III KK 639/18

SN
Sygn. akt III KK 639/18
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 sierpnia 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)
‎
SSN Zbigniew Puszkarski
‎
SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)
Protokolant Patrycja Kotlarska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Kozłowskiej,
‎
w sprawie
M. W.
‎
oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s.
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
‎
w dniu 21 sierpnia 2019 r.,
‎
kasacji wniesionych przez Prokuratora Rejonowego w E. i Naczelnika (…) Urzędu Celno-Skarbowego w O. - na niekorzyść
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w E.
‎
z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VI Ka (…),
‎
uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w E.
‎
z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II K (…) i umarzającego postępowanie wobec M. W.
uchyla wyrok w zaskarżonej części (pkt I) i sprawę M. W. przekazuje Sądowi Okręgowemu w E. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy
w E., wyrokiem z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II
K
(…)
, uznał m.in. M. W.  winnym przestępstwa skarbowego z
art.
107 §
k.k.s. w zw. z
art.
9 § 3 k.k.s.,
polegającego na tym,
że w okresie od
1 marca 2014 roku do 27 listopada 2014 roku w lokalu „G." mieszczącym się w P. w E. będąc prezesem H.  Sp. z o.o. w W. i T.
Sp. z o.o. w W. zajmując się sprawami gospodarczymi w/w spółek prowadził działalność w zakresie urządzania gier hazardowych w ten sposób, że zawierając umowy dzierżawy powierzchni lokalu „G." w P. w E. ze S. H.  eksploatował automaty do gier A. nr
(…)1
i A.  nr (…)2 będące w dyspozycji T.
Sp. z o.o. w W.  i automaty do gry:
A.
nr (…)3,
A.
nr (…)4,
A.
nr
(…)5, J.
nr
(…)6
będące w dyspozycji
H. Sp. z o.o.
w W. bez wymaganej koncesji i zezwolenia na prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach, a także bez uprzedniego zarejestrowania automatów przez naczelnika urzędu celnego oraz poza kasynem gry i bez umieszczenia w widoczny sposób przed wejściem do lokalu informacji o zakazie uczestniczenia w grach osób, które nie ukończyły 18 roku życia, działając tym wbrew przepisom
art.
6 ust. 1 i 4,
art.
23a ust. 1 ,
art.
27 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201 z 2009
r.
poz. 1540 ze zm.; dalej: u.g.h.), czyn ten zakwalifikował z
art.
107 § 1 k.k.s. w zw. z
art.
9 § 3 k.k.s.
i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 240 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych.
Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego Sąd Okręgowy w E., wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VI Ka (…), uchylił wyrok Sądu Rejonowego w E.  w zakresie dotyczącym oskarżonego M. W. i na podstawie art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k. umorzył postępowanie karne dotyczące M. W.,
uznając, że z uwagi na prawomocne skazania M. W.  wyrokami:
1.
Sądu Rejonowego w K.  z dnia 3 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…), którym przypisano oskarżonemu czyn ciągły z art.10711 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. popełniony w okresie od 19 sierpnia 2013 r. do 4 listopada 2015 r.;
2.
Sądu Rejonowego w B.  z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II K (…), na mocy którego przypisano oskarżonemu czyn ciągły z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. popełniony w okresie od 1 listopada 2014 r. do 21 lipca 2015 r.;
3.
Sądu Rejonowego w B.  z dnia 18 września 2017 r., sygn. akt II K (…), którym przypisano oskarżonemu popełnienie czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. popełniony w okresie od 06 września 2014 r. do 26 maja 2015 r.,
doszło do spełnienia przesłanek z art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k., co wykluczało dalsze prowadzenie sprawy i nakazywało postępowanie karne umorzyć.
Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasacje wnieśli Prokurator Rejonowy w E. i Naczelnik (…) Urzędu Celno-Skarbowego w O.. Prokurator w kasacji zarzucił:
1.
„Rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.
art.
17 § 1 pkt 7 k.p.k. polegające na błędnym przyjęciu, iż zaistniała ujemna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, gdyż oskarżony M. W. został wcześniej prawomocnie skazany za czyn, będący elementem czynu ciągłego przypisanego mu prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w K. z dnia 03 kwietnia 2017r., sygn. akt II K (…), Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 grudnia 2016r., sygn. akt I K (…) oraz Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 września 2017r., sygn. akt II K (…) , w sytuacji gdy oskarżony nie został prawomocnie skazany w warunkach określonych w
art.
6 § 2 k.k.s. w związku z
art.
107 § 1 k.k.s. z uwagi na przyjęcie tego samego zamiaru, lecz z uwagi na przyjęcie wykorzystania takiej samej sposobności, a tym samym nie było przeszkody prawnej do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarbowej oskarżonego, za czyn zarzucany mu w akcie oskarżenia;
2.
Rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie
art.
6 § 2 k.k.s. w związku z
art.
107 § 1 k.k.s., polegające na uznaniu, iż
art.
6 § 2 k.k.s. obejmuje swą treścią normatywną i znajduje zastosowanie do przestępstw trwałych - wieloczynowych, do których należą czyny zabronione spenalizowane w
art.
107 § 1 k.k.s.”
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku wobec M. W.  i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w E. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Naczelnik (…) Urzędu Celno-Skarbowego w O.  zarzucił w kasacji:
1.
„rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. polegające na błędnym przyjęciu, iż zaistniała ujemna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, gdyż oskarżony M. W.  został wcześniej prawomocnie skazany za czyn, będący elementem czynu ciągłego przypisanego mu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…), prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B.  z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt. II K (…), prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 września 2017 r., sygn. akt. II K (…), w sytuacji, gdy oskarżony nie został prawomocnie skazany w warunkach określonych w art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s., a tym samym nie było prawnej przeszkody do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarbowej oskarżonego, za czyny zarzucane mu w akcie oskarżenia,
2.
rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s. polegające na uznaniu, iż art. 6 § 2 k.k.s. obejmuje swą treścią normatywną i znajduje zastosowanie do przestępstw trwałych wieloczynowych, do których należą czyny zabronione spenalizowane w art. 107 § 1 k.k.s.,
3.
rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 632 pkt 2 i art. 634 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. polegające na błędnym przyjęciu, iż zaistniała podstawa do obciążenia kosztami procesu za postępowanie odwoławcze Skarbu Państwa w pkt III sentencji wyroku sądu odwoławczego, w sytuacji, gdy oskarżony M. W. nie został prawomocnie skazany w warunkach określonych w art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s., a tym samym nie było prawnej przeszkody do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarbowej oskarżonego za czyny zarzucane mu w akcie oskarżenia i skutkiem czego nie było podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s.”
Podnosząc powyższe zarzuty, Naczelnik (…) Urzędu Celno - Skarbowego w O.  wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku w pkt. I oraz w pkt III i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w E. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w O. wniósł o uznanie jej za zasadną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacje okazały się zasadne.
Orzekający w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w E.  dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k., błędnie przyjmując zaistnienie w niniejszej sprawie przeszkody procesowej w postaci przesłanki powagi rzeczy osądzonej, w oparciu o którą doszło do uchylenia wyroku Sądu I instancji w zakresie zarzutów stawianych M. W. i do umorzenia postępowania karnego w tym zakresie.
Podstawą poglądu prawnego Sądu odwoławczego było ustalenie, że M. W.  został przed wydaniem zaskarżonego w niniejszym postępowaniu wyroku Sądu Rejonowego
w E. z 11 października 2017 r.,
skazany
prawomocnymi wyrokami:
Sądu Rejonowego w K.  z dnia 3 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II K (…))
za czyny popełnione
od 19 sierpnia 2013 r. do 4 listopada 2015 r.; Sądu Rejonowego w B.  z dnia 16 grudnia 2016 r. (sygn. akt II K (...))
za czyny popełnione
od 1 listopada 2014 r. do 21 lipca 2015 r. oraz Sądu Rejonowego w B.  z dnia 18 września 2017 r. (sygn. akt II K (…))
za czyny popełnione
od 6 września 2014 r. do 26 maja 2015 r., a w każdym z nich
za
przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s., a zatem czyn przypisany oskarżonemu,
popełniony w okresie od 1 marca 2014 r. do 27 listopada 2014 r., stanowi element czynów prawomocnie już osądzonych wskazanymi wyżej wyrokami.
Sąd odwoławczy nietrafnie przy tym przyjął, że zachowanie oskarżonego w rozpoznawanej sprawie stanowiło fragment czynów ciągłych przypisanych mu wcześniejszymi prawomocnymi orzeczeniami, albowiem oskarżony dopuścił się ich działając przy wykorzystaniu „podobnego
modus operandi,
skoro na podstawie umów o najem lokali udostępniał automaty do gier”, sam organizował automaty oraz zdeterminowany był osiągnięciem tego samego celu, a zatem działał z wykorzystaniem podobnych sposobności i okoliczności, w ramach prowadzonej tej samej działalności. W ocenie Sądu odwoławczego nie miało znaczenia inne miejsce popełnienia czynów, jak też urządzanie gier na różnych automatach, albowiem ujawniało ono jedynie pojawiający się sukcesywnie u oskarżonego zamiar, przy wykorzystaniu analogicznych uwarunkowań popełniania przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s. „na raty”.
Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd Najwyższy nie podzielił powyższego stanowiska uznając, że przypisane oskarżonemu w wyroku Sądu I instancji zachowanie, mające miejsce w okresie od
11 października 2014 r. do 27 listopada 2014 r.
w lokalu „G." mieszczącym się w P. w E. nie stanowi zachowania normatywnie tożsamego z czynami, za które skazano go w wyrokami: Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II K (…)), Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 grudnia 2016 r. (sygn. akt II K (…)) oraz Sądu Rejonowego w B. z dnia 18 września 2017 r. (sygn. akt II K (…)), a zatem nie stanowi od strony normatywnej elementu osądzonego już czynu ciągłego.
Sąd Najwyższy, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela zapatrywanie prawne wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z 19 września 2018 r., sygn. akt V KK 415/18, zgodnie z którym „skoro urządzanie gry hazardowej w postaci gry na automatach (art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h.) wymaga uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.), a koncesja taka udzielana jest w odniesieniu do jednego kasyna, prowadzonego w ściśle określonym (geograficznie) miejscu (art. 41 ust. 1, art. 42 pkt 3 i art. 35 pkt 5 u.g.h.), to zachowanie osoby, która nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna podejmuje działanie w postaci urządzania gry na automatach w różnych miejscach (miejscowościach, lokalach), stanowi każdorazowo - od strony prawnokarnej - inny czyn, podjęty z zamiarem naruszenia tych przepisów w każdym z tych miejsc. Uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s., popełnione w innym miejscu, w warunkach czynu ciągłego (art. 6 § 2 k.k.s.), w którym czas jego popełnienia obejmuje czasokres popełnienia czynu z art. 107 § 1 k.k.s., co do którego toczy się jeszcze postępowanie karno-skarbowe, nie stanowi w tym późniejszym procesie przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej, albowiem nie jest spełniony warunek tożsamości czynów.”
W konsekwencji Sąd Najwyższy uznaje, że objęty niniejszym postępowaniem czyn popełniony przez M. W.  w okresie
od
1 marca 2014 roku do 27 listopada 2014 roku w lokalu „G." mieszczącym się w P. w E. będąc prezesem H. Sp. z o.o. w W. i T.
Sp. z o.o. w W., polegający na tym, że zajmując się sprawami gospodarczymi w/w spółek prowadził działalność w zakresie urządzania gier hazardowych w ten sposób, że zawierając umowy dzierżawy powierzchni lokalu „G." w P. w E. ze S. H.  eksploatował automaty do gier A. nr
(…)1
i A. nr (…)2 będące w dyspozycji T.
Sp. z o.o. w W.  i automaty do gry:
A.
nr (…)3,
A.
nr (…)4,
A.
nr
(…)5, J.
nr
(…)6
będące w dyspozycji
H. Sp. z o.o.
w W.  bez wymaganej koncesji i zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, a także bez uprzedniego zarejestrowania automatów przez naczelnika urzędu celnego oraz poza kasynem gry i bez umieszczenia w widoczny sposób przed wejściem do lokalu informacji o zakazie uczestniczenia w grach osób, które nie ukończyły 18 roku życia, działając tym wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, nie jest tożsamy z czynami za które odpowiedzialność przypisano oskarżonemu wskazanymi wyżej wyrokami Sądu Rejonowego w K.,
Sądu Rejonowego
w B. oraz
Sądu Rejonowego
w B.. Niewątpliwie skazania te dotyczą innych czynów i nie mamy w ich przypadku do czynienia z „
idem
” jako warunkiem przyjęcia tożsamości czynu, a w konsekwencji z wystąpieniem bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k.
Stwierdzając zatem rażące naruszenie przepisu 439 § 1 pkt. 8 i art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., która to obraza miała oczywisty wpływ na treść wyroku, wyrok Sądu Okręgowego w E. należało uchylić w zaskarżonej części i w tym zakresie sprawę przekazać do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Rozpoznanie wskazanego wyżej zarzutu było wystarczające do wydania orzeczenia (art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.), zatem Sąd Najwyższy uznał, że rozpoznanie pozostałych zarzutów byłoby bezprzedmiotowe. Na marginesie należy jedynie wskazać, w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia, że prawidłową podstawą umorzenia postępowania karnego w przypadku wystąpienia przesłanki z art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k. jest art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k., albowiem pierwszy z nich określa jedynie tzw. bezwzględną przesłankę procesową, a nie właściwą formę rozstrzygnięcia.
Sąd odwoławczy będąc związany wyrażonym poglądem prawnym (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.) rozpozna wniesioną apelację oskarżonego, mając m.in. na względzie treść przepisu art. 44 § 6 k.k.s.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
l.n