III KK 275/14

Sąd Najwyższy2014-10-08
SAOSKarnewykonanie karŚrednianajwyższy
kara łącznawyrok łącznykasacjaSąd Najwyższyprawo karnekodeks karnykodeks karny skarbowyobrona z urzędu

Sąd Najwyższy oddalił kasacje obrońców skazanego M.W. od wyroku Sądu Apelacyjnego dotyczącego kary łącznej, uznając je za oczywiście bezzasadne.

Sąd Najwyższy rozpoznał kasacje obrońców skazanego M.W. od wyroku Sądu Apelacyjnego, który zmienił wyrok Sądu Okręgowego w przedmiocie kary łącznej. Obrońcy zarzucali rażące naruszenia prawa procesowego i materialnego, w tym dotyczące stosowania przepisów o karze łącznej i przepisów przejściowych. Sąd Najwyższy uznał obie kasacje za oczywiście bezzasadne, oddalając je i obciążając skazanego kosztami postępowania.

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasacje wniesione przez obrońców skazanego M.W. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 lutego 2014 r., który z kolei zmieniał wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 8 listopada 2013 r. dotyczący wydania wyroku łącznego. Obrońcy zarzucali rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 570 k.p.k. w zw. z art. 85 k.k. w zw. z art. 89 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 8 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy uznał obie kasacje za oczywiście bezzasadne. Wskazał, że zarzuty powtarzały argumentację z apelacji, a sąd odwoławczy prawidłowo się do niej odniósł. Wyjaśnił również zasady stosowania art. 85 k.k. dotyczące „pierwszego wyroku” jako cezury czasowej zbiegu przestępstw oraz zasady orzekania kary łącznej grzywny w przypadku zbiegu przestępstw skarbowych i innych, wskazując na prymat przepisów Kodeksu karnego skarbowego. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił obie kasacje, zasądził wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu i obciążył skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Tak, kasacja może być wniesiona od wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, ale musi być dotknięta rażącym naruszeniem prawa.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wskazał, że zgodnie z art. 519 k.p.k. kasacja może być wniesiona od wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, a rażące naruszenie prawa musi dotyczyć orzeczenia tego sądu, a nie sądu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

oddalenie kasacji

Strona wygrywająca

Skarb Państwa (w zakresie kosztów)

Strony

NazwaTypRola
M. W.osoba_fizycznaskazany
adw. B. P.inneobrońca z urzędu

Przepisy (22)

Główne

k.p.k. art. 535 § 3

Kodeks postępowania karnego

k.k. art. 85

Kodeks karny

k.k. art. 86 § 1

Kodeks karny

k.k.s. art. 39 § 1

Kodeks karny skarbowy

k.k.s. art. 39 § 2

Kodeks karny skarbowy

k.p.k. art. 519

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 523 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 569 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 572

Kodeks postępowania karnego

Pomocnicze

k.k. art. 4 § 1

Kodeks karny

k.k. art. 89 § 1

Kodeks karny

k.p.k. art. 433 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 433 § 2

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 440

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 570

Kodeks postępowania karnego

k.k.s. art. 20 § 2

Kodeks karny skarbowy

k.p.k. art. 457 § 3

Kodeks postępowania karnego

k.k. art. 76 § 1

Kodeks karny

k.p.k. art. 618 § 1

Kodeks postępowania karnego

Dz.U. 2013, poz. 461 art. 14 § 3

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

k.p.k. art. 636 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.p.k. art. 518

Kodeks postępowania karnego

Argumenty

Skuteczne argumenty

Kasacje obrońców są oczywiście bezzasadne. Zarzuty kasacyjne powtarzają argumentację z apelacji, do której sąd odwoławczy się odniósł. Pierwszy wyrok skazujący stanowi cezurę czasową dla zbiegu przestępstw. W przypadku zbiegu przestępstw skarbowych i innych, stosuje się przepisy k.k.s. jako lex specialis. Kara łączna grzywny została orzeczona zgodnie z przepisami k.k.s. i nie przekroczyła ustawowych granic.

Odrzucone argumenty

Zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego (art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 570 k.p.k. w zw. z art. 85 k.k. w zw. z art. 89 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.). Zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego (art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 8 czerwca 2010 r.).

Godne uwagi sformułowania

kasacje obrońców skazanego są bezzasadne w stopniu oczywistym Rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. musi zatem być dotknięte orzeczenie tego sądu, a nie sądu pierwszej instancji. pierwszy wyrok skazujący stanowi cezurę czasową zbiegu przestępstw; ma odgradzać zbiegi przestępstw popełnionych przed - i po tym wyroku Przepis ten stanowi lex specialis wobec uregulowania art. 86 § 1 k.k. i jako taki wyłącza jej stosowanie.

Skład orzekający

Józef Szewczyk

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących wyroku łącznego, w szczególności definicji 'pierwszego wyroku' oraz stosowania przepisów k.k.s. w zbiegu z przepisami k.k."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji zbiegu wielu przestępstw i wyroków, w tym przestępstw skarbowych.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy złożonej kwestii wyroku łącznego i stosowania przepisów przejściowych oraz kolizji przepisów k.k. i k.k.s., co jest istotne dla praktyków prawa karnego.

Sąd Najwyższy rozstrzyga: Kiedy 'pierwszy wyrok' dzieli przestępstwa, a kiedy przepisy karne skarbowe wyłączają ogólne zasady?

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt III KK 275/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 października 2014 r., sprawy M. W. w przedmiocie wydania wyroku łącznego z powodu kasacji wniesionych przez obrońców od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 lutego 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 8 listopada 2013 r., p o s t a n o w i ł I. oddalić obie kasacje jako oczywiście bezzasadne; II. zasądzić od Skarbu Państwa kwotę 738,00 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23% podatku VAT, na rzecz adw. B. P. (Kancelaria Adwokacka), obrońcy z urzędu skazanego M. W., za sporządzenie i wniesienie kasacji; III. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego M. W. UZASADNIENIE M. W. został skazany między innymi następującymi prawomocnymi wyrokami: 1. Sądu Rejonowego w R. z dnia 13 stycznia 2004 r., w sprawie o sygn. akt II Ks 15/02/P, za czyn z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 76 § 2 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. popełniony w okresie od 2 czerwca do września 1998 r. oraz w czerwcu i w listopadzie 1998 r. na karę grzywny w wysokości 140 stawek dziennych po 50 zł. Kara ta została zamieniona na karę zastępczą pozbawienia wolności, którą wykonano w całości w okresie od 30 stycznia 2006 r. do 10 kwietnia 2006 r. (k. 148 akt II Ks 15/02/P); 2. Sądu Rejonowego w R. z dnia 12 września 2005 r., w sprawie o sygn. akt II Ks 11/04/P, za czyn z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. popełniony w okresie od stycznia do maja 2003 r. na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 40 zł (k. 151 akt II Ks 11/04/P); 3. Sądu Rejonowego w L. z dnia 29 grudnia 2005 r., w sprawie o sygn. akt IX K 978/04, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 7 lipca 2006 r. (V Ka 569/06), za czyn z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełniony w okresie od 9 października 2003 r. do 6 stycznia 2004 r. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz – na podstawie art. 33 § 2 k.k. – na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych w kwocie po 10 zł (k. 219-220); 4. Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 kwietnia 2006 r., w sprawie o sygn. akt II K 512/04, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 26 września 2006 r. (XI Ka 587/06), za czyny z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełnione w okresie od 24 maja 2002 r. do 27 stycznia 2004 r. oraz od 4 maja 2002 r. do 27 stycznia 2004 r. na karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych w kwocie po 10 zł. Kara pozbawienia wolności została wykonana w całości w okresie od 10 kwietnia 2008 r. do 10 kwietnia 2009 r., natomiast kara grzywny została zamieniona na zastępczą karę pozbawienia wolności i wykonana w całości w okresie od 10 kwietnia 2009 r. do 30 maja 2009 r. (k. 32-34); 5. Sądu Rejonowego w R. z dnia 14 kwietnia 2006 r., w sprawie o sygn. akt II K 117/02/P, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 16 listopada 2006 r. (XI Ka 725/06), za czyny z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełnione w okresie od września 1997 r. do września 1998 r. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 30 zł (k. 1-4 akt zastępczych); 3 6. Sądu Rejonowego w L. z dnia 20 listopada 2008 r., w sprawie o sygn. akt IX K 1084/07, za czyn z art. 284 § 1 k.k. popełniony 7 stycznia 2004 r. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (k. 40-41); 7. Sądu Rejonowego w R. z dnia 9 października 2007 r., w sprawie o sygn. akt II K 54/06, za czyn: - z art. 286 § 1 k.k. popełniony w okresie od 19 września 2002 r. do 21 marca 2003 r. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 20 złotych; - z art. 297 § 1 k.k. popełniony w dniu 22 maja 2003 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; - z art. 16 k.k. z 1969 r. w zw. z art. 205 § 1 k.k. z 1969 r. w zw. z art. 266 § 2 k.k. z 1969 r. popełniony w okresie od 16 marca 1998 r. do 20 marca 1998 r. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w kwocie 5.000 zł; - z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 273 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w okresie od 5 sierpnia 1998 r. do 4 listopada 1998 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 20 zł; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczono karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 500 stawek po 20 zł (k. 70-74); 8. Sądu Rejonowego w L. z dnia 2 listopada 2009 r., w sprawie o sygn. akt IX K 301/09, w którym połączono kary orzeczone wyrokami Sądu Rejonowego w R. w sprawach o sygn. II Ks 15/02/P, II Ks 11/04/P, II K 117/02/P i II K 54/06 oraz Sądu Rejonowego w L. w sprawach o sygn. IX K 978/04 i IX K 1084/07, i orzeczono karę łączną 6 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny 500 stawek dziennych po 30 zł (k. 47-51); 9. Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 kwietnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt V K 4/08, za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełniony w okresie od 25 marca 1998 r. do 26 kwietnia 1998 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą skazany odbywa od 22 marca 2013 r. (k. 25-26); 4 10.Sądu Okręgowego w L. z dnia 24 maja 2011 r., IV K 323/10, częściowo uchylonym i zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 listopada 2011 r. (II AKa 179/11), za czyn: - z art. 286 § 1 k.k. popełniony w okresie od 12 do 15 lipca 2002 r. na karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł; - z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnione w okresie od 23 stycznia do 5 lutego 2002 r. na karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczono karę łączną roku pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 30 zł (k. 241-243); 11.Sądu Okręgowego w L. z dnia 13 grudnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt IV K 269/10, za czyn: - z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. popełniony w okresie od 30 grudnia 1999 r. do 25 sierpnia 2000 r. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz – na podstawie art. 33 § 2 k.k. – na karę grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 20 zł; - z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełniony w okresie od 24 do 31 marca 1998 r. oraz od 8 do 16 czerwca 1998 r. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz – na podstawie art. 33 § 2 k.k. - karę grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 20 zł; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. orzeczono karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 400 stawek dziennych po 20 zł (k. 337-340, 357-358); 12.Sądu Rejonowego w L. z dnia 3 lipca 2012 r., III K 745/11, za czyn: - z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 kwietnia 2004 r.) popełniony w okresie od 8 do 15 listopada 2000 r. na karę 2 lat pozbawienia 5 wolności oraz – na podstawie art. 33 § 2 k.k. – na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 40 zł; - z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (w brzmieniu do 30.04.2004 r.) popełniony w okresie od 11 lipca 2001 r. do 13 września 2001 r., z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (w brzmieniu do 30.04.2004 r.), popełniony w okresie od 20 lutego do 19 kwietnia 2002 r., z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (w brzmieniu do 30.04.2004 r.) popełniony w okresie od 20 maja do 28 czerwca 2002 r., z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. (w brzmieniu do 30.04.2004 r.) popełniony w okresie od 29 sierpnia do 8 października 2002 r. po przyjęciu, że stanowią one ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k., na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości180 stawek dziennych po 40 zł; - z art. 286 § 1 k.k. popełniony w dniu 1 kwietnia 2003 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 40 stawek po 40 zł; - z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 5 i § 6 k.k. w zw. z art. 65 k.k.(w brzmieniu do 30.04.2004 r.) popełniony w okresie od 6 do 26 września 2001 r., z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 5 i § 6 w zw. z art. 65 k.k. (w brzmieniu do 30.04.2004 r.) popełniony w okresie od 27 do 30 czerwca 2002 r. oraz z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 5 i § 6 w zw. z art. 65 k.k.(w brzmieniu do 30.04.2004 r.) popełniony w okresie od 2 do 15 października 2002 r., po przyjęciu, że stanowią one ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 40 zł; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. orzeczono karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 320 stawek dziennych po 40 zł (k. 588-599); 6 13.Sądu Okręgowego w L. z dnia 6 marca 2013 r., w sprawie o sygn. akt IV K 445/11, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 sierpnia 2013 r. (II AKa 130/13), za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w okresie od 26 kwietnia 1999 r. do 6 maja 1999 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny 100 stawek po 30 zł (k. 662, 666). Sąd Okręgowy w L. wyrokiem łącznym z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt IV K 402/12, po rozpoznaniu wniosku M. W. o wydanie wyroku łącznego: I. na mocy art. 569 § 1 k.p.k. w zw. z art. 85 k.k., art. 91 § 2 k.k., art. 39 § 1 k.k.s. i art. 40 § 1 k.k.s. w miejsce kar grzywien wymierzonych wyrokami: Sądu Rejonowego w R. w sprawach o sygn. akt II Ks 15/02/P, II Ks 11/04/P, II K 117/02/P, Sądu Rejonowego w R. w sprawie o sygn. akt II K 54/06 oraz Sądu Rejonowego w L. w sprawie o sygn. akt IX K 978/04, Sądu Okręgowego w L. w sprawach o sygn. akt IV K 323/10, IV K 269/10, IV K 445/11, a także Sądu Rejonowego w L. w sprawie o sygn. akt III K 745/11, orzekł karę łączną grzywny 600 stawek dziennych po 50 zł, na poczet której zaliczył wykonane kary grzywny w sprawach Sądu Rejonowego w R. o sygn. akt II Ks 15/02/P i II K 117/02/P; II. na mocy art. 569 § 1 k.p.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce kar pozbawienia wolności wymierzonych wyrokami Sądu Rejonowego w L. w sprawie o sygn. akt IX K 978/04, Sądu Rejonowego w R. w sprawie o sygn. akt II K 117/02/P, Sądu Rejonowego w R. w sprawie o sygn. akt II K 54/06, Sądu Okręgowego w L. w sprawach o sygn. akt IV K 323/10, IV K 269/10, IV K 445/11, Sądu Rejonowego w L. w sprawie o sygn. akt IX K 1084/07, Sądu Rejonowego w W. w sprawie o sygn. akt V K 4/08 oraz Sądu Rejonowego w L. w sprawie o sygn. akt III K 745/11, orzekł karę łączną 12 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okresy pozbawienia wolności w sprawach o sygn. akt IX K 301/09 i V K 4/08; III. w pozostałym zakresie wyroki pozostawił do odrębnego wykonania; IV. na zasadzie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego w pozostałym zakresie. 7 Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II AKa 8/14, po rozpoznaniu apelacji obrońcy skazanego, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności do 10 lat, a w pozostałej części wyrok utrzymał w mocy. W kasacji od tego wyroku obrońca skazanego z urzędu podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 570 k.p.k. w zw. z art. 85 k.k. w zw. z art. 89 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim utrzymano w mocy wyrok Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Obrońca skazanego z wyboru w kasacji wywiedzionej od powyższego wyroku podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego tj. art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 8 czerwca 2010 r. Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasacje wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacje obrońców skazanego są bezzasadne w stopniu oczywistym. W myśl art. 519 k.p.k. kasacja może być wniesiona od wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. musi zatem być dotknięte orzeczenie tego sądu, a nie sądu pierwszej instancji. Nadzwyczajny środek zaskarżenia wniesiony przez obrońcę skazanego z urzędu jedynie pozornie czyni zadość powyższemu warunkowi. Analiza zarzutu podniesionego w tej kasacji prowadzi do wniosku, że stanowi on powtórzenie zarzutu zawartego w apelacji. Do niego zaś wnikliwie odniósł się Sąd odwoławczy i zasadnie nie stwierdził naruszenia przywołanych przepisów. Znamienne jest, iż skarżący nie podnosi w tym kontekście obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 85 k.k., jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, 8 co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "pierwszy wyrok", oznacza chronologicznie najwcześniejszy z wyroków objętych postępowaniem w sprawie o wydanie wyroku łącznego. Połączeniu mogą zatem ulec kary orzeczone za przestępstwa popełnione przed datą tego pierwszego wyroku. Inaczej rzecz ujmując, pierwszy wyrok, o którym mowa w art. 85 k.k., to wyrok, który zapadł przed popełnieniem przez skazanego kolejnych przestępstw. Ustawodawca w celu identyfikacji "pierwszego wyroku" nie dokonał takiego przeciwstawienia, ale użył zaimka wskazującego, względem jakich przestępstw ten wyrok ma być pierwszy - wobec "tych", które przed jego wydaniem zostały popełnione. Dlatego też pierwszy wyrok skazujący stanowi cezurę czasową zbiegu przestępstw; ma odgradzać zbiegi przestępstw popełnionych przed - i po tym wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 listopada 2003 r., IV KK 295/02). W realiach sprawy trafnie przyjęto, iż „pierwszy wyrok” w powyższym rozumieniu stanowi wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 13 stycznia 2004 r., o sygn. akt II Ks 15/02/P. Nie było zatem możliwe objęcie wyrokiem łącznym kar orzeczonych w wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 kwietnia 2006 r., sygn. akt II K 512/04, z uwagi na to, że czyny, za które M. W. skazano tym wyrokiem, zostały popełnione w okresie od maja 2002 r. do 27 stycznia 2004 r., a zatem w części po wydaniu wymienionego, pierwszego chronologicznie wyroku skazującego. Należy przy tym zaznaczyć, iż choć brzmienie art. 85 k.k. nie zobowiązuje sądów do stworzenia tylko jednego realnego zbiegu przestępstw, to jednak zawsze pierwszy chronologicznie wyrok dla danej grupy przestępstw stanowi granicę tego zbiegu przestępstw i tym samym stanowi granicę oddzielającą kolejne grupy przestępstw pozostające w realnym zbiegu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2008 r., V KK 212/07). Niedopuszczalne było, z uwagi na to, że w chwili orzekania skazanie wynikające z wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. akt IX K 729/07, uległo zatarciu z mocy prawa (art. 76 § 1 k.k.), połączenie kary 9 orzeczonej w tej sprawie z karą orzeczoną w sprawie Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt II K 512/04. Nieuprawnione jest stawianie Sądowi odwoławczemu zarzutu naruszenia art. art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 8 czerwca 2010 r. Skarżący zdaje się bowiem nie dostrzegać, że orzeczona kara łączna grzywny obejmowała jednostkowe kary grzywny wymierzone także za popełnienie przestępstw skarbowych. Wobec powyższego Sądy trafnie przyjęły, iż w takim wypadku odpowiednie zastosowanie znajdą wyłącznie przepisy Kodeksu karnego skarbowego. Wynika to nie tylko z braku stosownego odesłania w art. 20 § 2 k.k.s. do odpowiedniego stosowania normy art. 86 § 1 k.k., lecz przede wszystkim z brzmienia art. 39 § 2 k.k.s., który stanowi, że w razie skazania za zbiegające się przestępstwo skarbowe i przestępstwo określone w innej ustawie karnej, sąd wymierza karę łączną na zasadach określonych w niniejszym kodeksie. Przepis ten stanowi lex specialis wobec uregulowania art. 86 § 1 k.k. i jako taki wyłącza jej stosowanie. Dlatego też w przedmiotowej sprawie granicę orzekania kary łącznej grzywny wyznaczał wyłącznie przepis art. 39 § 1 k.k.s., zgodnie z którym maksymalny wymiar tej kary nie może przekraczać sumy kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa, jednak nie więcej niż 1080 stawek dziennych. Rozstrzygnięcie o karze łącznej grzywny zostało zatem oparte na właściwej podstawie prawnej, a orzeczona kara nie wykraczała poza granice wyznaczone ustawą. W tym stanie rzeczy pozostaje stwierdzić, że kasacje obrońców skazanego, jako oczywiście bezzasadne, podlegały oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. O wynagrodzeniu obrońcy ustanowionego z urzędu należało orzec na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z § 14 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. 2013, poz. 461), natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. 10

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI