II KK 17/16

Sygn. akt II KK 17/16
POSTANOWIENIE
Dnia 16 lutego 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 lutego 2016 r.,
‎
sprawy
R. M. I.
‎
o odszkodowanie i zadośćuczynienie w związku z niesłusznym pozbawieniem wolności
‎
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]
‎
z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt II AKa […],
‎
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ł.
‎
z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV Ko […],
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć wnioskodawcę kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Ł.
oddalił wniosek R. I. o odszkodowanie i zadośćuczynienie w związku z niesłusznym pozbawieniem wolności.
Od powyższego wyroku apelację złożył pełnomocnik wnioskodawcy R. I. zarzucając
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a mianowicie ustalenie przez Sąd, że wnioskodawca odbywał od 20 stycznia 2013 r. do 14 grudnia 2013 r. część kary orzeczonej w sprawie IV K […] oraz zastępczą karę aresztu w sprawie XVII W […], gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynikało, iż w okresie od 20 stycznia 2013 r. do 14 grudnia 2013 r. wnioskodawca był bezpodstawnie pozbawiony wolności.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia i uwzględnienie wniosku w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 10 września 2015 r. Sąd Apelacyjny w [...] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Od powyższego wyroku kasację złożył pełnomocnik wnioskodawcy R. I. zarzucając
rażącą
obrazę przepisów postępowania,
tj.:
1.
art.
7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., poprzez niezasadne zaakceptowanie przez Sąd Apelacyjny sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oceny dowodów oraz stanu faktycznego dokonanej przez Sąd I instancji;
2.
art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. wyrażającą się w lakonicznym odniesieniu do treści zarzutów apelacyjnych, potraktowaniu ich powierzchownie i w sposób odbiegający od ich rzetelnej oceny.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej w [...] wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja pełnomocnika wnioskodawcy R. M. I. jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Wzruszenie prawomocnego orzeczenia w drodze kasacji możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Twierdzeniu skarżącego, że w niniejszej sprawie sąd odwoławczy rażąco naruszył przepisy art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. przeczy w pierwszym rzędzie argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Apelacyjny w [...] należycie ocenił zawarty
w apelacji pełnomocnika wnioskodawcy R. I. zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych. Na stronie 1-2 uzasadnienia Sąd ten przeprowadził ponowną, szczegółową analizę okresów pobytu wnioskodawcy w zakładach karnych, w oparciu o znajdującą się w aktach sprawy dokumentację w postaci oryginałów wyroków, obliczeń kar, zawiadomień o zwolnieniu ze sprawy oraz innych informacji stwierdzając, że okresy pobytu wnioskodawcy w zakładach penitencjarnych odpowiadają karze, którą powinien był on odbyć. A zatem, wnioskodawca nie był pozbawiony wolności dłużej niż wynikało to z prawomocnych orzeczeń. Dobitnie wykazał też, że bezprzedmiotowe było odwoływanie się skarżącej do przepisu art. 263 § 3a k.p.k., skoro adresowany jest on do sądu orzekającego w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym. Podkreślić przy tym należy, że Sąd odwoławczy rozważając apelację pełnomocnika wnioskodawcy R. I., poprawnie pod względem logicznym, bez sprzeczności i niekonsekwencji przedstawił swój tok rozumowania. Uzasadnienie orzeczenia Sądu odwoławczego zawiera powody jego rozstrzygnięcia oraz argumentację wyjaśniającą w sposób logiczny i rzeczowy, dlaczego nie podzielono zawartych w apelacji zarzutów i wniosków.
Na marginesie jedynie wskazać należy, że przepis art. 433 § 2 k.p.k. może być naruszony jedynie wówczas, kiedy sąd odwoławczy w ogóle nie ustosunkuje się do określonego zarzutu wskazanego w apelacji (por. w
yrok Sądu Najwyższego
z dnia 14 lutego 2013 r.,
II KK 127/12,
Prok.i Pr.-wkł. 2013/5/19, LEX nr 1277698). Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.
W procedowaniu Sądu Apelacyjnego w [...] nie sposób również doszukać się naruszenia zasad określonych w art. 7 k.p.k. Niezbędne wydaje się w tym miejscu przypomnienie, na co wielokrotnie wskazywał w swoich orzeczeniach Sąd Najwyższy, że skuteczne podniesienie pod adresem sądu odwoławczego zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. możliwe jest, co do zasady wówczas, gdy sąd ten poczynił własne ustalenia faktyczne, odmienne od tych, które stanowiły podstawę orzeczenia sądu I instancji lub też nowe ustalenia faktyczne, naruszając przy tym określoną w powołanej normie zasadę swobodnej oceny dowodów (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 sierpnia 2003 r., III KK 11/03, LEX nr 80301; z dnia 4 maja 2005 r., II KK 399/04, LEX nr 199795; z dnia 6 marca 2007 r., IV KK 362/06, LEX nr 467527). W omawianym przypadku Sąd odwoławczy nie poczynił odmiennych ustaleń faktycznych i zaaprobował ocenę dowodów, a w konsekwencji ustalenia faktyczne, poczynione przez sąd a quo. Wbrew twierdzeniom autora kasacji, nie można uznać za naruszenie zasady określonej w art. 7 k.p.k., akceptacji przez Sąd Apelacyjny przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów. Skarżący nie wykazał, podnosząc ten zarzut, aby Sądy orzekające w niniejszej sprawie dokonały oceny informacji wynikających z dokumentów w postaci oryginałów wyroków, obliczeń kar, zawiadomień o zwolnieniu ze sprawy oraz informacji o pobytach i orzeczeniach, w sposób dowolny a nie swobodny. Zarzut rażącego naruszenia art. 7 k.p.k. wymaga tymczasem wykazania wad w sposobie dokonania oceny konkretnych dowodów, podczas gdy kasacja kwestionuje jedynie wynik tej oceny.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł, jak w postanowieniu.
[l.n]