V KK 145/24

SN
V KK 145/24
POSTANOWIENIE
Dnia 7 maja 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2024r.
sprawy
M. W.
skazanego za czyn z art. 165§1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 6 lipca 2023r., sygn. akt II AKa 51/21,
zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 3 listopada 2020r., sygn. akt XIV K 76/18
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego
jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Autor kasacji postawił w niej dwa zarzuty, a mianowicie zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 165§1 pkt 2 k.k., oraz rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k.
Pierwszy z zarzutów kasacji nie mógł okazać się skuteczny. Sąd Odwoławczy w swoim orzeczeniu dokonał pewnych zmian wyroku Sądu Okręgowego, w tym w przestrzeni opisu czynu przypisanego skazanemu, jednakże determinujących kwalifikację prawną czynu ustaleń faktycznych, jak i samej subsumpcji, dokonał Sąd I instancji. Tym samym, jako zarzut skierowany pod adresem tego Sądu, jest on w istocie zarzutem niekasacyjnym.
Ponad powyższe
przypomnieć także wypada, że zarzut naruszenia prawa materialnego musi wskazywać na błąd w subsumpcji lub wykładni prawa. Zawsze zatem bazą dla niego są niekwestionowane ustalenia faktyczne, które, w przedmiotowym postępowaniu, są przez skarżącego konsekwentnie podważane, o czym świadczy chociażby drugi z zarzutów kasacji. On także nie był jednak zasadny.
Jak wynika z treści tego zarzutu, uchybienie Sądu Odwoławczego
polegać miało na niewłaściwym i niepełnym rozpatrzeniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych z pkt II ppkt 1, 2 i 3 apelacji obrońcy skazanego, co do okresu, w którym M. W. miał wprowadzać do obrotu środki zastępcze. Tym samym zarzut ten nie dotyczy
de facto
naruszenia przez Sąd II instancji przepisów postępowania, lecz poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie.
Zarzut o takim charakterze jest jednak, w świetle dyspozycji art. 523§1 k.p.k., niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym.
Jedynie zatem na marginesie należy wskazać, że kwestie związane z ustaleniem okresu, w którym działał skazany, Sąd omówił na str. 101-102 motywów pisemnych orzeczenia, czyniąc to w sposób rzetelny i przekonujący. Wskazał on, jakie okoliczności sprawy i jakie dowody, wzajemnie ze sobą powiązane, pozwoliły na wyciagnięcie ostatecznych wniosków w tej przestrzeni. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okolicznością przesądzającą nie było wyłącznie kilkukrotne zatrzymanie u skazanego środków zastępczych, ale także takie okoliczności, jak sprowadzanie tych środków w pokaźnych ilościach z Chin drogą pocztową, zaopatrywanie się w nie u H. P., czy posiadanie dużych sum pieniędzy. Wzajemne powiązanie tych okoliczności oraz ich ocena przez pryzmat uznanych za wiarygodne zeznań świadków – osób zaopatrujących się u skazanego w dopalacze, umożliwiła więc także dokładne osadzenie działalności
M. W. w czasie.
Konkludując,
autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, a tym bardziej takiego o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.
Konsekwencją powyższego było uznanie kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Skazanego
obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.
[J.J.]
[ms]
‎