V KK 350/15

Sygn. akt V KK 350/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie S. S. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 26 listopada 2015 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 14 kwietnia 2015 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 24 listopada 2014 r. p o s t a n o w i ł: oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE W sprawie niniejszej wyrokiem Sądu Rejonowego w K., S. S. został uznany winnym popełnienia, w okresie od stycznia do października 2012 r., 22 czynów z art. 286 § 1 k.k., w różnych formach stadialnych, z przyjęciem, że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k., z wymierzeniem mu za nie kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 2 przestępstw, popełnionych w październiku 2012 r., z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z uznaniem, że także stanowią one podobny ciąg przestępstw i orzeczeniem za nie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzeniem, jako kary łącznej, kary 4 lat pozbawienia wolności. 2 Od wyroku tego apelowali obrońcy oskarżonego, z których jeden (adw. R. M.), podniósł obrazę art. 7, 147 i 410 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie pierwszego z przypisanych ciągów przestępstw, a także obrazę art. 91 § 1 k.k. w odniesieniu do czynów z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zaś drugi (adw. L. W.) – błąd w ustaleniach faktycznych, także w odniesieniu do pierwszego z przypisanych ciągów przestępstw oraz przepisu art. 5 § 2, art. 7, 193 i 410 k.p.k., przez co doszło do niesłusznego skazania oskarżonego za czyny objęte wskazanym ciągiem przestępstw oraz, z ostrożności procesowej, rażącą niewspółmierność kary. W sprawie tej z apelacją na niekorzyść oskarżonego wystąpił także prokurator z zarzutem niewspółmierności karny orzeczonej za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. oraz kary łącznej z żądaniem orzeczenia odpowiednio kar 7 lat i 6 miesięcy oraz kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu tych środków odwoławczych Sąd Okręgowy w Ś. zmienił zaskarżony wyrok, ale w ten tylko sposób, że przypisane czyny z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uznał za jeden czyn ciągły, a za podstawę wymiaru kary za czyny z art. 286 § 1 k.k. uznał tenże przepis w związku z art. 91 § 1 k.k. i orzekł nową karę łączną także w wysokości 4 lat pozbawienia wolności. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego z kasacją wystąpił jeden z obrońców oskarżonego, zarzucając rażącą obrazę prawa procesowego, a to art. 193 § 1 w zw. z art. 410 oraz art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k. przez oparcie rozstrzygnięcia o analizy dokonane przez prowadzącego postępowanie przygotowawcze w notatkach urzędowych, podczas gdy analiza taka powinna być dokonana przez sąd przy udziale biegłego oraz przez bezpodstawne uznanie, że to oskarżony był wyłącznym dysponentem wszystkich zatrzymanych w toku śledztwa kart telefonicznych typu SIM, podczas gdy większość tych kart została zatrzymana w samochodzie, którym się on poruszał, a więc, że ustalenia te należy uznać za dowolne i błędne, a nierozstrzygnięte przy tym na niekorzyść oskarżonego. Wywodząc w ten sposób, skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w tej sprawie wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji. W odpowiedzi na tę skargę, prokurator Prokuratury Okręgowej wystąpiła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 3 Rozpoznając tę kasację, Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja ta jest rzeczywiście bezzasadna w stopniu oczywistym, stąd też jej rozpoznanie na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Przede wszystkim należy zauważyć, że autor tej skargi w istocie rzeczy ponawia argumentacje podane już w apelacji i w treści jej uzasadnienia odnosi się do zaistniałego w tej sprawie jakoby naruszenia z art. 193 w zw. z art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k., nie czyniąc bynajmniej jakiegokolwiek zarzutu pod adresem Sądu odwoławczego, którego skarga ta powinna dotyczyć. Nie zarzuca przy tym, aby Sąd ten nie rozpoznał któregokolwiek z zarzutów apelacyjnych, a więc, aby naruszono art. 433 § 2 k.p.k., ani też by obrażono art. 457 § 3 k.p.k., czyli odniesiono się doń w sposób niewłaściwy, nie wskazując powodów, z jakich określone zarzuty uznane za niezasadne. W uzasadnieniu tej kasacji wskazano jedynie ogólnikowo, że Sąd odwoławczy „stwierdził tylko lakonicznie, że zarzut nie jest zasadny ponieważ Sąd Rejonowy, ustalając czas i miejsce logowań z użycia kart SIM zabezpieczonych u oskarżonego, korzystał z informacji udzielanych mu przez poszczególnych operatorów tych kart i nie były do tego niezbędne wiadomości specjalne, nie było też podstaw by poszczególni operatorzy telefonii komórkowej podawali fałszywe informacje, fabrykowali wykazy połączeń” oraz że Sąd Rejonowy „słusznie wskazał że w chwili zatrzymania przy oskarżonym ujawniono także rzeczy służące do zmiany wyglądu twarzy; nadto posiadał on przy sobie 3 telefony i 9 kart SIM”. Trudno jednak przyjąć, aby to stwierdzenie Sądu odwoławczego mogło być uznane za lakoniczne. Prawdą jest przy tym, że Sąd meriti, przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, powoływał się na wykazy połączeń ze wskazaniem określonych stron, z przywoływaniem także danych teleadresowych i protokoły oględzin zawartości płyt CD zawierających bilingi rozmów przychodzących i wychodzących wraz z lokalizacją BTS z kart telefonicznych zatrzymanych u oskarżonego (str. 1-16 uzasadnienia Sądu pierwszej instancji k. 1343-1358). Choć prawdą jest także, że w kilku przypadkach powołano się też na notatki urzędowe (k. 1346-1349 i k. 1357-1358) sporządzone przez funkcjonariuszy Policji, czyniąc to w oparciu o analizy wykazów połączeń z aparatu telefonicznego o określonym numerze (k. 236-237) lub z analizy nadesłanych przez operatorów telefonii komórkowych informacji (k. 262 i 311). Powołanie to jednak połączone było 4 zawsze jednocześnie ze wskazywaniem na dane teleadresowe lub protokół oględzin zawartości płyt CD. Chodziło tu zatem jedynie o wskazanie na konkretne połączenia wynikające z informacji pochodzących od operatorów telefonii komórkowych, w tym przekazanych przez nich danych retencyjnych zawartych na płytach CD, i to z tych danych wynikały konkretne połączenia wychodzące i przychodzące z określonego numeru telefonicznego, a dotyczyło to przy tym kart telefonicznych zabezpieczonych w trakcie przeszukania oskarżonego i samochodu, który on użytkował. Nota bene samochód ten po zatrzymaniu oskarżonego odebrała jego matka. Wskazania, jakie zawierały przywołane wyżej notatki rzeczywiście nie wymagają powoływania biegłego, gdyż informacje i tak wynikają z danych przekazanych przez operatora, a tym samym żadna wiedza specjalistyczna nie jest niezbędna dla ustalenia wynikających z nich połączeń. Ułatwiały one jedynie ustalenie w określonych wykazach konkretnych rozmówców, w odniesieniu do których dochodziło następnie do popełnienia lub usiłowania popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. zgłoszonego organom ścigania. Zarówno z ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd meriti i skontrolowanych przez Sąd odwoławczy wynika zaś – co już wskazano – że podstawę ustaleń stanowiły w pierwszej kolejności owe dane źródłowe pochodzące od operatorów, a nadto jedynie przywoływano notatkę urzędową wskazującą, gdzie owe źródło dowodowe się znajduje. Nie jest przy tym prawdą – jak twierdzi skarżący – że Sądy przyjęły, jakoby oskarżony był „wyłącznym dysponentem” zatrzymanych u niego i w użytkowanym przez niego pojeździe, telefonów i kart, lecz jedynie, że był on ich dysponentem, stąd też zresztą przypisano mu wyraźnie działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami. Tylko bowiem w dwóch wypadkach to on bezpośrednio odbierał i usiłował odebrać pieniądze wyłudzane w ramach przypisanego mu oszustwa. Podano przy tym - czego skarżący już nie zauważa - inne okoliczności wskazujące na jego współudział w popełnianiu ciągu czynów z art. 286 § 1 k.k. (str. 18-19 uzasadnienia Sądu meriti - k. 1360-1361). W istocie zatem skarga ta, pod pozorem zarzutu obrazy art. 193 § 1 k.p.k., i to de facto czynionego pod adresem Sądu meriti, a nie pod adresem Sądu odwoławczego, przez jednoczesne przywołanie rzekomej obrazy art. 5 § 2 i art. 7 5 k.p.k., - której to obrazy in concreto nie można odnieść do orzekania przez Sąd odwoławczy, jako że nie przeprowadzał on żadnych dowodów, a kontrolował jedynie prawidłowość orzekania przez Sąd pierwszej instancji w aspekcie wskazanym w apelacjach - próbuje podważyć ustalenia faktyczne poczynione w tej sprawie, akcentując rzekomo nieprawidłowy sposób procedowania w kwestii analizy materiałów źródłowych dotyczących połączeń z aparatów telefonicznych zabezpieczonych przy zatrzymaniu oskarżonego, a znalezionych u niego i w jego samochodzie. Z przyczyn wskazanych wyżej samemu procedowaniu w tej kwestii nie można zarzucić naruszenia prawa, w tym także w aspekcie kontroli odwoławczej, zatem skarga ta jest całkowicie bezzasadna i to na granicy jej niedopuszczalności. Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy oddalił tę kasację jako oczywiście bezzasadną, a ze względu na sposób formułowania jej zarzutów, i to już w ponad 18 lat po powrocie kasacji do polskiego procesu karnego, zdecydowano o sporządzeniu z urzędu uzasadnienia tego orzeczenia. Stosownie zaś do art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. obciążono skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie. kc