V KK 230/12

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie oskarżonego S.C. na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Oskarżony podnosił, że w toku pierwszoinstancyjnego postępowania nie był aresztowany i nie utrudniał jego przebiegu, a także wyraził chęć podjęcia pracy w celu spłaty zadłużenia. Sąd Najwyższy uznał jednak zażalenie za niezasadne. Podkreślono, że środek tymczasowego aresztowania był już stosowany wobec oskarżonego w trakcie rozprawy głównej z powodu obawy utrudniania postępowania. Fakt, że oskarżony nie był izolowany w czasie wyrokowania przez sąd odwoławczy, nie zmienia oceny, że obawa ta ponownie rysuje się realnie, zwłaszcza w kontekście konieczności przeprowadzenia czynności dowodowych z udziałem oskarżonego w ponownym postępowaniu odwoławczym. Sąd zwrócił uwagę na nieprawomocny wyrok skazujący oskarżonego na łączną karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwa skierowane m.in. przeciwko członkom rodziny, popełniane w warunkach recydywy. W świetle tych okoliczności, zastosowanie łagodniejszego środka zapobiegawczego nie odniosłoby oczekiwanego rezultatu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Sąd uznał również, że podnoszone przez oskarżonego okoliczności osobiste nie uzasadniają uchylenia tymczasowego aresztowania. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający