V KK 230/09

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  4  MARCA  2010  R. 
V  KK  230/09 
 
 
1. Na gruncie art. 8 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za 
nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działal-
ność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 
149 ze zm.), w brzmieniu nadanym temu przepisowi przez ustawę z dnia 
19 września 2007 r. o zmianie tej ustawy (Dz. U. Nr 191, poz. 1372), oso-
bie, wobec której wydano decyzję o internowaniu w związku z wprowadze-
niem w dniu 13 grudnia 1981 r. stanu wojennego, przysługuje od Skarbu 
Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za 
krzywdę wynikłą z wykonania tej decyzji (art. 8 ust. 1 ustawy) jedynie wte-
dy, gdy to internowanie związane było z działalnością na rzecz niepodle-
głego bytu Państwa Polskiego lub taką, która nie stanowi zaprzeczenia te-
go rodzaju działalności (art. 8 ust. 5 ustawy). 
2. Działalnością stanowiącą zaprzeczenie działalności na rzecz nie-
podległego bytu Państwa Polskiego jest nie tylko działalność na rzecz 
utrzymania i obrony ówczesnego niedemokratycznego ustroju, ale też kry-
minalna działalność przestępcza osoby internowanej, jeżeli została ona in-
ternowana jedynie z powodu takiej swej przeszłości i nie prowadziła dzia-
łalności opozycyjnej wobec istniejącego wówczas ustroju politycznego, jako 
że „trudnienie się” popełnianiem przestępstw pospolitych na szkodę innych 
obywateli trudno uznać za działania zgodne z walką o niepodległy byt Pań-
stwa Polskiego. Nie jest wystarczające, dla wykazania istnienia podstaw do 
odszkodowania i zadośćuczynienia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 
lutego 1991 r. z racji internowania, samo odwołanie się do sformułowania 
powodów wskazanych w decyzji o takim internowaniu, lecz niezbędne staje 

 
2
się wykazanie, w oparciu o stosowne dowody, że to pozbawienie wolności 
wiązało się z działalnością, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 tej ustawy, a w 
każdym razie, że nie była to działalność stanowiąca jej zaprzeczenie, która 
wyłącza uprawnienie do odszkodowania i zadośćuczynienia (art. 8 ust. 5 
ustawy). 
 
Przewodniczący: sędzia SN T. Grzegorczyk (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: R. Malarski, J. Szewczyk. 
Prokurator Prokuratury Krajowej: J. Piechota. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Bolesława B., o odszkodowanie i zadośću-
czynienie z racji internowania w stanie wojennym, po rozpoznaniu w Izbie 
Karnej na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r., kasacji wniesionej przez peł-
nomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w S. z dnia 9 
kwietnia 2009 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z 
dnia 27 stycznia 2009 r., 
 
o d d a l i ł  kasację, zwalniając wnioskodawcę od kosztów sądowych postę-
powania kasacyjnego. 
 
 
U Z A S A D N I E N I E  
 
Bolesław B. wystąpił w marcu 2008 r. do Sądu Okręgowego w S. z 
wnioskiem o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne internowa-
nie go w 1982 r. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r. Sąd oddalił ten wnio-
sek wskazując, że wnioskodawca był wprawdzie internowany od marca do 
września 1982 r., ale nie nastąpiło to z uwagi na jego działalność niepodle-
głościową, jak tego wymaga art. 8 ust. 1 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 1991 r. 

 
3
– i co wynika też z jej tytułu, jako ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń 
wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepod-
ległego bytu Państwa Polskiego – gdyż działalności takiej w ogóle nie pro-
wadził. W apelacji od tego wyroku podniesiono zarzut niewłaściwej inter-
pretacji art. 8 ust. 1 ustawy z 1991 r., w jej brzmieniu po nowelizacji z 2007 
r., gdyż z decyzji o internowaniu wnioskodawcy wynika, że nastąpiło ono 
jednak w oparciu o obawę, że „może on podjąć działalność skierowaną 
przeciwko interesom politycznym PRL i powodującą zakłócenia w gospo-
darce narodowej” oraz, że wcześniej od marca do listopada 1981 r., kiedy 
to pracował on jeszcze w Przedsiębiorstwie Budownictwa Kolejowego, na-
leżał tam do NSSZ Solidarność i przed wprowadzeniem stanu wojennego 
brał udział w zorganizowanym tam strajku, co mogło być powodem inter-
nowania. Po rozpoznaniu tego środka odwoławczego Sąd Apelacyjny w S., 
wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2009 r., zaskarżone orzeczenie utrzymał w mo-
cy, argumentując – w oparciu o analizę art. 8 ust. 1 i art. 1 ust. 1 ustawy z 
1991 r. – podobnie jak Sąd meriti i uznając apelację za oczywiście bezza-
sadną, gdyż nie wykazano, aby wnioskodawca prowadził jakąkolwiek dzia-
łalność niepodległościową i był internowany w związku z taką działalnością, 
a do internowania doszło wręcz i jedynie ze względu na jego przeszłość 
kryminalną. 
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł wnioskodawca, po-
przez swego pełnomocnika, zarzucając w niej obrazę prawa materialnego, 
a to art. 8 ust. 1 ustawy z 1991 r., „przez błędne tłumaczenie tego przepi-
su”, gdyż – jak wywodził – w odniesieniu do internowania „przepis ten wy-
maga jedynie, aby wobec osoby ubiegającej się o odszkodowanie i za-
dośćuczynienie wydano decyzję o internowaniu w związku z wprowadze-
niem w Polsce stanu wojennego”. Dlatego, zdaniem skarżącego, brak jest 
podstaw do innego interpretowania tego przepisu, „decyduje bowiem lite-
ralne jego brzmienie i dokument w postaci decyzji o internowaniu”. Argu-

 
4
mentując w ten sposób skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na tę 
skargę prokurator Prokuratury Apelacyjnej w S. wystąpił o jej oddalenie ja-
ko oczywiście bezzasadnej. Prokurator Prokuratury Krajowej na rozprawie 
kasacyjnej także wnosił o oddalenie tej skargi jako oczywiście bezzasad-
nej, wskazując nadto, że z ust. 5 art. 8 ustawy z 1991 r. wynika, iż prawo 
do odszkodowania i zadośćuczynienia wnioskodawcy nie służy. 
Rozpatrując tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Skarga ta rzeczywiście nie jest zasadna. Ma wprawdzie rację skarżą-
cy, gdy wskazuje, że art. 8 ust. 1 tzw. ustawy lutowej 1991 r., w jej brzmie-
niu ustalonym ustawą nowelizującą z dnia 19 września 2007 r. (Dz. U. Nr 
191, poz. 1372), w odniesieniu do osób internowanych ogranicza się jedy-
nie do stwierdzenia, iż chodzi o osoby, wobec których wydano decyzję o 
internowaniu w związku ze stanem wojennym. Przepis stwierdza bowiem, 
że odszkodowanie i zadośćuczynienie od Skarbu Państwa przysługuje: 
„osobie, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia” – co wyraźnie 
nawiązuje do art. 1 tej ustawy, a więc do działalności na rzecz niepodległe-
go bytu Państwa Polskiego i represji za nią – „albo (co do której – SN) wy-
dano decyzję o internowaniu w związku z wprowadzeniem w dniu 13 grud-
nia 1981 r. w Polsce stanu wojennego”; w obu wypadkach z racji szkód i 
krzywd wynikłych z wykonania owego orzeczenia lub decyzji. Literalna wy-
kładnia tego przepisu rzeczywiście może sugerować, że w wypadku inter-
nowania istotne jest jedynie wydanie i wykonanie decyzji o internowaniu, 
bez względu na przyczynę takiego pozbawienia wolności. Jednakże już 
posłużenie się między pierwszym i drugim z użytych w tym przepisie zwro-
tów spójnikiem „albo” może też wskazywać, że w obu wypadkach chodzi 
jednak o osoby represjonowane z racji swej działalności niepodległościo-
wej (opozycyjnej wobec systemu politycznego), czyli takie, wobec których 
zapadło za nią orzeczenie obecnie uznane za nieważne „albo” co do któ-

