V KK 300/17

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego P.R. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 marca 2017 r., który z kolei zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy uznał B.K., P.R. i M.M. za winnych popełnienia czynu z art. 158 § 1 k.k. i wymierzył im kary ograniczenia wolności. Prokurator i obrońca wnieśli apelacje. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelacje, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, że oskarżonego P.R. uznał winnym czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego (policjanta R.S.) z powodu wykonywanego przez niego zawodu, kwalifikując czyn z art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 231a k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca P.R., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 231a k.k., poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż atak nastąpił zanim oskarżony powziął wiedzę o zawodzie pokrzywdzonego. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. Podkreślono, że kasacja nie może wprost kwestionować ustaleń faktycznych, a celem postępowania kasacyjnego jest eliminowanie orzeczeń dotkniętych bezwzględną przyczyną odwoławczą lub rażącym naruszeniem prawa. Sąd Najwyższy wskazał, że art. 231a k.k. chroni funkcjonariusza również wtedy, gdy zamach został podjęty z powodu wykonywanego zawodu, nawet jeśli nie nastąpił w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. W niniejszej sprawie ustalono, że sprawcy, w tym P.R., uzyskali informację o zawodzie policjanta w trakcie zdarzenia i znacząco nasilili działania przestępcze, co uzasadniało zastosowanie art. 231a k.k. Sąd Najwyższy uznał, że zarzut kasacyjny stanowił jedynie polemikę z ustaleniami faktycznymi i nie dawał podstaw do uwzględnienia kasacji.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający