzeczenia w tym trybie wyrokiem nakazowym
Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim w zaskarżonej części.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co uzasadniało jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Słusznie wskazano w niej, że zaskarżony wyrok zapadł z rażącym i mającym istotny wpływ na jego treść naruszeniem prawa procesowego. Rację ma bowiem skarżący, że w art. 502 § 2 k.p.k. ustawodawca nie przewidział możliwości orzekania w postępowaniu nakazowym środków zabezpieczających jak to uczynił sąd
meriti
.
Sąd Rejonowy w
Starogardzie Gdańskim
wykroczył bowiem poza katalog możliwych do orzeczenia, w postępowaniu nakazowym, środków
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł zatem jak w sentencji wyroku, o wydatkach sądowych za postępowanie kasacyjne rozstrzygnął w oparciu
‎
o treść art. 638 k.p.k.
[PGW]
[as]

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI