V KK 291/17

Sygn. akt V KK 291/17
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 października 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Roman Sądej (przewodniczący)
‎
SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)
‎
SSN Zbigniew Puszkarski
Protokolant Katarzyna Wełpa
w sprawie
B.M.
‎
skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
‎
w dniu 26 października 2017 r.,
‎
kasacji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego
‎
od wyroku Sądu Rejonowego w W.
‎
z dnia 25 stycznia 2017 r., sygnatura akt V K (…),
uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
B.M. został oskarżony o to, że:
I.
w dniu 4 września 2016 roku w W., działając w warunkach powrotu do przestępstwa, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki H. o wartości 500 zł, czym działał na szkodę J.P., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio karany wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 30.04.2013 r., sygn. II K (…), za czyn z art. 280 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 21,05.2014 r. do 28.09.2015 r., tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.;
II.
w dniu 5 września 2016 roku w W. , działając w warunkach powrotu do przestępstwa, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia biżuterii w postaci 16 sztuk złotych pierścionków o łącznej wartości 6120 zł, czym działał na szkodę M.P., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio karany wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 30.04.2013 r., sygn. II K (…), za czyn z art. 280 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. na karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 21.05.2014 r. do 28.09.2015 r., tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 25 stycznia 2017 roku,
sygn. akt V K (…), B.M.  uznano za winnego popełnienia opisanych wyżej czynów stanowiących występki z art. 278 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k., przyjmując, że sprawca działał w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązano B.M.  do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego M.P. kwoty 6120 zł. Zwolniono też oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 2 lutego 2017 roku bez postępowania odwoławczego.
Od tego prawomocnego wyroku kasację na korzyść skazanego wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, zarzucając w niej rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 278 § 1 k.k., przez jego błędne zastosowanie w odniesieniu do czynu z pkt I części wstępnej orzeczenia, polegającego na dokonaniu, w warunkach art. 64 § 1 k.k., zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego o wartości 500 zł na szkodę J.P., podczas gdy w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie to zachowanie B.M. wyczerpywało znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., bowiem w związku z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) wartość mienia nie przekraczała
¼
minimalnego wynagrodzenia. W konkluzji kasacji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
.
Kasacja zasługuje na uwzględnienie.
Zarzut podniesiony w kasacji jawi się jako zasadny w stopniu oczywistym.
Zgodzić należy się z twierdzeniem autora kasacji, że zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 119 § 1 k.w., kradzież lub przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej, której wartość nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia, stanowi wykroczenie, a sprawca podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Trafnie też zauważył skarżący, że zgodnie z orzecznictwem SN, przy orzekaniu w sprawach o czyny przeciwko mieniu, wobec których od dnia 9 listopada 2013 r. kryterium uznania takiego zachowania za przestępstwo albo za wykroczenie stanowi określony w Kodeksie wykroczeń wskaźnik minimalnego wynagrodzenia za pracę, należy mieć na uwadze minimalne wynagrodzenie z daty orzekania w przedmiocie odpowiedzialności za taki czyn, a nie z daty jego popełnienia. Równocześnie nie ulega wątpliwości, że stosownie do treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 2016 roku w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2017 (Dz. U. z dnia 13 września 2016 roku, poz. 1456), od dnia 1 stycznia 2017 roku wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalono na kwotę 2000 zł; zatem próg kwotowy ¼ tego wynagrodzenia wynosił w dacie orzekania 500 zł.
W takim stanie rzeczy oczywiste jest, że przypisany skazanemu czyn na szkodę J. P., polegający na kradzieży telefonu, którego wartość ustalono na 500 zł, nie stanowił przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., lecz wykroczenie z art. 119 § 1 k.w., gdyż wartość telefonu nie przekraczała progu wynikającego z powołanego rozporządzenia, lecz była z nim równa. Skazanie za ten czyn z zastosowaniem art. 278 § 1 k.k. stanowiło zatem naruszenie prawa materialnego, które zdaniem Sądu Najwyższego ma charakter rażący i w oczywisty sposób istotnie wpływa na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, co skutkowało koniecznością uwzględnienia kasacji.
W konsekwencji niezbędne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Trafnie zauważył skarżący, że wobec zastosowania w zaskarżonym wyroku instytucji ciągu przestępstw z art. 91 k.k., wadliwość rozstrzygnięcia odnoszącego się do czynu z pkt I aktu oskarżenia, pociągała konieczność korekty rozstrzygnięcia skazującego w całości, tj. także w odniesieniu do czynu z pkt II aktu oskarżenia. W konsekwencji Sąd Najwyższy zdecydował o uchyleniu zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w W. w całości i przekazaniu sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.
as