V KK 31/26

Sąd Najwyższy2026-04-09
SNKarneprawo karne skarboweŚrednianajwyższy
prawo karne skarbowewyrok nakazowykara grzywnygranice karykasacjaSąd Najwyższynaruszenie prawa materialnego

Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego, który wymierzył karę grzywny przekraczającą dopuszczalny limit stawek dziennych dla wyroku nakazowego.

Prokurator Generalny wniósł kasację od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego poprzez wymierzenie kary grzywny w wysokości 500 stawek dziennych, podczas gdy kodeks stanowi, że wyrok nakazowy może orzec maksymalnie 200 stawek dziennych. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi niższej instancji, wskazując na konieczność przestrzegania limitów sankcji w wyrokach nakazowych.

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanej H. P. od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi. Sąd Rejonowy uznał oskarżoną za winną popełnienia przestępstw skarbowych i wymierzył jej karę 500 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 200 złotych. Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie art. 23 § 2 k.k.s., który limituje karę grzywny w wyroku nakazowym do 200 stawek dziennych. Sąd Najwyższy przychylił się do stanowiska Prokuratora Generalnego, stwierdzając, że Sąd Rejonowy przekroczył dopuszczalną granicę sankcji. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok nakazowy i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, nakazując mu przestrzeganie przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym limitów dotyczących kary grzywny w wyroku nakazowym.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, wyrok nakazowy nie może orzec kary grzywny przekraczającej 200 stawek dziennych, zgodnie z art. 23 § 2 k.k.s.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wskazał, że przepis art. 23 § 2 k.k.s. jasno limituje górną granicę kary grzywny wymierzanej wyrokiem nakazowym do 200 stawek dziennych. Wymierzenie kary 500 stawek dziennych stanowi rażące naruszenie tego przepisu.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania

Strona wygrywająca

Prokurator Generalny

Strony

NazwaTypRola
H. P.osoba_fizycznaoskarżona
Prokurator Generalnyorgan_państwowywnioskodawca

Przepisy (8)

Główne

k.k.s. art. 56 § 1

Kodeks karny skarbowy

k.k.s. art. 61 § 1

Kodeks karny skarbowy

k.k.s. art. 6 § 2

Kodeks karny skarbowy

k.k.s. art. 7 § 1

Kodeks karny skarbowy

k.k.s. art. 23 § 2

Kodeks karny skarbowy

k.k.s. art. 172 § 1

Kodeks karny skarbowy

Pomocnicze

k.p.k. art. 535 § 5

Kodeks postępowania karnego

k.k.s. art. 113 § 1

Kodeks karny skarbowy

Argumenty

Skuteczne argumenty

Wymierzenie kary grzywny w wyroku nakazowym przekraczającej 200 stawek dziennych stanowi rażące naruszenie art. 23 § 2 k.k.s.

Godne uwagi sformułowania

górna granica kary grzywny, możliwej do wymierzenia na mocy wyroku nakazowego, może wynosić maksymalnie 200 stawek dziennych Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi przekroczył maksymalną dopuszczalną granicę sankcji określoną w art. 23 § 2 k.k.s. Uchybienie to niewątpliwie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku nakazowego.

Skład orzekający

Zbigniew Kapiński

przewodniczący

Adam Roch

sprawozdawca

Stanisław Stankiewicz

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja limitów kary grzywny w wyrokach nakazowych w sprawach karnych skarbowych."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji przekroczenia limitu stawek dziennych w wyroku nakazowym.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa pokazuje istotne uchybienie proceduralne sądu niższej instancji, które zostało naprawione przez Sąd Najwyższy, co jest ważne dla zrozumienia granic wymiaru kary w postępowaniu nakazowym.

Sąd Najwyższy: Wyrok nakazowy nie może być surowszy niż przepisy przewidują!

Sektor

inne

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
SN
V KK 31/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 kwietnia 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Zbigniew Kapiński (przewodniczący)
‎
SSN Adam Roch (sprawozdawca)
‎
SSN Stanisław Stankiewicz
w sprawie
H. P.
o przestępstwa z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.
‎
w zw. z art. 7 § 1 k.k.s..
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.
w dniu 9 kwietnia 2026 r.
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanej
od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia
‎
w Łodzi z 19 maja 2025 r., sygn. IV K 631/25
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi.
Adam Roch      Zbigniew Kapiński     Stanisław Stankiewicz
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym z 19 maja 2025 roku, sygn. IV K 631/25, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi uznał oskarżoną H. P. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu wypełniającego dyspozycję art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 61a § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i za to na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. wymierzył jej karę 500 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych. Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się 8 sierpnia 2025 roku.
Kasację od powyższego wyroku na niekorzyść skazanej wywiódł Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 23 § 2 k.k.s. w zw. z art. 172 § 1 k.k.s., polegające na wymierzeniu oskarżonej wyrokiem nakazowym za przypisany jej czyn z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.ks. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. kary w postaci grzywny w wymiarze 500 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 200 złotych, podczas gdy zgodnie z przepisem art. 23 § 2 k.k.s. górna granica kary grzywny, możliwej do wymierzenia na mocy wyroku nakazowego, może wynosić maksymalnie 200 stawek dziennych.
Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego
dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co pozwoliło na uwzględnienie jej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Przepis art. 172 § 1 k.k.s. określa rodzaje kar, jakie sąd może orzec w wyroku nakazowym, natomiast art. 23 § 2 k.k.s. limituje górną granicę kary grzywny wymierzaną wyrokiem nakazowym, która nie może przekroczyć 200 stawek dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą. Tymczasem w zaskarżonym wyroku wymierzono oskarżonej H. P. karę
500 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych. Bezspornie zatem rację ma Prokurator Generalny wskazując, że Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi przekroczył maksymalną dopuszczalną granicę sankcji określoną w art. 23 § 2 k.k.s.
Sąd rejonowy wydając wyrok nakazowy w sposób rażący naruszył w ten sposób dyspozycję art. 172 § 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 k.k.s., poprzez niezastosowanie się do zawartych w nich reguł co do górnej granicy orzeczonej kary grzywny. Uchybienie to niewątpliwie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku nakazowego. W tych okolicznościach należało uchylić zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu
dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
.
Relewantnego znaczenia w realiach sprawy (uchylenie całości wyroku) nie posiada błędnie określona przez sąd
meriti
kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonej, przy czym Prokurator Generalny słusznie wskazał, że powyższy błąd odczytywać należy w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej. Wskutek rozstrzygnięcia kasatoryjnego omyłka ta pozbawiona została prawnej doniosłości.
Orzekając ponownie sąd zadba o pełne respektowanie przepisów prawa materialnego i procesowego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[J.J.]
[r.g.]
Adam Roch      Zbigniew Kapiński     Stanisław Stankiewicz

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI