V KK 22/19

Sygn. akt V KK 22/19
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 października 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski (przewodniczący)
‎
SSN Przemysław Kalinowski
‎
SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)
Protokolant Katarzyna Wełpa
w sprawie
M. W.
‎
obwinionego z art. 224 pkt 3 w zw. z art. 26 ust. 1 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
‎
w dniu 23 października 2019 r.,
‎
kasacji, wniesionej na niekorzyść przez Prokuratora Generalnego
‎
od wyroku Sądu Rejonowego  W.
‎
z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt VII W (…),
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w W.  do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Do Sądu Rejonowego w W.  skierowany został wniosek o ukaranie M.W.  za wykroczenie, polegające na tym, że w dniu 15 grudnia 2017 r., w W.  nie zgłosił się w określonym terminie i miejscu na wezwanie w celu poddania się badaniom lekarskim, na które został skierowany przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień w W. , w celu ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej, to jest o czyn z art. 224 pkt 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP w zw. z art. 26 ust. 1 tejże ustawy.
Sąd Rejonowy w W., wyrokiem nakazowym z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt VII W (…), uznał M.W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, to jest wykroczenia z art. 224 pkt 3 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 złotych.
Kasację od tego wyroku na niekorzyść obwinionego wniósł Prokurator Generalny. Zarzucił wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1 § 1 k.w. w zw. z art. 224 pkt 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1459 ze zm.), polegające na niezasadnym uznaniu, iż zachowanie stypizowane we wskazanym przepisie prawa stanowi wykroczenie, podczas gdy czyn taki jest występkiem.
Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w W. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się w stopniu oczywistym zasadna, co pozwoliło na jej rozpoznanie na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.).
Od zaskarżonego kasacją orzeczenia wniesiony został wprawdzie sprzeciw, ale odmówiono jego przyjęcia i wyrok nakazowy uprawomocnił się z dniem 28 listopada 2018 r. Tymczasem wyrok ten zapadł z rażącym naruszeniem prawa opisanym w zarzucie kasacji. Biorąc pod uwagę zagrożenie zawarte w art. 224 pkt 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1459 ze zm.) uznać należy, że stypizowane w tym przepisie zachowanie jest występkiem, czyli przestępstwem, a nie wykroczeniem. Zgodnie z brzmieniem art. 7 § 3 k.k. występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo powyżej 5 000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc. Z kolei art. 1 § 1 k.w. stanowi m. in., że odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5 000 złotych lub nagany. Sankcja zawarta w art. 224 pkt 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w postaci kary grzywny lub ograniczenia wolności bez określenia górnego limitu tych kar oznacza, że górna granica tych kar zawarta jest w Kodeksie karnym w odniesieniu do górnej granicy zagrożenia dla występków. Innymi słowy czyn z art. 224 pkt 3 cytowanej ustawy jest występkiem, a nie wykroczeniem. Pogląd ten wyrażony został przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 22 stycznia 2003 r., sygn. akt I KZP 44/02, (OSNKW z 2003 r., z. 1 - 2, poz. 20) oraz w wyroku z 18 maja 2009 r., sygn. akt III KK 25/09 (LEX nr 524071).
Zaskarżony kasacją wyrok nakazowy dotknięty jest zatem istotną wadą o charakterze rażącego naruszenia prawa. Skazano bowiem M.W.  za wykroczenie, gdy tymczasem jego czyn stanowił występek. Rozróżnienie to pociąga za sobą szereg konsekwencji. W tym stanie rzeczy kasacja Prokuratora Generalnego, w tym zawarty w niej wniosek, musiała zostać uwzględniona.
as