V KK 192/19

Sygn. akt V KK 192/19
POSTANOWIENIE
Dnia 25 lipca 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Świecki
w sprawie
K. K.
‎
skazanego z art. 279 § 1 kk i in.
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
‎
w dniu 25 lipca 2019 r.,
‎
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w O.
‎
z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt VII Ka (…)
‎
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O.
‎
z dnia 1 września 2017 r., sygn. akt II K (…),
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 27 lipca 2018 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 1 września 2017 r., wniósł obrońca skazanego. Zarzucił w niej rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 115 § 2 k.k., poprzez nieuwzględnienie przez Sąd II instancji, iż w wyniku zmiany wyroku Sądu
meriti
przez Sąd Odwoławczy w ten sposób, że z opisu czynu zarzuconego skazanemu w punkcie I aktu oskarżenia wyeliminowano zapis „nie mniejszej niż 299.000 złotych” powinna zostać dokonana na nowo ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu, czego Sąd zaniechał. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem przy ocenie społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rozmiar wyrządzonej szkody, co w efekcie powinno mieć wpływ na wysokość orzeczonej kary.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w O. do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na tę skargę, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja ta okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym i w związku z tym podlegała oddaleniu na posiedzeniu, o którym mowa w art. 535 § 3 k.p.k.
Kasacja, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, służy eliminacji prawomocnych orzeczeń sądów, które ze względu na charakter (doniosłość) wadliwości, jaką są obarczone, nie mogą ostać się w obrocie prawnym. Podnoszone w tej skardze zarzuty powinny wskazywać na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, ale przy tym rażące, naruszenie prawa, do jakiego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku sądu drugiej instancji. Powyższe uwagi wydają się niezbędne wobec charakteru zarzutów podniesionych w niniejszej kasacji.
Zauważyć trzeba, że K. K.  został oskarżony m.in. o to, że: „w okresie od 5 września 2015 roku do 24 września 2015 roku, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w P. przy ul. P., działając wspólnie i w porozumieniu z K. W.  oraz D. W.  po uprzednim przełamaniu zabezpieczeń poprzez przecięcie zapięcia w bramie wjazdowej dostał się na teren posesji oraz poprzez przecięcie nożycami do metalu prętów kraty zabezpieczającej okno dostał się do wnętrza nieczynnej hali produkcyjnej służącej za magazyn skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia około 21.000 sztuk elementów rurek stali kwasoodpornej służących do produkcji przyrządu do zakładania skarpet dla osób starszych lub niepełnosprawnych powodując straty w wysokości 269.154,50 Euro o wartości nie mniejszej niż 1.135.831,99 złotych czynem swoim działając na szkodę spółki M.  Sp. z o.o. z siedzibą w B.  oraz w tym samym miejscu i czasie zabrał w celu przywłaszczenia wózek o napędzie elektrycznym typu „paleciak” model
(…)
o numer seryjny (…) oraz nieokreśloną ilość przewodów elektrycznych o nieustalonej wartości oraz dokonał zniszczenia instalacji elektrycznej powodując straty w mieniu w wysokości nie mniejszej niż 299.000 złotych czynem swoim działając na szkodę spółki O. Sp. z o.o. w P.”, tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (pkt 1 części wstępnej wyroku).
Sąd Rejonowy w O., wyrokiem z dnia 1 września 2017 r., uznał K.K.  za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt 1 - 5 części wstępnej wyroku, które zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw, z tą zmianą, iż w zakresie czynu opisanego w pkt 1 ustalił, że oskarżony spowodował straty w mieniu o nieustalonej wartości (pkt 1 wyroku).
Z powyższego wynika zatem, że Sąd Rejonowy nie przyjął, iż oskarżony dokonał zniszczenia instalacji elektrycznej, powodując straty w mieniu w wysokości nie mniejszej niż 299.000 zł, jak opisał to oskarżyciel publiczny w akcie oskarżenia, lecz ustalił, że oskarżony dokonał zniszczenia instalacji elektrycznej znajdującej się w hali na nieustaloną kwotę (zob. uzasadnienie s. 3).
Z treści wyroku Sądu Okręgowego w O.  wynika, że Sąd ten zmienił wobec K. K.  wyrok Sądu Rejonowego w O., w ten sposób, że w miejsce przypisanego oskarżonemu w pkt 1 części dyspozytywnej, ciągu przestępstw, uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt 1-5 części wstępnej wyroku, popełnionych w warunkach ciągu przestępstw, z tą zmianą, że odnośnie czynu z pkt 1 części wstępnej ustalił, że kradzieży rurek stali kwasoodpornej wartości 1.135.831,99 zł dopuścił się na szkodę firmy L.  B.V. z siedzibą w Holandii oraz zapis „nie mniejszej niż 299.000 złotych” zastąpił zapisem „nieustalonej wartości” (pkt II.1a wyroku). W zakresie, o którym mowa w kasacji, świadczącym w opinii skarżącego o rażącym naruszeniu prawa, Sąd odwoławczy zmienił zatem – zgodnie z zapisem jego wyroku – przyjęte przez Sąd Rejonowy ustalenie „nie mniejszej niż 299.000 złotych” zapisem „nieustalonej wartości”. Mając jednak na uwadze dokonaną przez Sąd Rejonowy zmianę w opisie czynu z pkt 1 części wstępnej wyroku, o której wyżej była mowa, korekta dokonana przez Sąd Okręgowy nie ma znaczenia prawnego, skoro opis czynu przypisanego przez Sąd Rejonowy przybrał już postać wskazaną w omawianym zakresie w rozstrzygnięciu Sądu
meriti
(zob. też uzasadnienie Sądu
ad quem
s. 21 - 22).
Skoro tak, to podnoszony obecnie w kasacji zarzut, wskazujący na konieczność dokonania na nowo – w związku z zastąpieniem zapisu „nie mniejszej niż 299.000 złotych” zapisem „nieustalonej wartości” w odniesieniu do strat w mieniu, o których mowa w opisie czynu z pkt 1 części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego – oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu przez Sąd Okręgowy jest oczywiście bezzasadny. Jako taki ocenić go również trzeba mając na uwadze inne elementy opisu czynu z pkt 1 części wstępnej. Wszak mowa w nim jest również o spowodowaniu przez oskarżonego strat o wartości nie mniejszej niż 1.135.831,99 zł, którą to okoliczność skarżący już pomija. Nie doszło więc w postępowaniu odwoławczym do podnoszonego w kasacji naruszenia prawa materialnego, i to takiego, które ma charakter rażący oraz mogło w istotny sposób wpłynąć na treść wyroku Sądu drugiej instancji, jak się tego wymaga od kasacji.
Wniesiona w sprawie kasacja dotyczy w istocie rozstrzygnięcia o karze i ustaleń faktycznych, skoro podnosi się w niej wadliwą ocenę w zakresie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Nie jest to więc zarzut z zakresu naruszenia prawa materialnego. Skarżący nie wskazuje bowiem na pominięcie któregoś z elementów, które należy brać pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu (art. 115 § 2 k.k.), lecz stwierdza, że ocena tegoż stopnia społecznej szkodliwości była nieprawidłowa.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w postanowieniu.