V KK 218/14

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 listopada 2014 r. rozpoznał kasację wniesioną przez Prokuratora Okręgowego w K. od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 marca 2014 r., który umorzył postępowanie karne wobec K. W. K. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania karnego (powaga rzeczy osądzonej). Prokurator Prokuratury Generalnej na rozprawie kasacyjnej wniósł o pozostawienie kasacji bez rozpoznania, wskazując na jej niedopuszczalność z mocy ustawy. Sąd Najwyższy podzielił ten wniosek, powołując się na art. 523 § 3 kpk. Przepis ten stanowi, że w razie umorzenia postępowania, kasację na niekorzyść strony można wnieść tylko z przyczyn wskazanych w art. 17 § 1 pkt 3 i 4 kpk (lub z powodu niepoczytalności sprawcy). W niniejszej sprawie podstawą umorzenia był art. 17 § 1 pkt 7 kpk, co nie mieściło się w katalogu dopuszczalnych podstaw kasacyjnych. Ponadto, Sąd Najwyższy stwierdził, że nie wystąpiły żadne z przesłanek określonych w art. 439 § 1 kpk, które mogłyby uchylić ograniczenie wynikające z art. 523 § 3 kpk. W kasacji zarzucono błędne przyjęcie przez sąd odwoławczy zaistnienia uchybienia z art. 17 § 1 pkt 7 kpk, co w istocie stanowiło zarzut innego rażącego naruszenia prawa procesowego, dopuszczalnego tylko dla podmiotów wskazanych w art. 521 § 1 kpk. Z tych względów kasacja została uznana za niedopuszczalną i pozostawiono ją bez rozpoznania, a koszty postępowania kasacyjnego obciążono Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający