V KK 223/14

Sygn. akt V KK 223/14
POSTANOWIENIE
Dnia 19 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r.
sprawy
V. P.
skazanego za popełnienie przestępstw z art. 148 § 1 k.k. i innych,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 30 grudnia 2013 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 18 października 2013 r. .
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K. z Kancelarii Adwokackiej we W. kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem), w tym 23 % podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji;
3. zwolnić V. P. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 30 grudnia 2013 r., w sprawie […], zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W., z dnia 18 października 2013 r., wydany w sprawie […].  V. P. został prawomocnie skazany za przestępstwa zakwalifikowane:
1.
z art. 148 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę 25 lat pozbawienia wolności,
2.
z art. 278 § 5 k.k., za które wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności,
3.
z art. 119 k.w., za które wymierzono mu karę 30 dni aresztu,
4.
na mocy art. 85 k.k. i art. 88 k.k. po połączeniu kar orzeczonych w punktach 1 i 2, wymierzono karę łączną 25 lat pozbawiania wolności, a na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono okres tymczasowego aresztowania od 11 kwietnia 2012 r. do 22 lipca 2013 r.
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego wniósł obrońca i zarzucając:
„rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, mogącą mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, wyrażającą się w naruszeniu przepisów art. 433 § 2 k.k., art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 458 k.p.k. w związku art.. 7 k.p.k. oraz 410 k.p.k., które to naruszenie polega na nierozważeniu przez Sąd Apelacyjny wszystkich zarzutów stawianych wyrokowi Sądu I instancji przez Sąd Apelacyjny wszystkich zarzutów stawianych wyrokowi Sądu I instancji, a także nierozważeniu wszystkich przytoczonych na ich poparcie okoliczności, bądź też na ich rozważeniu w sposób sprzeczny z wymogami określonymi w dyspozycji art. 7 k.p.k. oraz 410 k.p.k., co w konsekwencji doprowadziło do zaabsorbowania w toku kontroli instancyjnej naruszeń, jakich dopuścił się Sąd I instancji, mających postać zarzutów podniesionych w apelacji”
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego oraz  przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o oddalenie kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy skazanego V. P. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. i jako taka została oddalona.
Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd odwoławczy w uzasadnieniu swojego wyroku nie odniósł się lub niewystarczająco i nieprzekonująco odniósł się do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, dopuszczając się w ten sposób naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Sąd odwoławczy podzielił ocenę dowodów i ustalenie będące udziałem Sądu I instancji, nie tylko ograniczając się, do czego był uprawniony, do wskazania, że dokonane w tej sprawie ustalenia oparte są nie tyle na wyjaśnieniach oskarżonego, co zeznaniach świadków oraz opiniach biegłych ocenionych z punktu widzenie ich wiarygodności w granicach określonych w art. 7 k.p.k., ale także w sposób bardzo wyczerpujący ustosunkował się do wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów.  Sądy obu instancji wzięły pod uwagę wszystkie przeprowadzone dowody, a po dokonaniu ich prawidłowej oceny, Sąd Okręgowy dokonał właśnie ustaleń odmiennych od tych, które wynikały z wyjaśnień oskarżonego, który negował swój zamiar zabójstwa pokrzywdzonego.
Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd Apelacyjny rozważył wszystkie zarzuty zarówno obrazy poszczególnych przepisów postępowania jak i błędu w ustaleniach faktycznych i to odnośnie wszystkich przypisanych skazanemu czynów.  Przedmiotem analizy był również zarzut niewspółmierności kary 25 lat pozbawienia wolności.
Nie sposób również w sprawie stawiać zarzutu obrazy przez Sąd odwoławczy art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., w sytuacji gdy Sąd ten nie dokonywał samodzielnych ustaleń faktycznych, nie oceniał także na nowo zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie mógł w sprawie naruszyć wskazanych przepisów, a uzasadnienie orzeczenia Sądu odwoławczego może być oceniane jedynie w kategoriach wypełnienia wymogów wynikających z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.  Jest to więc zarzut skierowany przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji.
Sąd Najwyższy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K. kwotę 738 zł, w tym 23 % podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na mocy art. 29 prawa o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 3 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie...(Dz.U.2002, nr 163, poz. 1348) oraz zwolnił skazanego V. P. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postepowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 624 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, wobec nie stwierdzenia naruszenia przepisu prawa wskazanego w kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.