 
5
rych nie wydano wprawdzie takiego orzeczenia, ale wydano i wykonano w 
stosunku do nich z racji takiej działalności decyzję o internowaniu po 
wprowadzeniu stanu wojennego. Należy w związku z tym mieć na uwadze, 
że zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie wskazuje się, iż prawi-
dłowa wykładnia przepisu nie może ograniczać się do wykładni językowej i 
nawet, gdyby jej wynik wydawał się jednoznaczny, należy uwzględniać też 
wykładnię systemową i funkcjonalną dla ostatecznego ustalenia znaczenia 
danego przepisu, nie można bowiem faworyzować wykładni literalnej, a 
efekty pozostałych wykładni mogą albo potwierdzić rezultat wykładni języ-
kowej albo podważać ten wynik i nakazywać przyjęcie innego rozumieniu 
owego przepisu (zob. np. P. Hofmański, S. Zabłocki: Elementy metodyki 
pracy sędziego w sprawach karnych, Warszawa 2006, s. 234; M. Zieliński: 
Podstawowe zasady współczesnej wykładni prawa [w:] P. Wieczorek [red.]: 
Teoria i praktyka wykładni prawa, Warszawa 2005, s. 118, czy uchwała 
Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2010 r., I KZP 28/09, OSNKW 2010, z. 
3, poz. 21). Ten właśnie sposób rozumowania zaprezentowały sądy w ni-
niejszej sprawie, jak i prokurator w odpowiedzi na kasację, z tym jednak, że 
nie dostrzegły całokształtu zmian wprowadzonych do ustawy z 1991 r. no-
welą z 2007 r. 
W związku z powyższym należy zauważyć, że przepis dotyczący od-
szkodowania i zadośćuczynienia za internowanie, na który powołuje się 
skarżący, a który wprowadzono nowelą z dnia 19 września 2007 r., zawarty 
jest w ustawie „o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób 
represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa 
Polskiego”, a nie w ustawie dotyczącej odszkodowań za jakiekolwiek nie-
słuszne represjonowanie obywateli w PRL. W uzasadnieniu projektu usta-
wy nowelizującej (Druk nr 595 z 2006 r. Sejmu V Kadencji), która przybrała 
następnie postać wskazanej ustawy z dnia 9 września 2007 r., stwierdzono 
wyraźnie, że przewiduje ona „rozszerzenie zakresu stosowania ustawy, 

 
6
przez objęcie jej przepisami działalności opozycyjnej wobec systemu ko-
munistycznego w latach 1957-1989” wskazując, że w dotychczasowym 
stanie prawnym nie było podstawy do żądania odszkodowania za działal-
ność opozycyjną po 1956 r. oraz za szkody wyrządzone decyzjami o inter-
nowaniu wydanymi na podstawie dekretu o stanie wojennym oraz że taki 
„stan prawny nie daje się pogodzić z zasadą sprawiedliwości społecznej. 
Oczywisty jest bowiem fakt, że osoby dotknięte w PRL represjami za dzia-
łalność opozycyjną walczyły z dużym poświęceniem o suwerenność Polski 
i poszanowanie prawa człowieka”, a „stosowane wówczas represje często 
skutkowały, utratą pracy, zaniżanie zarobków oraz utratą zdrowia”. Ratio 
legis projektowanej zmiany było zatem oczywiste. Chodziło o rozszerzenie 
kręgu osób uprawnionych do skorzystania z ustawy z 1991 r., a więc re-
presjonowanych w PRL z racji działalności niepodległościowej (opozycyj-
nej), przez poszerzenie okresu, do którego odnosi się ta ustawa oraz za-
kresu sposobów represji wobec osób prowadzących taką działalność. 
Należy też przypomnieć, że omawiany projekt zakładał uzupełnienie 
art. 1 tej ustawy o dodatkowy przepis (ust. 1a) głoszący, że: „Uznaje się za 
nieważne decyzje o internowaniu wydane na podstawie art. 43 ust. 1 de-
kretu (…) o stanie wojennym (….)”. W opiniach złożonych Sejmowi w 
związku z projektowaną nowelizacją podnoszono wówczas m.in., że nie-
zrozumiałe jest, iż nie uzależnia ona wyraźnie unieważnienia decyzji o in-
ternowaniu od ustalenia, że było ono związane z działalnością na rzecz 
niepodległego bytu Państwa Polskiego, co było i jest warunkiem sine qua 
non stwierdzenia nieważności orzeczeń i jednocześnie stanowi ratio legis 
całej ustawy, wskazujące, że wymóg taki można jedynie wyczytać z uza-
sadnienia projektu, a nie z tekstu projektowanej ustawy. To zaś może spo-
wodować problemy interpretacyjne, jako że w myśl dekretu o stanie wojen-
nym internowaniu podlegały nie tylko osoby prowadzące działalność opo-
zycyjną, lecz również byli członkowie kierownictwa PZPR i osoby, które 

 
7
żadnej działalności, o jakiej mowa w ustawie z 1991 r., nie prowadziły, gdyż 
internowanie mogło nastąpić już w razie podejrzenia, że pozostając na 
wolności osoby te nie będą przestrzegać porządku prawnego (zob. Uwagi 
Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2006 r. do projektu ustawy o zmianie 
ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjo-
nowanych….). W uchwalonej w dniu 19 września 2007 r. ustawie noweliza-
cyjnej zrezygnowano z wprowadzania omówionego wyżej przepisu do 
ustawy z 1991 r., ale odrębnie w art. 2 ustawy nowelizującej przyjęto, że: 
„Decyzje o internowaniu (…) stają się nieważne z mocy prawa z dniem 
wejścia w życie niniejszej ustawy” – czyli po upływie 30 dni od opublikowa-
nia (art. 5 noweli) – a więc z dniem 18 listopada 2007 r. Unieważnienie ex 
lege objęło zatem wprawdzie wszystkie decyzje o internowaniu bez wzglę-
du na przyczynę tego internowania, ale jednocześnie art. 8 ustawy z 1991 
r. został uzupełniony o ust. 5, który przyjmuje, że: „Przepisu ust. 1 nie sto-
suje się do osób, których działalność, w okresie będącym podstawą stwier-
dzenia nieważności orzeczenia albo uznania za nieważne decyzji określo-
nej w ust. 1, stanowiła zaprzeczenie działalności na rzecz niepodległego 
bytu Państwa Polskiego”. Tym samym jednak ustawodawca uwzględniając, 
że internowanie nie musiało być związane z działalnością niepodległościo-
wą internowanego, uznając mimo to wszystkie decyzje o internowaniu za 
nieważne, wyłączył jednocześnie uprawnienie do odszkodowania i za-
dośćuczynienia z racji tej internacji, jeżeli działalność osoby pozbawionej w 
ten sposób wolności stanowiła zaprzeczenie działalności niepodległościo-
wej. Przez okres „będący podstawą uznania za nieważną decyzji o inter-
nowaniu” należy rozumieć okres, w jakim doszło do wydania tej decyzji, 
czyli poprzedzający ją, a owa działalność, czyli to, co było powodem inter-
nowania, nie może stanowić zaprzeczenia działalności, której dotyczy 
ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. 

 
8
Tego aspektu sprawy nie dostrzegły sądy orzekające, ale mimo to 
prawidłowo oceniły one roszczenia wnioskodawcy. Uregulowanie zawarte 
w obecnym ust. 5 art. 8 ustawy z 1991 r. oznacza bowiem, iż nie ma racji 
skarżący odwołując się jedynie do określonego efektu wykładni językowej 
art. 8 ust. 1 tej ustawy odnośnie zwrotu „wydano decyzję o internowaniu w 
związku z wprowadzeniem (…) stanu wojennego”, z pominięciem wykładni 
systemowej i funkcjonalnej, a więc bez niezbędnego tu uwzględnienia in-
nych przepisów tej ustawy i celu, jakiemu miała służyć nowelizacja z 2007 
r., których to uwzględnienie nadaje wskazanemu zwrotowi odmienne, niż 
chce to skarżący, rozumienie. Uwzględnienie wykładni systemowej i funk-
cjonalnej wskazuje wyraźnie, że na gruncie art. 8 ustawy z dnia 23 lutego 
1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjo-
nowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego 
(Dz. U. Nr 34, poz. 149 ze zm.), w brzmieniu nadanym temu przepisowi 
przez ustawę z dnia 19 września 2007 r. o zmianie tej ustawy (Dz. U. Nr 
191, poz. 1372), osobie, wobec której wydano decyzję o internowaniu w 
związku z wprowadzeniem w dniu 13 grudnia 1981 r. stanu wojennego, 
przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i 
zadośćuczynienie za krzywdę wynikłą z wykonania tej decyzji (art. 8 ust. 1 
ustawy) jedynie wtedy, gdy to internowanie związane było z działalnością 
na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, lub taką, która nie stanowi 
zaprzeczenia tego rodzaju działalności (art. 8 ust. 5 ustawy). 
Skarżący wywodzi, że w decyzji o internowaniu wnioskodawcy wska-
zano, iż następuje to, ponieważ „może on podjąć działalność skierowaną 
przeciwko interesom politycznym PRL”. Pomija on jednak fakt, że decyzja 
ta, wydana w dniu 17 marca 1982 r. i stwierdzająca, iż pozostawanie wnio-
skodawcy na wolności „zagrażałoby bezpieczeństwu Państwa i porządkowi 
publicznemu” przez to, że może on podjąć wskazaną wyżej działalność „i 
powodującą zakłócenia w gospodarce narodowej” została – jak wynika z 

 
9
ustaleń sądów opartych na uzyskanych w postępowaniu od IPN dokumen-
tów – wydana w związku z wnioskiem Naczelnika Wydziału Kryminalnego 
Komendy Wojewódzkiej MO w S. o internowanie, w którym wskazano, że 
jest on szczególnie groźny dla bezpieczeństwa państwa jako karany 
uprzednio „za kradzieże i włamania” oraz że rzeczywiście był on uprzednio 
karany, w tym ostatnio przed internacją w 1978 r. za przestępstwo z art. 
208 k.k. z 1969 r., tj. za kradzież szczególnie zuchwałą na szkodę osób 
prywatnych i kradzież z włamaniem na karę 3 lat pozbawienia wolności, a 
nadto, że sugerując jego internowanie z racji przeszłości kryminalnej Wy-
dział Kryminalny MO wskazywał na możliwość pozyskania go do współpra-
cy lub skompromitowania w środowisku przestępczym. Dekret z dnia 12 
grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.) zezwa-
lał zaś na internowanie osób „w stosunku, do których ze względu na do-
tychczasowe zachowanie zachodzi uzasadnione podejrzenie, że pozosta-
jąc na wolności nie będą przestrzegać porządku prawnego albo będą pro-
wadzić działalność zagrażającą interesom bezpieczeństwa lub obronności 
państwa” (art. 42 ust. 1 dekretu). Na marginesie tych rozważań należy za-
uważyć, że w decyzji o internowaniu wnioskodawcy z dnia 17 marca 1982 
r. podano wprawdzie jako podstawę prawną „art. 42 ust. 1 dekretu dnia 12 
grudnia 1981 r.”, ale nie „o stanie wojennym”, lecz „o ochronie bezpieczeń-
stwa Państwa i porządku publicznego w czasie obowiązywania stanu wo-
jennego”. Jak wskazuje przypadek wnioskodawcy wykorzystywano możli-
wości internacji także wobec osób karanych jedynie uprzednio za prze-
stępstwa „pospolite”, które nie prowadziły jakiejkolwiek działalności niepod-
ległościowej (opozycyjnej wobec systemu politycznego). W sprawie niniej-
szej ustalono bowiem, że wnioskodawca rzeczywiście żadnej takiej działal-
ności nie prowadził, a internowanie go było wywołane jedynie jego prze-
szłością kryminalną. Taki faktyczny powód tego internowania musi być 
uznany za działalność stanowiącą wyraźne zaprzeczenie działalności nie-

 
10 
podległościowej, a więc wyłącza on możliwość uzyskania odszkodowania i 
zadośćuczynienia za to pozbawienie wolności w oparciu o przepisy oma-
wianej ustawy. Działalnością stanowiącą zaprzeczenie działalności na 
rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego jest bowiem nie tylko działal-
ność na rzecz utrzymania i obrony ówczesnego niedemokratycznego ustro-
ju, ale też kryminalna działalność przestępcza osoby internowanej, jeżeli 
została ona internowana jedynie z powodu takiej swej przeszłości i nie 
prowadziła działalności opozycyjnej wobec istniejącego wówczas ustroju 
politycznego, jako że „trudnienie się” popełnianiem przestępstw pospolitych 
na szkodę innych obywateli trudno uznać za działania zgodne z walką o 
niepodległy byt Państwa Polskiego. 
Powyższe dowodzi jednak także, iż nie jest wystarczające, dla wyka-
zania istnienia podstaw do odszkodowania i zadośćuczynienia w oparciu o 
przepisy ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. z racji internowania, samo odwo-
łanie się do sformułowania powodów wskazanych w decyzji o takim inter-
nowaniu, lecz niezbędne staje się wykazanie, w oparciu o stosowne dowo-
dy, że to pozbawienie wolności wiązało się z działalnością, o jakiej mowa w 
art. 1 ust. 1 tej ustawy, a w każdym razie, że nie była to działalność stano-
wiąca jej zaprzeczenie, która wyłącza uprawnienie do odszkodowania i za-
dośćuczynienia (art. 8 ust. 5 ustawy). Zaprzeczeniem takiej działalności 
jest również popełnianie przestępstw „pospolitych” przez osobę, która nie 
prowadziła żadnej działalności o charakterze odpowiadającym wymogom 
określonym w powyższej ustawie, jeżeli internowanie jej nastąpiło właśnie z 
uwagi na taką jej przeszłość. Nie oznacza to bynajmniej aprobaty dla sa-
mego faktu internowania wnioskodawcy. Został on bowiem w czasie stanu 
wojennego w 1982 r. pozbawiony wolności jedynie dlatego, że w niedawnej 
przeszłości dopuścił się przestępstw przeciwko mieniu, choć aktualnie nie 
był o jakiekolwiek z nich podejrzewany. Sama decyzja o tym internowaniu 
jest obecnie słusznie uznana za nieważną. Nie oznacza to jednak, że z ra-

 
11 
cji tego internowania wnioskodawca może teraz dochodzić roszczeń od-
szkodowawczych w trybie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r., gdyż wyłącza to 
art. 8 ust. 5 tej ustawy. Jak ustalono bowiem w postępowaniu powodem 
internowania była wyłącznie jego przeszłość kryminalna, a nie działalność 
polityczna, której w ogóle on nie prowadził, zaś działalność kryminalna sta-
nowi zaprzeczenie działalności niepodległościowej, o jakiej mowa w usta-
wie z 1991 r. 
W świetle powyższego należy stwierdzić, że choć sądy orzekające w 
tej sprawie nie dostrzegły obecnego przepisu ust. 5 art. 8 ustawy z 1991 r., 
to prawidłowo oceniły kwestię braku postaw do uwzględnienia żądania 
wnioskodawcy sięgając do interpretacji art. 8 ust. 1 w aspekcie art. 1 ust. 1 
tej ustawy. Kasacja odwołująca się jedynie – i niezasadnie z przyczyn wy-
żej podanych – do wykładni językowej zwrotu zawartego w art. 8 ust. 1 tej-
że ustawy, jest tym samym niezasadna. Mając powyższe na uwadze orze-
czono jak na wstępie.