V KK 190/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego, uznając zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. za oczywiście bezzasadny i potwierdzając pomocnictwo do kradzieży środków z rachunku bankowego poprzez udostępnienie kart bankomatowych.
Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku utrzymującego w mocy wyrok sądu niższej instancji, zarzucając naruszenie zasady prawidłowego rozumowania (art. 7 k.p.k.) poprzez błędną wykładnię art. 284 § 1 k.k. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną, stwierdzając, że bierna postawa skazanego wobec zaboru kart bankomatowych przez inną osobę, przy jednoczesnej świadomości i zgodzie na ich przestępcze wykorzystanie, stanowi pomocnictwo do kradzieży.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanego P. K., który został skazany za przestępstwa z art. 284 § 3 k.k. i art. 275 § 1 k.k. Jedynym zarzutem kasacyjnym było naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez błędną wykładnię art. 284 § 1 k.k., polegającą na uznaniu, że przekazanie karty bankomatowej i karty IKM innej osobie można rozumieć jako samo zobaczenie jej i wzięcie ze sobą. Sąd Najwyższy uznał ten zarzut za oczywiście bezzasadny. Podkreślono, że sąd II instancji rzetelnie odniósł się do tej kwestii. Sąd Najwyższy stwierdził, że zachowanie skazanego, polegające na braku sprzeciwu wobec zaboru kart przez M. S., przy oczywistej świadomości celu, jakim było zaboru pieniędzy z rachunku bankowego, trafnie zostało uznane za pomocnictwo do przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. Istotna jest wola udostępnienia kart, wyrażona nawet w biernej postawie, oraz świadomość i zgoda na przestępcze wykorzystanie. Wobec powyższego kasacja została oddalona jako oczywiście bezzasadna, a koszty postępowania kasacyjnego obciążyły skazanego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, bierna postawa skazanego wobec zaboru kart bankomatowych przez inną osobę, przy jednoczesnej świadomości i zgodzie na ich przestępcze wykorzystanie, stanowi pomocnictwo do kradzieży.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że dla oceny pomocnictwa nie jest istotne "czynne" wręczenie karty, lecz wyrażająca się w biernej postawie wola udostępnienia jej sprawcy oraz świadomość i zgoda na przestępcze wykorzystanie. Takie zachowanie zostało uznane za pomocnictwo "cum dolo eventuali".
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie kasacji
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. K. | osoba_fizyczna | skazany |
| M. S. | osoba_fizyczna | współsprawca |
Przepisy (6)
Główne
k.k. art. 284 § 1
Kodeks karny
Przekazanie karty bankomatowej innej osobie, polegające na braku sprzeciwu wobec jej zaboru przy świadomości i zgodzie na przestępcze wykorzystanie, stanowi pomocnictwo do kradzieży.
Pomocnicze
k.p.k. art. 535 § 3
Kodeks postępowania karnego
k.k. art. 284 § 3
Kodeks karny
k.k. art. 275 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 279 § 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zachowanie skazanego polegające na braku sprzeciwu wobec zaboru kart bankomatowych przez inną osobę, przy jednoczesnej świadomości i zgodzie na ich przestępcze wykorzystanie, stanowi pomocnictwo do kradzieży.
Odrzucone argumenty
Naruszenie zasady prawidłowego rozumowania (art. 7 k.p.k.) poprzez błędną wykładnię art. 284 § 1 k.k. w zakresie rozumienia pojęcia "przekazanie rzeczy".
Godne uwagi sformułowania
zachowanie skazanego, który był aktualnym posiadaczem karty bankomatowej i karty IKM, polegające na braku sprzeciwu wobec ich zaboru przez M. S., w sytuacji, w której oczywiste było, że zabór ten następuje celem podjęcia próby kradzieży środków zgromadzonych na rachunku bankowym, trafnie zostało uznane za pomocnictwo do przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. dla oceny tej nie ma znaczenia fakt, że skazany nie przekazał „czynnie” kart bankomatowych (np. przez ich wręczenie), ale istotna jest wyrażająca się w biernej postawie wola, co do udostępnienia ich M. S. oraz przy jednoczesnej świadomości, a tym samym i zgodzie, co do sposobu przestępnego ich wykorzystania. wszystkie te okoliczności uprawniają do aprobaty stanowiska sądów obu instancji, że przekazaniu kart bankomatowych M. S. stanowiło pomocnictwo cum dolo eventuali.
Skład orzekający
Piotr Hofmański
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia pomocnictwa w kontekście biernej postawy sprawcy i udostępnienia narzędzi do popełnienia przestępstwa (karty bankomatowe)."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i wykładni przepisów karnych dotyczących pomocnictwa i kradzieży.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii pomocnictwa w przestępstwach finansowych, a konkretnie interpretacji zachowania jako pomocnictwa w kontekście udostępnienia kart bankomatowych. Jest to interesujące dla prawników karnistów i praktyków prawa.
“Czy brak reakcji na kradzież karty bankomatowej to pomocnictwo? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V KK 190/12 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 stycznia 2013r. sprawy P. K., skazanego z art. 284 § 3 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 27 stycznia 2012 r utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 20 września 2011 r., p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego P. K. UZASADNIENIE Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. Jedynym zarzutem kasacyjnym jest naruszenie „zasady prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, tj. art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie, że przez przekazanie rzeczy innej osobie można również rozumieć samo zobaczenie tej rzeczy przez inną osobę i wzięcie jej ze sobą”. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Jak się zdaje, skarżący w istocie dąży do zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 284 § 1 k.k., polegająca na uznaniu zachowania skazanego za przekazanie karty bankomatowej i karty IKM w celu ułatwienia M. S. zaboru pieniędzy z rachunku bankowego. Zauważyć należy, że 2 zarzut ten był przedmiotem kontroli odwoławczej, a sąd II instancji odniósł się do niego w sposób rzetelny, wyczerpujący i – co najważniejsze – przekonujący. W ocenie Sądu Najwyższego zachowanie skazanego, który był aktualnym posiadaczem karty bankomatowej i karty IKM, polegające na braku sprzeciwu wobec ich zaboru przez M. S., w sytuacji, w której oczywiste było, że zabór ten następuje celem podjęcia próby kradzieży środków zgromadzonych na rachunku bankowym, trafnie zostało uznane za pomocnictwo do przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. Dla oceny tej nie ma znaczenia fakt, że skazany nie przekazał „czynnie” kart bankomatowych (np. przez ich wręczenie), ale istotna jest wyrażająca się w biernej postawie wola, co do udostępnienia ich M. S. oraz przy jednoczesnej świadomości, a tym samym i zgodzie, co do sposobu przestępnego ich wykorzystania. Wszystkie te okoliczności uprawniają do aprobaty stanowiska sądów obu instancji, że przekazaniu kart bankomatowych M. S. stanowiło pomocnictwo cum dolo eventuali. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI