V KK 162/17

Sygn. akt V KK 162/17
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 czerwca 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)
‎
SSN Kazimierz Klugiewicz
‎
SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)
Protokolant Patrycja Kotlarska
w sprawie
O. W.
‎
skazanego z art. 95 kw
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk
‎
w dniu 27 czerwca 2017 r.,
‎
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
‎
od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K.
‎
z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt II W (…),
uchyla wyrok w zaskarżonej części, tj. zawierającej
rozstrzygnięcia o karze oraz opłacie i w tym zakresie
przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w K. do
ponownego rozpoznania
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w K. wyrokiem
z dnia 3 marca 2016 r.,
sygn. akt II W (…),
O. W. uznał za winnego tego, że w dniu 17 października 2015 r. w miejscowości B. naruszył przepisy w ruchu drogowym w ten sposób, że jadąc jako kierujący samochodem marki O. o nr. rej. (…), nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów, tj. prawa jazdy, czyli wykroczenia
z art. 95 k.w. i za to na podstawie art. 95 k.w. w zw. z art. 24
§ 1 k.k.w. wymierzył mu karę 800 zł grzywny, a na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. i art. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych obciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 zł i wymierzył opłatę w kwocie 80 zł.
Żadna ze stron nie podjęła czynności zmierzających do zaskarżenia tego wyroku i uprawomocnił się on w dniu 11 marca 2016 r.
Obecnie kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Na podstawie art. 110 § 1 k.p.w. zaskarżył wyrok – na korzyść skazanego – w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze oraz opłacie sądowej, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 95 k.w. poprzez wymierzenie obwinionemu za przypisane mu wykroczenie kary grzywny w wysokości 800 zł, to jest w wysokości przekraczającej górną granicę kwoty grzywny przewidzianej w powyższym przepisie, a w konsekwencji, z rażącym naruszeniem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223, z póź.zm.), zasądzenie od obwinionego kwoty 80 zł tytułem opłaty sądowej.
Podnosząc powyższe, Autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K..
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym, co umożliwiło jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k.
Zastosowany przez Sąd
Rejonowy w K. wobec
O. W. przepis art. 95 k.w. za popełnienie opisanego w nim wykroczenia przewiduje wymierzenie sprawcy kary grzywny w wysokości do 250 zł albo kary nagany. Zatem wymierzenie obwinionemu kary 800 zł grzywny, tj. w wysokości powyżej górnej granicy ustawowego zagrożenia, nie było dopuszczalne i trafnie zostało przez skarżącego ocenione jako rażące naruszenie prawa materialnego – wspomnianego art. 95 k.k., mające istotny wpływ na treść wyroku. Gdy chodzi o opłatę wymierzoną przez
Sąd
meriti
, to
była ona zgodna z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, który – w powiązaniu z art. 21 pkt 2 tej ustawy –  przewiduje, że w razie skazania, również za wykroczenie, na karę samoistnej grzywny opłata wynosi 10% od kwoty wymierzonej grzywny. Jest jednak oczywiste, że wyrok i w tym zakresie podlegał uchyleniu, skoro rozstrzygnięcie o opłacie jest ściśle powiązane z rozstrzygnięciem o karze, które ostać się nie mogło.
W tym stanie rzeczy  zgodnie z wnioskiem kasacji należało uchylić wyrok w zaskarżonej części
i w tym zakresie przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w K.  do ponownego rozpoznania, którego obowiązkiem będzie wydać orzeczenie zgodne z prawem
.