V KK 140/11

1. W Y R O K a.a. W I M I E N I U R Z E C Z Y P O S P O L I T E J P O L S K I E J Dnia 26 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSO Leszek Matuszewski (spr) Sędziowie: SSO Małgorzata Winkler-Galicka SSO Sławomir Jęksa Protokolant: prot. sąd. N. K. przy udziale prokuratorów Katarzyny Podolak i M. N. (1) , po rozpoznaniu w dniu 19.05.2015r. sprawy; ⚫ M. K. (1) oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 230§ 1kk i art. 18§3kk w zw. z art 228§ 3kk i art. 11§ 2kk i art. 12kk , oraz przestępstwa z art. 263§ 2kk , ⚫ P. K. (1) oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 271§ 1 kk w zw. z art. 12kk oraz przestępstwa z art. 18§ 2kk w zw. z art. 271§ 1kk i art. 12kk ⚫ K. B. , M. C. , D. F. , J. H. (1) , J. S. (1) , M. S. (1) oskarżonych o popełnienie przestępstwa z art. 229§ 3kk ⚫ M. B. (1) oskarżonej o popełnienie przestępstwa za art. 229§ 3kk ⚫ A. T. (1) oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 228§ 3kk w zw. z art. 12kk , ⚫ T. P. (1) oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 228§ 3kk w zw. z art. 12kk , ⚫ J. N. (1) oskarżonego o popełnienie przestępstw z art. 230§ 1kk w zw. z art. 12kk na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego M. K. (1) , obrońcę P. K. (1) , obrońcę M. B. (2) , obrońcę A. T. (1) , obrońców T. P. (1) , przez oskarżonego J. N. (1) i prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Pile z dnia 22.05.2014r., sygn. akt IIK 1275/11 I. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 2 i na podstawie art. 17§ 1 pkt 3 kpk w tym zakresie umarza postępowanie i kosztami procesu związanymi z rozpoznaniem tego czynu obciąża Skarb Państwa; II. uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego A. T. (1) w części dotyczącej przypisanego mu czynu i w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania przekazuje Sądowi Rejonowemu w Pile; III. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że; a) przyjmuje, że przypisane zachowanie oskarżonemu M. K. (1) w punkcie pierwszym wyroku wyczerpało znamiona występku z art. 230§ 1kk w zw. z art. 18§ 3kk i art. 228§ 1kk i art. 11§ 2kk i art. 12kk i jako podstawę prawną wymiaru orzeczonej w tym punkcie kary pozbawienia wolności przyjmuje art. 19§ 1kk w zw. z art. 228§ 1kk i art. 11§ 3kk ; b) uchyla rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3; c) przyjmuje, że rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 4 odnosi się do kary orzeczonej w punkcie 1; d) w punkcie 15 wyroku przyjmuje, że oskarżona M. B. (2) udzieliła korzyści majątkowej w kwocie 300 zł i przypisane jej zachowanie wyczerpało znamiona występku z art. 229§ 1kk i na podstawie art. 229§ 1kk wymierza karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 33§ 2 i 3kk wymierza karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych; e) przyjmuje, że przypisane zachowanie oskarżonemu T. P. (1) w punkcie 24 wyroku wyczerpało znamiona występku z art. 228§ 1kk w zw. z art. 12kk i jako podstawę prawną wymiaru orzeczonej w tym punkcie kary pozbawienia wolności przyjmuje art. 228§ 1kk f) określony w punkcie 26 przepadek korzyści majątkowej ogranicza do kwoty 4200 zł; g) w opisie czynów przypisanych w punkcie 27 oskarżonemu J. N. (1) w miejsce sformułowania „powołując się na swoje wpływy” przyjmuje „ utwierdzając w przekonaniu o swoich wpływach”, h) w punkcie 27 wyroku obniża orzeczoną temu oskarżonemu karę pozbawienia wolności do 8 (ośmiu) miesięcy; IV. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; V. kosztami procesu przed Sądem odwoławczym obciąża i z tego tytułu zasądza od oskarżonych procentowo na rzecz Skarbu Państwa ; ⚫. ⚫ po 1/12 od oskarżonego J. N. (1) i M. B. (2) , ⚫ po 1/24 od oskarżonego P. K. (1) i T. P. (1) ⚫ po 1/36 od oskarżonego M. K. (1) tych kosztów. W pozostałej części, za wyjątkiem połowy kosztów związanych z rozpoznaniem sprawy A. T. (1) , kosztami tymi obciąża Skarb Państwa i wymierza oskarżonym opłatę i tak: ⚫ P. K. (1) za II instancję w kwocie 480 zł, ⚫ T. P. (1) za II instancję w kwocie 7300 zł, ⚫ M. K. (1) jedną opłatę za obie instancje w kwocie 2300 zł, ⚫ M. B. (2) jedną opłatę za obie instancje w kwocie 500 zł, ⚫ J. N. (1) jedną opłatę za obie instancje w kwocie 380 zł, S. J. L. M. W. - G. UZASADNIENIE M. K. (1) oskarżony został to, że: 1. W okresie od października 2006 r. do dnia 11 lipca 2007 r. w L. , R. , B. i P. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, powołując się na swoje wpływy w instytucji państwowej, organie decydującym o uzyskaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, to jest Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. , samodzielnie, a także wspólnie i w porozumieniu ze S. K. (1) , podjął się pośrednictwa w załatwieniu niżej wymienionym osobom pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy różnych kategorii w ten sposób, że chciał przyjąć lub przyjął od nich korzyść majątkową w łącznej kwocie co najmniej 6.270 zł, z których to pieniędzy po odliczeniu kwoty w wysokości co najmniej 3.020 zł przekazał ustalonym egzaminatorom (...) w P. – to jest osobom pełniącym funkcję publiczną, co w konsekwencji spowodowało, że wymienione niżej osoby uzyskały pozytywny wynik egzaminu praktycznego na prawo jazdy, i tak: 1/. w październiku 2006 r. podjął się załatwienia P. N. pozytywnego wyniku egzaminu na prawo jazdy kategorii D, przy czym odmówił udzielenia pomocy z uwagi na zaproponowanie przez niego kwoty 300 zł uznając, że jest ona za niska, 2/. w dniu 7 października 2006 r. przyjął od J. H. (1) korzyść majątkową w kwocie 500 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał ustalonemu egzaminatorowi z (...) w P. , 3/. w okresie od 7 do 30 października 2006 r. przyjął od M. K. (2) korzyść majątkową w kwocie 500 zł, której część przekazał ustalonemu egzaminatorowi z (...) w P. , 4/. w dniu 21 października 2006 r. przyjął od M. C. korzyść majątkową w kwocie 700 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał ustalonemu egzaminatorowi (...) w P. , 5/. w grudniu 2006 r., działając wspólnie i w porozumieniu ze S. K. (1) , podjął się załatwienia M. L. (1) pozytywnego wyniku egzaminu na prawo jazdy kategorii B w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w kwocie 400 zł, przy czym do przekazania wyżej wymienionej kwoty nie doszło, z uwagi na jej rezygnację ze zdawania egzaminu w (...) P. , 6/. w dniu 9 stycznia 2007 r. zaproponował załatwienie M. A. egzaminu na prawo jazdy kategorii B w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w kwocie 3.000 zł, przy czym do załatwienia sprawy nie doszło z uwagi na jej wycofanie się, 7/. w dniu 16 stycznia 2007 r. przyjął od H. N. korzyść majątkową w kwocie 300 zł, 8/. w okresie od 25 stycznia do 10 lutego 2007 r. przyjął od M. J. (1) korzyść majątkową w postaci butelki koniaku o wartości 70 zł w zamian za przyspieszenie terminu egzaminu poprawkowego na prawo jazdy kategorii B, 9/. w dniu 31 maja 2007 r. przyjął od D. F. korzyść majątkową w kwocie 600 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał ustalonemu egzaminatorowi (...) w P. , 10/. w dniu 31 maja 2007 r. przyjął od M. S. (1) korzyść majątkową w kwocie 600 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał ustalonemu egzaminatorowi (...) w P. , 11/. w dniu 31 maja 2007 r. przyjął od J. S. (1) korzyść majątkową w kwocie 600 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał ustalonemu egzaminatorowi (...) 12/. w dniu 18 czerwca 2007 r. przyjął od G. S. pieniądze w kwocie 1.200 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał ustalonemu egzaminatorowi (...) w P. , 13/. w dniu 11 lipca 2007 r. przyjął od E. W. (1) korzyść majątkową w kwocie 1.200 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał ustalonemu egzaminatorowi (...) w P. , tj. o przestępstwo z art. 230 § 1 kk i art. 18 § 3 kk w zw. z art. 228 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk 2. Najpóźniej do dnia 22 kwietnia 2008 r. w R. , bez zezwolenia wymaganego na podstawie Ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz.U. Nr 52, poz. 525 z 2004 r. z późn. zm.) posiadał amunicje w postaci 2 naboi sztucerowych kaliber 222 Remington oraz naboju rewolwerowego kaliber 38 S. i pistoletowego kaliber 6,35 mm Browning, tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 kk P. K. (1) oskarżony został to, że: 3. W okresie od 1 października do 30 listopada 2006 r. w R. , z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, podżegał uprawnionego lekarza J. W. (1) do antydatowania wystawianych przez niego orzeczeń o braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów osobom uczestniczącym w kursie na prawo jazdy po rozpoczęciu kursu, przez co poświadczano w nich nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne w ten sposób, że potwierdzano ich zdolność do ubiegania się o uzyskanie prawa jazdy, umożliwiając im rozpoczęcie kursu, przy czym dotyczy to orzeczeń: 1/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. S. (2) , 2/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu R. K. (1) , 3/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu S. K. (2) , 4/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu D. R. , 5/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu Z. B. , 6/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu W. B. , 7/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. L. (2) , 8/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. W. , 9/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu A. R. , 10/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. L. (3) , 11/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu R. S. , 12/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu K. S. , 13/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. B. (3) , 14/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. D. (1) , 15/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. K. (3) , 16/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. N. (1) , 17/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu P. K. (2) , 18/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. D. (2) , 19/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu J. S. (2) , 20/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. Ś. , 21/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu P. P. , 22/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu P. B. (1) , 23/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu D. F. , 23/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu W. C. , 23/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu T. Ż. (1) , 24/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. G. , 25/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. R. , 26/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. S. (3) , 27/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. Ł. , 28/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu W. P. (1) , tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 12 kk 4. W okresie od kwietnia do października 2006 r. w L. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, będąc osobą uprawnioną do wydawania zaświadczeń o ukończeniu szkolenia podstawowego lub dodatkowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy odpowiedniej kategorii, w przedmiotowych zaświadczeniach poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne w ten sposób, że wystawił je bez przeprowadzenia egzaminu wewnętrznego względnie zanim taki egzamin potwierdzający posiadaną wiedzę i umiejętności określone w charakterystyce absolwenta kursu uprawnione osoby zaliczyły, przez co – bezprawnie nabywały one w ten sposób uprawnienia umożliwiające przystąpienie do egzaminu państwowego na prawo jazdy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego, i tak wystawił zaświadczenia: 1/. z dnia 30 października 2006 r. dot. W. C. , 2/. z dnia 20 listopada 2006 r. dot. J. K. , 3/. z dnia 2 grudnia 2006 r. i 21 lutego 2007 r. dot. A. R. , 4/. z dnia 2 grudnia 2006 r. i 23 marca 2007 r. dot. R. S. , 5/. z dnia 5 stycznia 2007 r. dot. P. B. (2) , 6/. z dnia 9 stycznia 2007 r. dot. J. W. (2) , 7/. z dnia 15 stycznia 2007 r. dot. T. Ż. (1) , 8/. z dnia 15 stycznia 2007 r. dot. M. S. (3) , 9/. z dnia 15 stycznia 2007 r. dot. D. F. , 10/. z dnia 21 lutego 2007 r. dot. J. S. (3) , 11/. z dnia 30 marca 2007 r. dot. B. S. , 12/. z dnia 30 marca 2007 r. dot. W. P. (2) , 13/. z dnia 2 maja 2007 r. dot. E. W. (1) , tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 12 kk J. W. (1) oskarżony został to, że: 5. W okresie od 1 października do 30 listopada 2006 r. w R. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, będąc lekarzem uprawnionym do wystawiania orzeczeń o braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów osobom uczestniczącym w kursie na prawo jazdy, wystawił tego rodzaju dokumenty z datą wsteczną w stosunku do badań przeprowadzonych przez siebie, poświadczając w ten sposób nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, jakoby kursanci (...) P. K. (1) poddali się tym badaniom w dacie ujętej na orzeczeniu, pobierając za każde wystawione przez siebie orzeczenie kwotę co najmniej 50 zł, i tak wystawił orzeczenia lekarskie: 1/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. S. (2) , 2/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu R. K. (1) , 3/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu S. K. (2) , 4/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu D. R. , 5/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu Z. B. , 6/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu W. B. , 7/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. L. (2) , 8/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. W. , 9/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu A. R. , 10/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. L. (3) , 11/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu R. S. , 12/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu K. S. , 13/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. B. (3) , 14/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. D. (1) , 15/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. K. (3) , 16/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. N. (1) , 17/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu P. K. (2) , 18/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. D. (2) , 19/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu J. S. (2) , 20/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. Ś. , 21/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu P. P. , 22/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu P. B. (1) , 23/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu D. F. , 23/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu W. C. , 23/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu T. Ż. (1) , 24/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. G. , 25/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. R. , 26/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. S. (3) , 27/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu M. Ł. , 28/. z dnia 7 października 2006 r. o badaniu W. P. (1) , tj. o przestępstwo z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 12 kk K. B. oskarżona została to, że: 6. W okresie od 22 do 30 czerwca 2007 r. w P. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy kategorii B, udzieliła korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 1.200 zł nieustalonemu egzaminatorowi z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w P. w ten sposób, że wskazaną kwotę przekazała pośrednikowi S. K. (1) wiedząc, iż część tych pieniędzy zostanie przekazana egzaminatorowi, a który to egzamin faktycznie zakończony został wynikiem pozytywnym w dniu 30 czerwca 2007 r. tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 kk w zw. z art. 12 kk M. B. (2) oskarżona została to, że: 7. W dniu 28 marca 2007 r. w P. , w celu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy, udzieliła korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 1.200 zł egzaminatorowi T. P. (1) z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w P. w ten sposób, że wskazaną kwotę przekazała pośrednikowi S. K. (1) wiedząc, iż część tych pieniędzy zostanie przekazana egzaminatorowi, a który to egzamin faktycznie zakończony został wynikiem pozytywnym w dniu 28 marca 2007 r. tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 kk M. C. oskarżony został to, że: 8. W dniu 21 października 2006 r. w R. , w celu uzyskania przez ustaloną osobę pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy kategorii B, udzielił korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 700 zł ustalonemu egzaminatorowi z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w P. w ten sposób, że wskazaną kwotę przekazał pośrednikom M. K. (1) i S. K. (1) wiedząc, iż część tych pieniędzy zostanie przekazana egzaminatorowi, a który to egzamin faktycznie zakończony został wynikiem pozytywnym w dniu 21 października 2006 r. tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 kk D. F. oskarżony został to, że: 9. W dniu 31 maja 2007 r. w P. , w celu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy kategorii C i E, udzielił korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 600 zł nieustalonemu egzaminatorowi z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w P. w ten sposób, że wskazaną kwotę przekazał pośrednikowi S. K. (1) wiedząc, iż część tych pieniędzy zostanie przekazana egzaminatorowi, a który to egzamin faktycznie zakończony został wynikiem pozytywnym w dniu 31 maja 2007 r. tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 kk J. H. (2) oskarżony został to, że: 10. W dniu 7 października 2006 r. w R. , w celu uzyskania przez ustaloną osobę pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy kategorii B, udzielił korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 500 zł nieustalonemu egzaminatorowi z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w P. w ten sposób, że wymienioną kwotę przekazał pośrednikom M. K. (1) i S. K. (1) wiedząc, iż część tych pieniędzy zostanie przekazana egzaminatorowi, a który to egzamin faktycznie zakończony został wynikiem pozytywnym w dniu 7 października 2006 r. tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 kk A. T. (1) oskarżony został to, że: 11. W okresie od 7 października 2006 r. do 31 października 2007 r. w P. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję osoby publicznej – egzaminatora w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. , przyjął za pośrednictwem M. K. (1) i S. K. (1) korzyść majątkową w kwocie co najmniej 1.500 zł w zamian za załatwienie pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego na prawo jazdy różnych kategorii co w konsekwencji spowodowało, że niżej wymienione osoby uzyskały pozytywny wynik egzaminu na prawo jazdy, i tak: 1/. w dniu 7 października 2006 r. za pośrednictwem M. K. (1) przyjął od J. H. (1) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 2/. w dniu 28 marca 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od M. B. (2) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 3/. w czerwca 2007 r. za pośrednictwem M. K. (1) przyjął od G. S. pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 4/. w dniu 11 lipca 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) i M. K. (1) przyjął od E. W. (1) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 5/. w okresie od 24 do 31 października 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od M. P. (1) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 kk w zw. z art. 12 kk J. S. (1) oskarżona została to, że: 12. W dniu 31 maja 2007 r. w P. , w celu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy kategorii C i E, udzieliła korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 600 zł nieustalonemu egzaminatorowi z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w P. w ten sposób, że wskazaną kwotę przekazała pośrednikom M. K. (1) i S. K. (1) wiedząc, iż część tych pieniędzy zostanie przekazana temu egzaminatorowi, a który to egzamin faktycznie zakończony został wynikiem pozytywnym w dniu 31 maja 2007 r. tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 kk M. S. (1) oskarżona została to, że: 13. W dniu 31 maja 2007 r. w P. , w celu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy kategorii C i E, udzieliła korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 600 zł nieustalonemu egzaminatorowi z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w P. w ten sposób, że wskazaną kwotę przekazała pośrednikom M. K. (1) i S. K. (1) wiedząc, iż część tych pieniędzy zostanie przekazana egzaminatorowi, a który to egzamin faktycznie zakończony został wynikiem pozytywnym w dniu 31 maja 2007 r. tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 kk T. P. (1) oskarżony został to, że: 14. W okresie od sierpnia 2006 r. do 12 lipca 2007 r. w P. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję osoby publicznej – egzaminatora w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. , przyjął lub obiecał przyjąć za pośrednictwem M. K. (1) i S. K. (1) korzyść majątkową w kwocie co najmniej 5.400 zł w zamian za załatwienie pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego na prawo jazdy różnych kategorii co w konsekwencji spowodowało, że niżej wymienione osoby uzyskały pozytywny wynik egzaminu na prawo jazdy, i tak: 1/. w okresie od sierpnia do końca października 2006 r. za pośrednictwem S. K. (1) obiecał przyjąć od E. M. pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 2/. w styczniu 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od A. M. pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 3/. w okresie od 14 lutego do 17 marca 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od R. K. (2) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 4/. w dniu 15 lutego 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od M. J. (2) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 5/. w dniu 27 lutego 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od M. N. (2) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 6/. w dniu 28 lutego 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od M. P. (2) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 7/. w dniu 26 marca 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) obiecał przyjąć od R. C. pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 8/. w dniu 28 marca 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od M. B. (2) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 9/. w dniu 31 marca 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od M. J. (3) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 10/. w dniu 31 marca 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od Ł. W. pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 11/. w dniu 4 kwietnia 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od E. W. (2) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 12/. w dniu 10 kwietnia 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od B. J. pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 13/. w dniu 11 maja 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) obiecał przyjąć od J. B. płody rolne o wartości co najmniej 300 zł, 14/. w dniu 14 maja 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) obiecał przyjąć od D. M. pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 15/. w dniu 31 maja 2007 r. za pośrednictwem M. K. (1) przyjął od J. S. (1) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 16/. w dniu 31 maja 2007 r. za pośrednictwem M. K. (1) przyjął od M. S. (1) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 17/. w dniu 31 maja 2007 r. za pośrednictwem M. K. (1) przyjął od D. F. pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, 18/. w dniu 31 maja 2007 r. za pośrednictwem S. K. (1) przyjął od M. M. pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł, tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 kk w zw. z art. 12 kk J. N. (1) oskarżony został to, że: 15. W nieustalonym dniu, ale nie później niż do końca grudnia 2006 r. w P. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, powołując się na swoje wpływy w instytucji państwowej, organie decydującym o uzyskaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, tj. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. , podjął się pośrednictwa w załatwieniu O. K. pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B w ten sposób, że przyjął od niego kwotę 1.400 zł, tj. o przestępstwo z art. 230 § 1 kk w zw. z art. 12 kk 16. W nieustalonym dniu, ale nie później niż do końca grudnia 2006 r. w S. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, powołując się na swoje wpływy w instytucji państwowej, organie decydującym o uzyskaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, tj. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. , podjął się pośrednictwa w załatwieniu J. H. (3) pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B w ten sposób, że przyjął od niego kwotę 1.500 zł, tj. o przestępstwo z art. 230 § 1 kk w zw. z art. 12 kk Sąd Rejonowy w Pile wyrokiem z dnia 22.05.2014r wydanym w sprawie IIK 1275/11 orzekł; 1. Oskarżonego M. K. (1) uznał za winnego tego, że w okresie od października 2006 r. do dnia 11 lipca 2007 r. w L. , R. , B. i P. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, powołując się na swoje wpływy w instytucji państwowej, organie decydującym o uzyskaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, to jest Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. , samodzielnie, a także wspólnie i w porozumieniu ze S. K. (1) , podjął się pośrednictwa w załatwieniu niżej wymienionym osobom pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy różnych kategorii w ten sposób, że chciał przyjąć lub przyjął od nich korzyść majątkową w łącznej kwocie co najmniej 4.570 zł, z których to pieniędzy część przekazał ustalonym egzaminatorom (...) w P. – to jest osobom pełniącym funkcję publiczną, co w konsekwencji spowodowało, że wymienione niżej osoby uzyskały pozytywny wynik egzaminu praktycznego na prawo jazdy, i tak: 1/. w październiku 2006 r. podjął się załatwienia P. N. pozytywnego wyniku egzaminu na prawo jazdy kategorii D, przy czym odmówił udzielenia pomocy z uwagi na zaproponowanie przez niego kwoty 300 zł uznając, że jest ona za niska, 2/. w okresie od 7 do 30 października 2006 r. przyjął od M. K. (2) korzyść majątkową w kwocie 500 zł, której część przekazał nieustalonemu egzaminatorowi z (...) w P. , 3/. w dniu 21 października 2006 r. przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową w kwocie 700 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał nieustalonemu egzaminatorowi (...) w P. w związku z egzaminem K. C. , 4/. w grudniu 2006 r., działając wspólnie i w porozumieniu ze S. K. (1) , podjął się załatwienia M. L. (1) pozytywnego wyniku egzaminu na prawo jazdy kategorii B w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w kwocie 400 zł, przy czym do przekazania wyżej wymienionej kwoty nie doszło, z uwagi na jej rezygnację ze zdawania egzaminu w (...) P. , 5/. w dniu 9 stycznia 2007 r. zaproponował załatwienie M. A. egzaminu na prawo jazdy kategorii B w zamian za przyjęcie korzyści majątkowej w kwocie 3.000 zł, przy czym do załatwienia sprawy nie doszło z uwagi na jej wycofanie się, 6/. w dniu 16 stycznia 2007 r. przyjął od H. N. korzyść majątkową w kwocie 300 zł, 7/. w okresie od 25 stycznia do 10 lutego 2007 r. przyjął od M. J. (1) korzyść majątkową w postaci butelki koniaku o wartości 70 zł w zamian za przyspieszenie terminu egzaminu poprawkowego na prawo jazdy kategorii B, 8/. w nieustalonym dniu nie później niż w dniu 31 maja 2007 r. przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową w kwocie co najmniej 400 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał ustalonemu egzaminatorowi (...) w P. , w związku z egzaminem D. F. , 9/. w nieustalonym dniu, jednak nie później niż w dniu 31 maja 2007 r. przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową w kwocie co najmniej 400 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał ustalonemu egzaminatorowi (...) w P. , w związku z egzaminem M. S. (1) 10/. w nieustalonym dniu, jednak nie później niż w dniu 31 maja 2007 r. przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową w kwocie co najmniej 400 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał ustalonemu egzaminatorowi (...) w P. , w związku z egzaminem J. S. (1) 11/. w dniu 18 czerwca 2007 r. przyjął od G. S. pieniądze w kwocie 600 zł, 12/. w dniu 11 lipca 2007 r. przyjął od E. W. (1) korzyść majątkową w kwocie 1.200 zł, której część za pośrednictwem S. K. (1) przekazał nieustalonemu egzaminatorowi (...) w P. , tj. winnego przestępstwa z art. 230 § 1 kk i art. 18 § 3 kk w zw. z art. 228 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 228 § 3 kk i art. 19 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 12 kk wymierzył mu karę 2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§ 2 i 3kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu wysokości 1 stawki dziennej grzywny na kwotę 100 (stu) złotych, 2. Oskarżonego M. K. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób opisany powyżej w pkt 2 , tj. przestępstwa z art. 263 § 2 kk i za to na podstawie art. 263 § 2 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 3. Na podstawie art. 85 kk i art.86 § 1 kk połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu M. K. (1) w pkt 1 i 2 i wymierzył mu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 4. Na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej wyżej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat próby , 5. Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego M. K. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w wysokości 470zł., 6. Oskarżonego P. K. (1) uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. 3, 7. Oskarżonego P. K. (1) uznał za winnego zarzucanego mu czynu, popełnionego w sposób opisany powyżej w pkt. 4, przy czym z opisu czynu wyeliminował zaświadczenie wystawione na nazwisko W. C. i przyjął iż przestępstwo zostało popełnione w okresie od 20 listopada 2006 do 2 maja 2007r., tj. przestępstwa z art 271 § 1 kk w zw. z art 12 kk i za to na podstawie art 271 § 1 kk w zw. z art 12 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, 8. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie wymierzonej wobec oskarżonego P. K. (1) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 (czterech) lat próby . 9. Na podstawie art 71 § 1 kk wymierzył oskarżonemu P. K. (1) karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości 1 stawki dziennej grzywny na kwotę 30 (trzydziestu) zł., 10. Oskarżonego J. W. (1) uznał za winnego zarzucanego mu czynu, popełnionego w sposób opisany powyżej w pkt. 5 , tj. winnego występku z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 271 § 1 kk w zw. z art 12 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 11. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie wymierzonej wobec oskarżonego J. W. (1) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat próby . 12. Na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzył oskarżonemu J. W. (1) karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości 1 stawki dziennej grzywny na kwotę 40 (czterdziestu) zł., 13. Na podstawie art. 41 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego J. W. (1) zakaz zajmowania stanowisk w zakresie wydawania orzeczeń lekarskich o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami na okres 5 (pięciu) lat , 14. Oskarżoną K. B. uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu, 15. Oskarżoną M. B. (2) uznał za winną zarzucanego jej czynu popełnionego w sposób opisany powyżej w pkt. 7 , tj. występku z art. 229 § 3 kk i za to na podstawie art. 229 § 3 kk wymierzył jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności , na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk wymierzył oskarżonej karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, 16. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie wymierzonej oskarżonej M. B. (2) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 3 (trzech) tytułem próby, 17. Oskarżonego M. C. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu, 18. Oskarżonego D. F. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu, 19. Oskarżonego J. H. (1) uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu, 20. Oskarżonego A. T. (1) uznał za winnego tego, że w dniu 28 marca 2007 r. w P. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję osoby publicznej – egzaminatora w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. , przyjął za pośrednictwem S. K. (1) od M. B. (2) pieniądze w kwocie co najmniej 300 zł. w zamian za załatwienie pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii (...) , co w konsekwencji spowodowało, że M. B. (2) uzyskała pozytywny wynik egzaminu na prawo jazdy, tj. winnego przestępstwa z art. 228 § 3 kk i za to na podstawie art. 228 § 3 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności , i na podstawie art 33 § 2 i 3 kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 (trzydziestu) stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości 1 stawki dziennej grzywny na kwotę 100 (stu) zł, 21. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie wymierzonej wobec oskarżonego A. T. (1) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby , 22. Oskarżoną J. S. (1) uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu, 23. Oskarżona M. S. (1) uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu, 24. Oskarżonego T. P. (1) uznał za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób opisany powyżej w pkt. 14, przy czym w odniesieniu do czynów opisanych w podpunktach 15, 16 i 17 przyjął zmianę, iż czyny te zostały popełnione w nieustalonym czasie, nie później niż w dniu 31 maja 2007r i przyjął pieniądze od nieustalonych osób, w związku z egzaminami J. S. (1) , M. S. (1) i D. F. , tj. winnego występku z art. 228 § 3 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 228 § 3 kk w zw. z art. 12 kk wymierzył my karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 350 (trzystu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości 1 stawki dziennej grzywny na kwotę 100 (stu) zł., 25. Na podstawie art 69 § 1 i 2 kk oraz art 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie wymierzonej oskarżonemu T. P. (1) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 5 (pięciu) tytułem próby, 26. Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego T. P. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w wysokości 5.400zł., 27. Oskarżonego J. N. (1) uznał za winnego zarzucanych mu czynów, popełnionych w sposób opisany powyżej w pkt. 15 i 16 , przy czym przyjął, iż oskarżony działał w warunkach ciągu przestępstw opisanego w art. 91 § 1 kk , tj. winnego występku z art. 230§ 1 kk w zw. z art 12 kk i w zw. z art. 91 § 1 kk i za to na podstawie art. 230 § 1 kk w zw. z art 12 kk i w zw. z art. 91 § 1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości 1 stawki dziennej grzywny na kwotę 10 (dziesięciu) zł, 28. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie wymierzonej wobec oskarżonego J. N. (1) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 (czterech) lat próby . 29. Na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego J. N. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa wysokości 2.900 zł., 30. Na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania w związku z uniewinnieniem oskarżonych K. B. , M. C. , D. F. , J. S. (1) , M. S. (1) , J. H. (1) , częściowym uniewinnieniem P. K. (1) , obciążył Skarb Państwa, 31. Na podstawie art. 633 kpk przesądził, że oskarżeni T. P. (1) , J. W. (1) i P. K. (1) ponoszą po 3/14 kosztów postępowania, M. K. (1) 1/7 kosztów postępowania i M. B. (2) , A. T. (1) i J. N. (1) po 1/14 kosztów postępowania. Z powyższym wyrokiem nie zgodzili się; obrońca oskarżonego M. K. (1) , obrońca oskarżonego P. K. (1) , obrońca oskarżonego J. W. (1) , obrońca oskarżonej M. B. (2) , obrońca oskarżonego A. T. (1) , obrońcy oskarżonego T. P. (1) , oskarżony J. N. (1) i prokurator. Obrońca M. K. (1) zaskarżył wyrok w części, tj. w zakresie, w jakim Sąd uznał M. K. (1) za winnego zarzucanych mu czynów-punkt 1,2,3,4,5 i 31 wyroku. Apelujący zarzucił wyrokowi: 1. naruszenie przepisu art. 7 k.p.k. poprzez dowolną i błędną ocenę materiału dowodowego z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowe, przy ocenie zeznań S. K. (1) , P. N. , J. H. (1) , M. K. (2) , M. C. , D. F. , M. S. (1) , J. S. (1) ;, M. J. (1) i E. W. (1) w sytuacji, gdy złożone w toku procesu zeznania należy uznać za w pełni wiarygodne a nadto w sytuacji gdy Sąd nie uzasadnił bądź uczynił to w sposób lakoniczny dlaczego zeznaniom w/w osób nie dał przymiotu wiarygodności; 2. Naruszenia art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny dowodu z opinii Laboratorium Kryminalistycznego przy KWP w P. z naruszeniem zasad swobodnej oceny dowodów, poprzez uznanie wskazanej opinii za rzetelną i przydatną do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie w kwestii tak doniosłej jak legalność posiadania amunicji przez M. K. (1) w sytuacji, gdy opinia ta sporządzona została nie tylko z naruszeniem zasad fachowości i rzetelności, ale stoi również w sprzeczności z przepisami prawa normującymi sposób przechowywania broni i amunicji oraz zasad jej użyczania. 3. naruszenie art. 193 k.p.k. w zw. z art. 9 §1 poprzez nie przeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu analizy kryminalnej na okoliczność ustalenia czy oskarżeni posługiwali się w rozmowach telefonicznych szyfrem lub kodem a jeżeli tak to jakie znaczenie należy nadać treści tych rozmów, w szczególności gdy Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, iż samodzielnie rozszyfrował tylko część rozmów telefonicznych oskarżonych. 4. Naruszenie art. 424 § l pkt l i 2 k.p.k. , poprzez nie wskazanie w treści pisemnego uzasadnienia wyroku jakie fakty sąd uznał za udowodnione, braku ustalenia stanu faktycznego w sprawie a jedynie oceny faktów i dowodów przywołanych w sprawie, dokonania oceny wyłącznie dowodów wskazujących na winę oskarżonego, nieuzasadnienia dlaczego Sąd nie dał wiary dowodom przemawiającym na korzyść oskarżonego w postaci chociażby zeznań świadków i wyjaśnień współoskarżonych, pominięcie oceny wszystkich dowodów przeprowadzonych w toku postępowania, a nadto poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu podstawy prawnej wyroku uniemożliwiając kontrolę instancyjną. 5. naruszenie art. 413 § 2 pkt 1 k ,.p.k. w związku z art. 424 §1 pkt 2 k.p.k. poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku żadnych rozważań prawnych na podstawie, których Sąd zastosował właśnie taką kwalifikację prawną zarzucanych oskarżonemu czynów, a nadto nie wskazał, jakie zdaniem Sądu I instancji oskarżony dokonała w ramach pomocnictwa, co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku. Skarżący wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez uniewinnienie M. K. (1) od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego A. T. (1) zaskarżył wyrok w całości na korzyść tego podsądnego ( pkt 20,21 i 31 wyroku). Skarżący zarzucił orzeczeniu 1. obrazę przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, w a szczególności przepisów art.4, art. 5 § 2 k.p.k. , art. 7 i art. 410 k.p.k. przez dokonanie dowolnej oceny części zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie w sprawie materiałem dowodowym, nieuzasadnioną odmowę wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, niewskazanie dowodów winy oskarżonego, a w szczególności zamiaru popełnienia przez A. T. (1) czynu zabronionego z art. 228 § 3 k.k. z równoczesnym przyjęciem, że a) T. P. (2) i S. K. (1) złożyli wyjaśnienia, w których wskazali, że A. T. popełnił zarzucane mu przestępstwo-mimo że S. K. (1) wyjaśnił jedynie, że zna A. T. nie wskazując żadnych okoliczności, które by uzasadniałyby zarzut przyjęcia korzyści majątkowej od M. B. a sam T. P. (1) także nie przyznał się do przyjęcia korzyści od M. B. a M. B. zdecydowanie zaprzeczyła aby w ogóle dawała komukolwiek jakieś pieniądze art.4, art.5§ 2 art. 7 k.p.k. , b) A. T. (1) przyjął za pośrednictwem S. K. (1) od M. B. (2) pieniądze w kwocie co najmniej 300,00 zł. w zamian za załatwienie pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B - mimo braku jakichkolwiek dowodów na to ażeby oskarżony A. T. (1) uczestniczył w jakimkolwiek przestępczym procederze, mimo zaprzeczenia S. K. (1) aby otrzymał od M. B. i przekazywał A. T. jakiekolwiek pieniądze, mimo zaprzeczenia przez M. B. aby dawała S. K. jakiekolwiek pieniądze na cel opisany w zarzucie/ art.4, art.5 § i art. 7 k.p.k. /, c) dowolne uznanie wyjaśnień oskarżonych A. T. (1) i M. B. (2) w których nie przyznają się do winy za niewiarygodne bez wskazania przyczyn takiego uznania i oparcie swych ustaleń o winie jedynie w oparciu o „przekonanie" Sądu Orzekającego, że czyn zabroniony został popełniony/ art.5§ 2 i art. 7k.p.k./, d) bezpodstawne pominięcie w ocenie materiału dowodowego zeznań S. K. (1) złożonych w charakterze świadka bezpośrednio przed Sądem Orzekającym na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2013 roku , zdecydowanie zaprzeczającym udzielanie jakichkolwiek korzyści majątkowych A. T. (1) a oparcie swych ocen i ustaleń jedynie na dowolnie wybranych części wyjaśnień / art.410 k.p.k. / gdy tymczasem ocena wszystkich przeprowadzonych dowodów dokonana z uwzględnieniem zasad procesowych określonych w art.4, art.5 §.2, art. 7 i art.410 k.p.k. tj zasad prawidłowego logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego przy uwzględnieniu całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonych - prowadzi do zupełnie odmiennych ocen i wniosków tj zgodnych z oceną prezentowaną przez oskarżonego i obronę, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku a polegający na przyjęciu dowolnej tezy, że: a) a) T. P. (1) i S. K. (1) w swoich wyjaśnieniach wskazali, że A. T. (1) popełnił zarzucane mu przestępstwo, czyli przyjął korzyść majątkową w kwocie co najmniej 300,00 zł. od M. B. (2) i to za pośrednictwem S. K. (1) / art. 7 k.p.k. /, b) A. T. (1) w dniu 28 marca 2007 roku w P. w celu osiągnięcia korzyści ,majątkowej, pełniąc funkcję osoby publicznej - egzaminatora w (...) w P. , przyjął za pośrednictwem S. K. (1) od M. B. (2) pieniądze w kwocie co najmniej 300,00 zł. w zamian za załatwienie pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego naprawo jazdy kategorii B/ art. 4, art.5 §2 i art. 7 k.p.k. / W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. T. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu z art.228 § 3 k.k. i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Pile do ponownego rozpoznania w innym składzie w celu przeprowadzenia nowego postępowania dowodowego i dokonanie nowej, pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i zgodnie z wyżej powołanymi zasadami procedury karnej. Adwokat P. M. (1) jako obrońca oskarżonego T. P. (1) zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego w zakresie rozstrzygnięć jego dotyczących ( tj. w punktach 24,25,26,31). Skarżący zarzucił wyrokowi: 1. obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ( w zakresie oskarżonego P. ), jakie fakty Sąd uznał za udowodnione, jakie nieudowodnione, które dowody uznał za wiarygodne, a które za niewiarygodne; 2. obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj. art. 393 § 1 k.p.k. w związku z art. 237 k.p.k. oraz art. 237 a k.p.k. poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy ( w zakresie oskarżonego P. ) na podstawie nagrań rozmów telefonicznych oskarżonych w sytuacji, gdy odnośnie T. P. (1) nie została w tym zakresie udzielona zgoda ani uprzednia, ani następcza na kontrolę operacyjną; 3. obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 4 k.p.k. w związku z art. 5 § 2 k.p.k. , art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez jednostronną i dowolną ocenę materiału dowodowego, całkowicie sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego; brak wszechstronnego zbadania wszelkich okoliczności sprawy; nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla oskarżonego i rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości na jego niekorzyść; 4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na treść wyroku poprzez: ⚫ odmówienie uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego złożonych w toku przewodu sądowego, oparcie się jedynie na jego wyjaśnieniach złożonych podczas postępowania przygotowawczego, ⚫ ustalenie stanu faktycznego tylko i wyłącznie na podstawie wyjaśnień S. K. (1) złożonych w toku postępowania przygotowawczego, pominięcie jego zeznań w toku przewodu sądowego, ⚫ uznanie, iż T. P. (1) przyjął pieniądze od nieustalonych osób w związku z egzaminami J. S. (1) , M. S. (1) i D. F. w sytuacji, gdy zaskarżonym wyrokiem Sąd uniewinnił w/w oskarżonych od zarzucanych im czynów, ⚫ niewskazanie, jakie okoliczności faktyczne wynikające z przeprowadzonych dowodów świadczą o popełnieniu przez oskarżonego czynu zabronionego, co w konsekwencji doprowadziło go do całkowicie dowolnego przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Apelujący wniósł o uniewinnienie podsądnego T. P. (1) od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Adwokat A. N. jako obrońca oskarżonego T. P. (1) zaskarżył w całości, co do rozstrzygnięć zawartych w pkt 24,25 i 26 wyroku. Skarżący zarzucił orzeczeniu: 1 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez uznanie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu w pkt 14 aktu oskarżenia, czynu podczas, gdy dowody z osobowych źródeł dowodowych, dokumentów oraz zasady logicznego rozumowania nie dają podstawy do kategorycznego przyjęcia, że taka okoliczność miała miejsce, 2 rażącą obrazę prawa procesowego, mianowicie art. 7 k.p.k. , poprzez zastąpienie zasady swobodnej oceny dowodów dowolną oceną materiału dowodowego, która doprowadziła do sytuacji w której część osób stających pod zarzutem udzielenia T. P. (1) łapówki została uniewinniona od popełnienia zarzuconych mu czynów podczas gdy T. P. (1) został uznany za winnego przyjęcia od tych osób korzyści majątkowej, 3 obrazę art. 424 § l pkt. l k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd wskazania w jakiej mierze dał wiarę dowodom z materiałów operacyjnych w szczególności w stosunku do jakich oskarżonych uznał te materiały za legalne a stosunku do których jako pozyskane z pogwałceniem przepisów procesowych, 4 rażącą obrazę prawa procesowego, mianowicie art. 7 k.p.k. , poprzez przypisanie oskarżonemu przyjęcia lub obietnicy przyjęcia korzyści majątkowej w kwocie 5400 zł od osób, które „uzyskały pozytywny wynika egzaminu", podczas gdy znacząca część osób wymienionych w zarzucie nie miała żadnej styczności z oskarżonym jako egzaminatorem. Z daleko idącej ostrożności procesowej, /przyjmując, że oskarżony dopuścił się zarzuconego czynu/ podnoszę niewątpliwe naruszenia przez sąd prawa materialnego i procesowego to; 1. obrazę art. 5 § 2 k.p.k. poprzez przypisanie oskarżonemu przyjęcie lub obiecanie przyjęcia korzyści majątkowej w kwocie "co najmniej 5400 zł" co sugeruje, że oskarżony mógł uzyskać większa korzyść podczas gdy brak na to jakichkolwiek dowodów. 2. obrazę art. 45 § l k.k. poprzez orzeczenie wobec oskarżonego w pkt 26 wyroku przepadku korzyści majątkowej na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 5400 zł, pomimo, że przepadek jest możliwy w kwocie równoważnej osiągniętej korzyści majątkowej, którą sprawca uzyskał w związku z popełnieniem przestępstwa, a nie jest możliwy w przypadku obietnicy przyjęcia korzyści co skutkowało tym, że Sąd Rejonowy w Pile bezzasadnie orzekł przepadek obiecanej kwoty korzyści w szczególności: ⚫ kwoty 300 zł od E. M. ; ⚫ kwoty od 300 zł od R. C. ; ⚫ kwoty 300 zł od J. B. ; ⚫ kwoty 300 zł od D. M. ; W konkluzji apelacji wniesiono o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie T. P. (1) od zarzuconego mu czynu ostrożności procesowej uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi pierwszej instancji wy do ponownego rozpoznania. Oskarżony J. N. (1) zaskarżył wyrok w całości w zakresie dotyczącym pkt 27,28,29 i 31 wyroku. Podsądny zarzucił wyrokowi 1. obrazę przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności przepisów art. 4, art. 5 § 2 k.p.k. , art. 7 i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny części zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym z równoczesnym bezpodstawnym przyjęciem, że: a. powołując się na swoje wpływy w (...) w celu osiągnięcia korzyści majątkowych podjął się załatwienia O. K. pozytywnego wyniku egzaminacyjnego na prawo jazdy kategorii B i przyjął od niego kwotę 1400 zł, b. powołując się na swoje wpływy w celu osiągnięcia korzyści majątkowych podjął się załatwienia J. H. (4) pozytywnego wyniki egzaminu na prawo jazdy kategorii B i przyjął od niego kwotę 1500 zł, Apelujący wniósł o uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu z art. 230 § 1 k.k. , ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Pile do ponownego rozpoznania w innym składzie w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego i dokonania nowej, pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Obrońca oskarżonego P. K. (1) zaskarżył wyrok na korzyść swojego mandanta, podważając go w zakresie punktów 7,8,9,31 wyroku. Apelujący zarzucił wyrokowi 1. obrazę przepisu art. 7 k.p.k. mającego wpływ na treść wyroku wydanego w sprawie poprzez naruszenie przez Sąd I instancji zasad prawidłowego rozumowania polegającego na błędnym przyjęciu, iż egzamin wewnętrzny J. W. (2) , P. B. (2) oraz A. R. nie odbył się, podczas gdy z ich zeznań złożonych przed Sądem wynika, że takie egzaminy się odbyły, czego konsekwencją jest błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, 2. przepisu art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. mającego wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia poprzez niewskazanie w treści pisemnego uzasadnienia wyroku, jakie fakty sąd uznał za udowodnione, braku ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a jedynie oceny faktów i dowodów przywołanych w sprawie, dokonania oceny wyłącznie dowodów wskazujących na winę oskarżonego, nie uzasadnieniu dlaczego Sąd nie dał wiary dowodom świadków, wyjaśnień współoskarżonych, 3. naruszenie przepisu art. 7 k.p.k. mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia poprzez bezpodstawne nie danie wiary zeznaniom świadka P. K. (3) w których opisał on przebieg egzaminów wewnętrznych A. R. , P. B. (2) oraz J. W. (3) w zakresie, w jakim wskazali oni w swoich spontanicznych zeznaniach złożonych przed Sądem, i przedmiotowe egzaminy wewnętrzne się odbyły, a zatem w konsekwencji istniały podstawy do tego, aby zaświadczenia o odbyciu egzaminu zostały wystawione, 4. naruszenie przepisu art. 271 § 1 k.k. poprzez dokonanie jego niewłaściwej wykładni polegającej na błędnym przyjęciu, iż podpis kierownika ośrodka szkolenia na zaświadczeniu o odbyciu egzaminu wewnętrznego, w sytuacji, gdy przeprowadzającym egzamin wewnętrzny był uprawniony egzaminator prowadzący stanowi poświadczenie nieprawdy, skoro kierownik ośrodka (...) nie był uprawniony do przeprowadzenia tego egzaminu w stosunku do osób dla których nie był instruktorem prowadzącym, a podpisując zaświadczenie jaki kierownik ośrodka szkolenia polegał na oświadczeniu instruktora prowadzącego, że egzamin wewnętrzny się odbył wobec czego jego działanie nie wypełnia znamion czynu zabronionego. Apelujący wniósł o uniewinnienie jego mandanta od zarzuconego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonej M. B. (2) zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonej M. B. (2) tj. w punktach 15,16 i 31. Apelujący zarzucił orzeczeniu: 1. obrazę prawa procesowego tj. art. 170 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w przedmiocie wręczenia przez oskarżoną korzyści majątkowej na podstawie: ⚫ zapisów jej rozmów telefonicznych ze S. K. (1) , ⚫ zapisów rozmów telefonicznych S. K. (1) z T. P. (1) , ⚫ wyjaśnień S. K. (1) i T. P. (1) ( które stanowią tylko i wyłącznie uzupełnienie odtworzonych podczas przesłuchania zapisów), pomimo że w stosunku do oskarżonych M. B. (2) i T. P. (1) nie wydano następczej zgody na wykorzystanie jako dowód zapisów rozmów telefonicznych mających świadczyć o popełnieniu przez te osoby przestępstwa, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, iż oskarżona mogła wręczyć korzyść majątkową w kwocie większej, niż 1.200 złotych, 3. obrazę prawa procesowego tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w związku z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez użycie w opisie czynu, co do kwoty korzyści majątkowej określenia co „ najmniej” który należy uznać za niedopuszczalny, ze względu na jego niedokładność, gdyż nie wyklucza, że kwota korzyści majątkowej mogła być wielokrotnie wyższa, 4. rażącą surowość wymierzonej oskarżonej kary, która cechuje się nieadekwatnością, jeśli wskazać, że oskarżona dopuściła się tylko jednego czynu i została ukarana roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, podczas gdy część jej innych oskarżonych mających na przestrzeni kilka miesięcy , nagminnie, dopuszczać się zachowań korupcyjnych została ukarana karą 2 lat pozbawienia wolności, z warunkowym jej zawieszeniem. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej i zasądzenie od Skarbu Państwa według norm przepisanych. Obrońca oskarżonego J. W. (1) zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonego J. W. (1) , zarzucając mu: 1. mającą wpływ na treść wyroku obrazę art. 122 ust l pkt l ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 2003 Nr 58, póz. 515/ oraz § 6 UST l ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 27 października 2005 r. (Dz.U. Nr 217, póz. 1834) a to poprzez przyjęcie, że przeprowadzenie badań lekarskich dla uczestników kursu „trakcie kursu, na pierwszym lub drugim spotkaniu", „na początku"„chyba na drugim spotkaniu, na początku, z dużym prawdopodobieństwem na I spotkaniu", w trakcie, na spotkaniu organizacyjnym", „przed rozpoczęciem", „na pierwszym lub drugim spotkaniu", „na początku, na drugim spotkaniu, bo pierwsze spotkanie było organizacyjne" było niezgodne z prawem, podczas gdy z prawidłowej wykładni wskazanych przepisów wynika, że badanie to powinno mieć miejsce przed szkoleniem podstawowym lub dodatkowym i nic się nie sprzeciwia by właściciel szkoły prawa jazdy zlecił przeprowadzenie badania lekarskiego lekarzowi przez rozpoczęciem szkolenia. 2. obrazę prawa procesowego tj. art. 413 § 2 pkt. l k.p.k. poprzez zaniechanie wskazania w treści przypisanego oskarżonemu czynu podstawy prawnej z której ma wynikać „znaczenie prawne" poświadczającego nieprawdę dokumentu oraz zaniechanie wskazania daty w której powinno być wystawione rzekomo antydatowane zaświadczenie oraz daty w której lekarz rzeczywiście przeprowadził badanie podczas gdy brak tych elementów w wyroku czyni działanie oskarżonego opisane w zarzucie obojętnym z punktu widzenia przestępstwa z art. 271§ l k.k. 3. obrazę prawa procesowego, uniemożliwiającą - de facto - Sądowi Odwoławczemu dokonanie kontroli apelacyjnej wyroku tj. art. 424 § l k.p.k. poprzez brak jakichkolwiek ustaleń dotyczących: ⚫ wskazania danych i dowodów, że oskarżony J. W. (1) antydatował badania lekarskie kursantów określone w zarzucie, ⚫ wskazania daty do której zgodnie z przepisami prawa powinno być wydane prawidłowe zaświadczenie lekarskie które rzekomo antydatował oskarżony, ⚫ wskazania danych na podstawie których sąd uznał, że oskarżony J. W. (1) miał świadomość, że badania, które rzekomo „antydatował" przeprowadził już w trakcie szkolenia. 4 obrazę prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie, że oskarżony J. W. (1) w wykonaniu „z góry powziętego zamiaru" poświadczył okoliczność badań lekarskich antydatując czas tych badań, co miało miejsce już po rozpoczęciu kursu podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, że oskarżony ten miał czy też choćby powinien mieć świadomość na jakim etapie szkolenia poproszono go o przeprowadzenie badań lekarskich w konsekwencji czego nie można mu przypisać winy za zarzucany mu czyn. Nie jest bowiem rzeczą lekarza który został poproszony o przeprowadzenie badań by ustalał z urzędu na jakim etapie szkolenia znajdują się kursanci. 5 obrazę prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę zeznań świadków wymienionych w zarzucie dotyczącym oskarżonego poprzez przyjęcie, że: ⚫ badanie kursantów miało miejsce w trakcie kursu podczas gdy ocena zeznań pozwala na zasadne przyjęcie, że badanie miało miejsce na pierwszym spotkaniu w ramach szkoły prawa jazdy przed szkoleniem. ⚫ nieuwzględnienie przez Sąd, że świadkowie o których mowa w zarzucie postawionym oskarżonemu J. W. (1) zostali przesłuchania po raz pierwszy blisko trzy lata od kursu prawa jazdy a po raz drugi blisko pięć lat od zdarzenia i jest oczywiste, że ich relacja związana z umiejscowieniem w czasie momentu przeprowadzenia badań lekarskich „ na pierwszym spotkaniu”, „w trakcie kursu”, „na spotkaniu organizacyjnym" - nie może być jednoznaczna i czynienie na jej podstawie niekorzystnych ustaleń dla oskarżonego jest niezgodne z doświadczeniem życiowym. Z ostrożności procesowej obrońca zarzucił wyrokowi obrazę prawa procesowego tj. art. 413 § 2 pkt. l k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez użycie w opisie czynu, w stosunku do przyjmowanych przez oskarżonego kwot za wystawianie zaświadczeń, określenia „co najmniej", który należy uznać za niedopuszczalne, ze względu na jego niedokładność, gdyż nie wyklucza pobierania kwot dużo większych. Wymierzenie kary rażąco surowej w wysokości 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na lat 5, pomimo, iż: ⚫ Sąd ustalił, że czyny zarzucone oskarżonemu nie są wysoce szkodliwie społecznie, ⚫ w momencie ich popełnienia podsądny nie był jeszcze osobą karaną. Z uwagi na powyższe, autor apelacji wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego wrzucanych mu czynów, z ostrożności procesowej o uchylenie wyroku w części dotyczącej oskarżonego W. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Prokurator zaskarżył wyrok niekorzyść oskarżonych, i tak: ⚫ K. B. - co do punktu 14 (str.10 orzeczenia) dotyczącego oskarżenia o przestępstwo z art. 229§3 kk zw. z art. 12 kk opisanego w pkt 6 ( str. 5); ⚫ M. C. co do punktu 17 (str. 10 orzeczenia) dotyczącego oskarżenia o opisanego w pkt 8 ( str. 5) ; ⚫ D. F. co do dotyczącego oskarżenia o opisanego w pkt 9 ( str.6); przestępstwo z art. 229§3 kk ( str.10 z art. orzeczenia) dotyczącego oskarżenia o przestępstwo z art. 229§3 kk opisanego w pkt 9 ( s. 6); ⚫ J. H. (1) - co do punktu 19 (str. 19 orzeczenia) dotyczącego oskarżenia o przestępstwo z art. 229§3 kk zw. z art. 12 kk opisanego w pkt 10 (str.6) ; ⚫ J. S. (1) co do punktu 22 (str. 11 dotyczącego oskarżenia o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. opisanego w punkcie 12 ( s.6). ⚫ M. S. (1) co do punktu 23 (str.11 dotyczącego oskarżenia o przestępstwo z art. 229 §3 k.k. opisanego w pkt 13 ; ⚫ P. K. (1) co do punktu 6 orzeczenia dotyczącego oskarżenia o przestępstwo z art. 18§2kk w zw. z art. 271 §lkk w zw. z art. 12 kk opisanego w pkt 3 ( str.3); ⚫ M. K. (1) co do wyeliminowania z opisu przestępstwa opisanego w pkt l orzeczenia zdarzenia z dnia 7 października 2006r. ( str. 2 orzeczenia ppkt 2/ ) dotyczącego przyjęcia przez oskarżonego od J. H. (1) korzyści majątkowej w kwocie 500 zł oraz odnośnie zdarzeń z udziałem M. C. (str. 2 orzeczenia ppkt 4/ i odpowiednio str. 8 ppkt.3), D. F. (strona 3 orzeczenia ppkt 9/ i odpowiednio str. 9 ppkt.8/)), M. S. (1) (str. 3 orzeczenia pakt l0/ i odpowiednio str.9 ppkt.9/), J. S. (1) str. 3 orzeczenia ppkt 11 / i odpowiednio str. 9 ppkt. l O/) ) poprzez przyjęcie, że korzyści majątkowe w ww. przypadkach zostały oskarżonemu przekazane przez nieustaloną osobę. ⚫ T. P. (1) co do przyjęcia w opisie przestępstw w odniesieniu do czynów opisanych w ppkt 15,16 i 17 ( str. 7 wyroku), że oskarżony korzyść majątkową w związku z egzaminem J. S. (1) , M. S. (1) i D. F. przyjął od nieustalonych osób. ⚫ A. T. (1) co do wyeliminowania z opisu przestępstwa opisanego w pkt 11 (str.6 orzeczenia) zdarzeń z ppkt 1,3, 4 i 5 Apelujący zarzucił wyrokowi: ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przedmiotowego wyroku w punkcie 14 ( str. 10) mający wpływ na jego treść w następstwie nieprawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i wysnuciu na ich postawie niesłusznego poglądu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonej K. B. za winną popełnienia opisanego w pkt 6 czynu z art. 229§3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego w postaci wyjaśnień S. K. (1) oraz w ich kontekście obiektywnie dokonana ocena uzyskanego w trakcie stosowanego podsłuchu procesowego zapisu utrwalonej rozmowy prowadzonej w dniu 22.06.2007r. przez S. K. (1) z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona zarzucanego jej przestępstwa; ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przedmiotowego wyroku w punkcie 17 ( str. 10) mający wpływ na jego treść w następstwie nieprawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i wysnuciu na ich postawie niesłusznego poglądu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonego M. C. za winnego popełnienia opisanego w pkt 8 czynu z art. 229§3 k.k. oraz wyeliminowania jego nazwiska z opisu czynu zarzucanego M. K. (1) podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego w postaci wyjaśnień S. K. (1) oraz w ich kontekście obiektywnie dokonana ocena uzyskanego w trakcie stosowanego podsłuchu procesowego zapisu utrwalonej rozmowy z dnia 21.10.2006r. z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu przestępstwa; ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przedmiotowego wyroku w punkcie 18 ( str. 10) mający wpływ na jego treść w następstwie nieprawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i wysnuciu na ich postawie niesłusznego poglądu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonego D. F. za winnego popełnienia opisanego w pkt 9 czynu z art. 229§3 k.k. oraz wyeliminowania jego nazwiska z opisu czynu zarzucanego M. K. (1) i T. P. (1) podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego w postaci wyjaśnień S. K. (1) , T. P. (1) w ich kontekście obiektywnie dokonana ocena uzyskanego w trakcie stosowanego podsłuchu procesowego zapisu utrwalonej rozmowy z dnia 31.05.2007r. z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu przestępstwa; ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przedmiotowego wyroku w punkcie 19 ( str. 10) mający wpływ na jego treść w następstwie nieprawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i wysnuciu na ich postawie niesłusznego poglądu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonego J. H. (1) za winnego popełnienia opisanego w pkt 10 czynu z art. 229§3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz wyeliminowania przedmiotowego zdarzenia z opisu czynu zarzucanego M. K. (1) i A. T. (1) , podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego w postaci zarejestrowanych z udziałem M. K. (1) , A. T. (1) oraz M. K. (1) i J. H. (1) , a także ich obiektywnie dokonana ocena z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżeni zarówno J. H. (1) , M. K. (1) i A. T. (1) swoim zachowaniem wyczerpali znamiona zarzucanych im przestępstw; ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przedmiotowego wyroku w punkcie 22 ( str.11) mający wpływ na jego treść w następstwie nieprawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i wysnuciu na ich. postawie niesłusznego poglądu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonej J. S. (1) za winną popełnienia opisanego w pkt 12 czynu z art. 229§3 k.k. oraz wyeliminowania jej nazwiska z opisu czynu zarzucanego M. K. (1) i T. P. (1) podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego w postaci wyjaśnień S. K. (1) , T. P. (1) w ich kontekście obiektywnie dokonana ocena uzyskanego w trakcie stosowanego podsłuchu procesowego zapisu utrwalonej rozmowy z dnia 31.05.2007r. z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona zarzucanego jej przestępstwa; ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przedmiotowego wyroku w punkcie 23 ( str.11) mający wpływ na jego treść w następstwie nieprawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i wysnuciu na ich postawie niesłusznego poglądu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonej M. S. (1) za winną popełnienia opisanego w pkt 13 czynu z art. 229§3 k.k. oraz wyeliminowania jej nazwiska z opisu czynu zarzucanego M. K. (1) i T. P. (1) podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego w postaci wyjaśnień S. K. (1) , T. P. (1) w ich kontekście obiektywnie dokonana ocena uzyskanego w trakcie stosowanego podsłuchu procesowego zapisu utrwalonej rozmowy z dnia 31.05.2007r. z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona zarzucanego jej przestępstwa; ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przedmiotowego wyroku w punkcie 6 ( str. 9) mający wpływ na jego treść w następstwie nieprawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i wysnuciu na ich postawie niesłusznego poglądu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonego P. K. (1) za winnego popełnienia opisanego w pkt 3 czynu z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 271§l k.k. w zw. z art. 12 k.k. podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego w postaci zeznań przesłuchiwanych w toku całego postępowania świadków uczestniczących w kursie na prawo jazdy w firmie (...) , co do których wystawione zostały przez oskarżonego J. W. (1) antydatowane zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów , a także ich obiektywnie dokonana ocena z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu przestępstwa; ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przedmiotowego wyroku w punkcie 20 (str. 10) mający wpływ na jego treść w następstwie nieprawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i wysnuciu na ich postawie niesłusznego poglądu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonego A. T. (1) za winnego popełnienia opisanego w pkt 11 ppk 1,3,4,5 (str. 6) czynu z art. 228§3kk w zw. z art. 12 k.k. podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu materiału dowodowego w postaci zarejestrowanych z udziałem M. K. (1) , A. T. (1) oraz M. K. (1) i J. H. (1) rozmów, wyjaśnień G. S. oraz także w ich kontekście analiza całokształtu materiału dowodowego w postaci wyjaśnień S. K. (1) , wyjaśnień G. C. złożonych w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Drawsku Pomorskim II K 902/10 , materiału dowodowego w postaci zarejestrowanych z udziałem M. P. (1) i G. C. rozmów , a także ich obiektywnie dokonana ocena z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu przestępstwa; Oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt l odnośnie czynów opisanych w ppk 3,8,9,10 ; pkt 6, pkt 14, pkt 17, pkt 18, pkt 19, pkt 22, pkt 23 , pkt 24 odnośnie czynów opisanych w ppk 15,16,17 , pkt 20 i przekazanie sprawy we wskazanym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 19.05.2015r sprawa oskarżonego J. W. (1) została wyłączona do odrębnego postępowania . Sąd odwoławczy zważył co następuje ; Złożenie apelacji przez obrońców oskarżonych i oskarżonego J. N. (1) okazało się konieczne albowiem umożliwiło dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku i w jej konsekwencji poczynienie istotnych zmian w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Postawione zarzuty w tych apelacjach, za wyjątkiem apelacji obrońcy oskarżonego A. T. (1) , uznane zostały, w przeważającej części, za niezasadne, a zamiany w zaskarżonym wyroku zostały przez Sąd odwoławczy dokonane z urzędu. Apelacja prokuratora w ocenie Sądu odwoławczego nie zasługiwała na uwzględnienie. Zanim Sąd odwoławczy odniesie się do poszczególnych zarzutów zawartych w apelacjach podkreślenia wymaga, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie, dokonał szczegółowej oceny zebranego materiału dowodowego i wydany przez niego wyrok i sporządzone pisemne jego uzasadnienie, za wyjątkiem części dotyczącej oskarżonego A. T. (1) , poddają się kontroli instancyjnej. Rację należy przyznać apelującym, którzy zarzucają, że sporządzone przez Sąd Rejonowy pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wadliwe i nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 424§ 1 pkt 1 i 2 kpk . Pomimo swojej obszerności, nie zawiera ono precyzyjnie oddzielonej części, z której wynikałoby jakiego rodzaju ustalenia faktyczne Sąd poczynił w sprawie. Należy jednak zauważyć, że ustalenia te jednoznacznie wynikają, za wyjątkiem tej części tego uzasadnienia która dotyczy oskarżonego A. T. (1) , z przeprowadzonej przez ten Sąd szczegółowej oceny zebranego materiału dowodowego. Także ocena prawna przypisanego oskarżony zachowania jest dość pobieżna i częściowo wadliwa. Sąd odwoławczy podziela stanowisko, że niespełnienie wymogów z art. 424 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej podstawy zmiany lub uchylenia wyroku, skoro jest to uchybienie o charakterze procesowym ( art. 438 pkt 2 k.p.k. ), które wymaga wykazania możliwego wpływu na treść orzeczenia, zwłaszcza że uzasadnienie sąd orzekający sporządza po wydaniu wyroku. ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 1.10.2014r wydany w sprawie AKa 95/14, LEX nr 1544902) Tego rodzaju wpływu, wad pisemnego uzasadnienia, na treść zaskarżonego wyroku skarżący, za wyjątkiem obrońcy A. T. (1) , przekonująco nie określili. Dlatego też, tak jak już podkreślono powyżej, zaskarżony wyrok i jego uzasadnienie poddają się, w istotnym zakresie, kontroli instancyjnej. Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonego M. K. (1) i apelacji prokuratora, w części jakiej dotyczy tego oskarżonego Sąd odwoławczy zajął następujące stanowisko; Apelujący ma rację, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie odpowiada standardom określonym w art. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk . Wadą tego uzasadnienia jest brak wyraźnego oddzielenia tej części uzasadnienia w której przedstawiony jest ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny, jak i pobieżna ocena prawa przypisanych oskarżonemu zachowań. Tak jak już to podkreślono powyżej wady te nie są tego rodzaju aby można było racjonalnie przyjąć, że uniemożliwiają kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku czy naruszają prawo do obrony oskarżonego. Ustalenia faktyczna jakie poczynił Sąd Rejonowy wynikają z dokonanej przez ten Sąd szczegółowej oceny zebranego materiału dowodowego, w ramach której zostało wskazane jakim twierdzeniom i w jakiej ich części Sąd dał wiarę, a tym samym jakie okoliczności na podstawie tych dowodów zostały ustalone. Obrońca zarzucając Sądowi Rejonowemu naruszenie art. 7 kpk poprzez nieprawidłową ocenę zeznań S. K. (1) , P. N. , J. H. (1) , M. K. (2) , M. C. , D. F. , M. S. (1) , J. S. (1) , M. K. (4) czy E. W. (1) , nie wskazuje konkretnych uchybień w tej ocenie a jedynie przedstawia swoją własną interpretację ich wypowiedzi. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, Sąd orzekający rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonego kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nie skrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Przekonanie to tak długo pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. , dopóki nie zostanie wykazane, iż Sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie albo niewinności oskarżonego bądź na okolicznościach nie ujawnionych w toku postępowania sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym. Przede wszystkim nie można zgodzić się z twierdzeniem apelującego, że Sąd Rejonowy nie wyjaśnił dlaczego dał wiarę zeznaniom S. K. (1) złożonym w postępowaniu przygotowawczym a nie tym, które złożył na rozprawie. Sąd Rejonowy na stronach od 4 do 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku szczegółowo przedstawił swój tok rozumowania. Apelujący nie przeciwstawił niemu żadnego argumentu, zapominając zresztą, że w sprawie, Sąd dysponował nie tylko zeznaniami S. K. (1) , ale także między innymi wyjaśnieniami przyznającego się do winy T. P. (1) , zeznaniami M. K. (2) , M. L. (1) , H. N. i co istotne wieloma nagranymi rozmowami z których wynikają korupcyjne zachowania M. K. (1) . Dokonana przez apelującego interpretacja zeznań P. N. nijak ma się do jego jednoznacznych zeznał złożonych w postępowaniu przygotowawczym, którym Sąd dał wiarę. Rację ma obrońca wskazując, że nie ma nic dziwnego w tym, że instruktor informuje kursanta o terminie wyznaczonego egzaminu, czy że kursant dokonuje opłaty za dodatkowe jazdy samochodem. Natomiast ewidentną propozycją korupcyjną jest sugerowanie kursantowi, że za dodatkową opłatę może mu pomóc w zdaniu egzaminu. Twierdzenia apelującego, że Sąd I instancji nie wyjaśnił dlaczego dał wiarę pierwszym zeznaniom świadka M. K. (2) i że nie zauważył, że świadek ten czterokrotnie zmieniał swoje zeznania są zupełnie gołosłowne. Sąd Rejonowy na stronie 13 i 14 swojego uzasadnienia kwestię tę szczegółowo rozważał. Sąd odwoławczy podziela również ocenę zeznań E. W. (1) dokonaną przez Sąd I instancji. Obrońca kwestionując ją, w żadnym zakresie nie podważa rozumowania zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy na stronach od 11 do 13 swojego pisemnego uzasadnienia wyjaśnił dlaczego nie przyjął, że oskarżony M. K. (1) uczestniczył w działaniach korupcyjnych związanych z egzaminem córki J. H. (1) . Sąd odwoławczy akceptuje to rozumowanie a apelujący nie przeciwstawił niemu żadnego argumentu. W tej sytuacji twierdzenia, że na tym samym materiale dowodowym Sąd dokonuje sprzecznych ustaleń faktycznych są nieuprawnione. Podobnie przedstawia się sytuacja z M. C. , D. F. , M. S. (1) i J. S. (1) . Sąd Rejonowy precyzyjnie wyjaśnił dlaczego pomimo jednoznacznego ustalenia, że w związku z egzaminami tych osób doszło do korupcyjnych zachowań M. K. (1) , nie ma dowodów, że to te osoby w nich uczestniczyły. Uniewinnienie ich od postawionych im zarzutów nie stoi w żadnej sprzeczności z ustaleniem przestępczego działania M. K. (1) . Przytoczenie przez Sąd Rejonowy treści rozmowy telefonicznej z dnia 31.05.2007r pomiędzy S. K. (1) a M. K. (1) , w sytuacji kiedy obowiązywała jedynie zgoda na rejestrowanie rozmów S. K. (1) nie było błędem Sądu. Treść tej rozmowy nie mogła być dowodem w sprawie M. K. (1) – co słusznie podkreślił Sąd I instancji- ale mogła być dowodem w sprawie D. F. , M. S. (1) i J. S. (1) . Sąd przytoczył treść tej rozmowy analizując możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności karnej właśnie tych osób. Przypisane w zaskarżonym wyroku zachowanie oskarżonego w odniesieniu do M. J. (1) w pełni wyczerpuje znamiona występku z art. 230§ 1kk . W odniesieniu do tej osoby, oskarżony nie działał w celu doprowadzenia do zdania przez nią egzaminu na prawo jazdy. Podjął się jedynie czynności wskazanych w przypisanym mu w punkcie 1. ppkt.7. Jako oczywiście bezzasadny należy potraktować zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 193 kpk w zw. z art. 9 § 1kpk . Zgodnie z treścią art. 193 §1 kpk jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, zasięga się opinii biegłego albo biegłych. Natomiast zgodnie z art. 9§ 1 kpk organy procesowe prowadzą postępowanie i dokonują czynności z urzędu, chyba że ustawa uzależnia je od wniosku określonej osoby, instytucji lub organu albo od zezwolenia władzy. Jak wynika z treści postawionego zarzutu i uzasadnienia apelacji obrońca naruszenia tych przepisów dopatruje się w fakcie, że Sąd z urzędu nie dopuścił dowodu „z opinii biegłego na okoliczność istnienia szyfru, którym rzekomo miał się posługiwać oskarżony podczas rozmów”. Równocześnie obrońca zaznaczył, że kwestionuje fakt istnienia takiego szyfru. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy zauważyć, że fakt, że w zarejestrowanych rozmowach telefonicznych oskarżony ten posługiwał się swoistym szyfrem, mówiąc o kupnie i sprzedaży mebli- zamiast wprost o propozycjach korupcyjnych- wynika chociażby z zeznań S. K. (1) . Ten swoisty szyfr nie był w żaden sposób sformalizowany, a jedynie kontekst rozmowy, u osób wtajemniczonych, zezwalał na jego mniej lub bardziej dokładną, interpretację. W takiej sytuacji dopuszczanie dowodu z opinii biegłego – zresztą na marginesie należy zauważyć, że obrońca nie wskazuje z jakiej specjalności powinien być powołany biegły – niczego by do sprawy nie wniosło. Skoro sposób porozumiewania się pomiędzy tymi osobami nie był sformalizowany, stosowany był i rozumiany jedynie w niewielkiej grupie osób wtajemniczonych, pełne zrozumienie wypowiedzi zależało od kontekstu sytuacji, to analiza tych wypowiedzi nie wymaga wiadomości specjalnych i może być prowadzona poprzez zwykłą logiczną analizę w zasadzie przez każdą osobę, która pozna reguły „szyfru” mające utrudnić prawidłowe zrozumienie wypowiedzi. Koniecznym jest także zauważenie, że analiza tych wypowiedzi odbywała się w konfrontacji z zeznaniami S. K. (1) i wyjaśnieniami T. P. (1) . Nie ma racji skarżący, że Sąd Rejonowy pominął w swoim uzasadnieniu stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w P. zawarte w piśmie z dnia 13.05.2013r. Na stronie 2 i 3 swojego pisemnego uzasadnienia Sąd odnosi się do treści tego pisma. Przedstawione tam rozumowanie Sąd odwoławczy w pełni podziela. Z uwagi na fakt, że apelacja obrońcy zwrócona została przeciwko winie oskarżonego zgodnie z art. 447§ 1kpk należy potraktować ją jako zwróconą przeciwko całemu rozstrzygnięciu. Przyjęta przez Sąd Rejonowy ocena prawna zachowania oskarżonego M. K. (1) jest nieprawidłowa. Opis przypisanego mu czynu nie zawiera znamiona kwalifikowanej z § 3 postaci przestępstwa z art. 228 § 1kk „przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa”. Co więcej w sprawie nie zostały poczynione żadne ustalenia faktyczne, które uzasadniałyby tego rodzaju kwalifikowanie zachowania tej oskarżonego. Oskarżony M. K. (1) niewątpliwie, w zamian za korzyść majątkową, nie tylko powoływał się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w P. , ale równocześnie pośredniczył pomiędzy osobami chcącymi poprzez przestępcze udzielenie korzyści majątkowej, ułatwić sobie zdanie egzaminu na prawo jazdy, a egzaminatorami z (...) w P. , a tym samym ułatwiał obu tym stronom popełnienie przestępstwa. W tej sytuacji należy przyjąć, że jego zachowanie wyczerpało znamiona występku z art. 230§ 1kk w zw. z art. 18§ 3kk i art. 228§ 1kk . Spowodowanie, poprzez wręczenie korzyści majątkowej, że egzaminator w sposób przychylny ocenia zachowanie osoby egzaminowanej, nie przesądza ustalenia, że wręczona łapówka miała skłaniać do naruszenia przepisów prawa. Przecież każda osoba zdająca na prawo jazdy, najpierw musiała zdać egzamin pisemny, następnie praktyczny. Wręczenie korzyści majątkowej, jak wykazała sytuacja części osób, które taką korzyść wręczyły, nie gwarantowało jej zdania egzaminu pisemnego, a nawet egzaminu praktycznego jeżeli dopuściła się zbyt rażących błędów. Formalnie sama procedura zdawania przez te osoby tego egzaminu odbyła się zgodnie z obowiązującymi przepisami. W tym miejscu należy podkreślić, że naruszenie przepisów prawa" o jakim mowa w art.228§ 3kk i art.229§ 3 k.k. , to naruszenie każdego aktu normatywnego obowiązującego powszechnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które oznacza niewykonanie nakazu lub przekroczenie zakazu, obowiązujących osobę pełniącą funkcję publiczną jako adresata tych norm. Naruszenie przepisów prawa w rozumieniu art. 229 § 3 k.k. nie obejmuje natomiast tych zachowań osób pełniących funkcje publiczne, które są uzależnione od ich oceny danej sytuacji faktycznej (...). Nie jest możliwe przypisanie sprawcy przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. bez wskazania normy prawnej nakazującej osobie pełniącej funkcję publiczną określone postąpienie, a także ustalenia, że udzielenie korzyści majątkowej lub osobistej (bądź obietnicy jej udzielenia) wiązało się z naruszeniem tej normy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. V KK 140/11 OSNKW 2011/4/37, LEX nr 1112506, Prok. i Pr. - wkł. 2012/3/6). Z uwagi na zmianę i to na łagodniejszą kwalifikacji prawnej ustalonego zachowania oskarżonego M. K. (1) należało rozważyć czy orzeczone przez Sąd Rejonowy kary pozbawienia wolności i grzywny nie są rażąco surowe. Uwzględniając okoliczności łagodzące i obciążające jakie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, jak i fakt, że przestępstwo z art. 18§ 3kk w zw. z art. 228§ 1kk stanowiące podstawę wymiaru kary zagrożone jest od 6 miesięcy pozbawienia wolności do 8 lat uznano, że wymierzone mu kary 2 lat pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych nie są karami surowymi. Biorąc pod uwagę skalę przestępczej działalności tego oskarżonego, jak i najwyższy stopień jego winy i bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości jego zachowania, jedynie szereg okoliczności łagodzących, prawidłowo określonych przez Sąd I instancji na stornie 26 swojego uzasadnienia, zezwoliły na tak łagodne potraktowanie oskarżonego. Wymierzenie oskarżonemu, obiektywnie rzecz ujmując, kary pozbawienia wolności w wysokości zbliżonej do dolnej granicy zagrożenia, co samo w sobie może nie w pełni czynić zadość poczuciu społecznej sprawiedliwości, zostało zrekompensowane orzeczeniem dość surowej kary grzywny- w łącznej kwocie 10.000 zł. Natomiast orzeczenie kary pozbawienia wolności wymiarze jedynie 2 lat, zezwoliło Sądowi Rejonowemu na zastosowanie wobec tego oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania tej kary. Takie ukształtowanie represji karnej wobec oskarżonego M. K. (1) , w połączeniu ze środkiem karnym przepadku korzyści uzyskanej z przestępstwa, zezwala także na przyjęcie, że wyrok ten jest również wewnętrznie sprawiedliwy. Oceniając surowość orzeczonych wobec M. K. (1) kar trzeba pamiętać, że jego przestępcza działalność miała szeroki zakres, trwała prawie rok. Z uwagi na fakt, że prokurator nie zaskarżył punktu 5 wyroku, Sąd odwoławczy, pomimo niewątpliwego błędu- wynikającego z omyłki, której jednak nie można uznać za oczywistą zawartego w tym orzeczeniu, nie mógł dokonać stosownej korekty na niekorzyść oskarżonego. Apelacja prokuratora jest niezasadna . Sąd Rejonowy w sposób precyzyjny wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego z opisu czynu przypisanego M. K. (1) wyłączył przyjęcie przez niego od J. H. (1) korzyści majątkowej związanej z egzaminem na prawo jazdy B. H. (obecnie D. ) i dlaczego uznał, że w odniesieniu do egzaminów zdawanych przez K. C. , D. F. , M. S. (1) , J. S. (1) korzyść taką przyjął od nieustalonych osób . Szczegółowa analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że rozumowanie Sądu I instancji, w tym zakresie, nie zawiera sprzeczności i jest, wbrew temu co sugeruje skarżący, konsekwentne . Z uwagi na fakt, że zarzuty postawione w apelacji przez prokuratora w odniesieniu do tej części zaskarżonego wyroku, w sposób bezpośredni powiązane są z zarzutami postawionymi przez niego i kwestionującymi zasadność uniewinnienia oskarżonych J. H. (1) , M. C. , D. F. , J. S. (1) i M. S. (1) od popełnia zarzucanych im przestępstw, Sąd odwoławczy w sposób szczegółowy odniesie się do nich w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Dokonana przez Sąd Rejonowy modyfikacja przypisanego M. K. (1) czynu, z którą to nie zgadza się prokurator, jest właśnie konsekwencją uniewinnienia oskarżonych J. H. (1) , M. C. , D. F. , J. S. (1) i M. S. (1) od popełnia zarzucanych im przestępstw. Odnosząc się do tej części apelacji obrońcy oskarżonego, która dotyczy przypisanego oskarżonemu M. K. (1) przestępstwa z art. 263§ 2 kk to należy podkreślić, że jest ona w zakresie podniesionych w niej zarzutów niezasadna. Złożenie jej było jednak o tyle konieczne, że doprowadziło do kontroli instancyjnej tej części rozstrzygnięcia, w wyniku której Sąd odwoławczy uznał, że przypisane oskarżonemu zachowanie nie stanowi przestępstwa z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości tego zachowania. Rację ma apelujący, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje w sposób szczegółowy podstaw prawnych, które doprowadziły Sąd do uznania, że oskarżony posiadał zabezpieczoną u niego amunicję nielegalnie. Faktycznie Sąd w swoich dość lakonicznych rozważaniach odesłał do wniosków zawartych w opinii biegłego z dziedziny broni palnej – P. M. (2) . Oczywiście taki sposób wyjaśnienia tej kwestii nie jest prawidłowy ale nie dyskwalifikuje, w tej części, zaskarżonego orzeczenia. Sąd odwoławczy tak, jak i Sąd I instancji, stoi na stanowisku, że oskarżony jako myśliwy był uprawnionym do posiadania broni myśliwskiej i amunicji do tej broni na jaką posiadał pozwolenie. Zgodnie z art. 12 i art. 13 ustawy z dnia 21.05.1999r o broni i amunicji , myśliwy może posiadać broń na którą uzyskał pozwolenie i którą następnie w przewidziany prawem sposób zarejestrował. Jedyny wyjątek od tej zasady określony jest w art. 28 powołanej ustawy, zgodnie z którym myśliwy, który posiada pozwolenie na broń myśliwską, może posiadać inną broń myśliwską i amunicję do niej, jeżeli została mu użyczona. W tej sytuacji okoliczność, że decyzja o pozwoleniu na posiadanie broni palnej jedynie w sposób generalny określa rodzaj broni jaki może nabyć osoba uprawniona, niczego nie zmienia. Kwestie szczegółowe dotyczące tej broni, w tym jej marka, kaliber i numer seryjny określony jest w trakcie procedury jej zarejestrowania. Sąd odwoławczy nie ma wątpliwości, że skoro te cztery naboje stanowiące przedmiot niniejszego postępowania zostały zabezpieczone w szafce służącej do przechowywania broni palnej znajdującej się w mieszkaniu M. K. (1) , do której to szafki nieograniczony dostęp miał oskarżony, to oskarżony był w posiadaniu tej amunicji. Mając dostęp do tej amunicji mógł nią w sposób faktyczny dysponować. Okoliczność, że w tej samej szafce broń palną posiadały inne osoby niczego nie zmienia, w tym nie niweluje faktu, że oskarżony był faktycznym posiadaczem tej amunicji, jak i zresztą pozostałej broni i amunicji tam przechowywanej. Oskarżony nie posiadał również pozwolenia na posiadanie tego rodzaju jednostek broni palnej do których przeznaczona była ta amunicja. Oskarżony nawet nie podjął próby wykazania, że w sposób zgodny z art. 28 powołanej ustawy została mu użyczona broń myśliwska do której stosuje się tego rodzaju amunicje. Należy też zauważyć, że dwa z tych naboi nie są nabojami przeznaczonym do broni myśliwskiej ale jeden z nich jest nabojem do pistoletu a drugi do rewolweru. Z tych też względów nie ma wątpliwości, że oskarżony naboje te posiadał bez stosowanego zezwolenia. Nie sposób uznać za prawidłowe rozumowania obrońcy, że z uwagi na fakt, że zabezpieczona w sprawie, jako dowody rzeczowe, amunicja została zniszczona w trakcie dokonywania badań przez biegłego, to w chwili obecnej w sprawie nie ma dowodów rzeczowych potwierdzających fakt, że oskarżony taką amunicję posiadał. To, że oskarżony posiadał przedmiotowe naboje jest udowodnione protokołem oględzin miejsca w którym zostały one ujawnione. Protokół ten nie był w żadnym zakresie kwestionowany przez strony. Biegły wydając opinię w sprawie, w tym aby jednoznacznie mógł wypowiedzieć się czy to jest amunicja do broni palnej, musiał dokonać sprawdzenia tej amunicji i obiektywnym sposobem tego sprawdzenia jest oddanie z niej strzału. To, że oddanie strzału powoduje zniszczenie naboju jest czymś oczywistym. Gdyby biegły nie wykonał tej czynności to nie byłoby pewności czy zabezpieczone przedmioty są rzeczywiście sprawnymi nabojami do broni palnej czy atrapami tego rodzaju naboi. W ocenie Sądu odwoławczego przypisane oskarżonemu zachowanie nie stanowi przestępstwa opisanego w art. 263§ 2kk z powodu znikomości społecznej jego szkodliwości. Słusznie Sąd Rejonowy przyjął, że nic nie wskazuje, że oskarżony czynił szczególne starania by taką amunicję posiadać i chciał ją wykorzystać w jakikolwiek nieakceptowany społecznie sposób. Przypisane mu zachowanie dotyczy zaledwie czterech naboi. Co istotne oskarżony, co do zasady był osobą uprawnioną do posiadania broni palnej i amunicji, ale nie tej konkretnej. Amunicja ta była przechowywana przez niego w sposób w zasadzie wyłączający dostęp do niej osób, które nie mają uprawnień do posiadania broni. W tej sytuacji zasadnie należy przyjąć, że w wyniku działania oskarżonego nie została wyrządzona szkoda i nie było zagrożenia wystąpienia takiej szkody. Nie sposób w zachowaniu oskarżonego dopatrywać się też jakiejkolwiek nieakceptowanej motywacji. Także pozostałe okoliczności określone w art. 115§ 2 kk , w tym waga naruszonych przez oskarżonego obowiązków, nie mają tego rodzaju nasilenia aby uznać, że ustalone zachowanie oskarżonego należy traktować jako przestępstwo. Uchylenie punktu 3 zaskarżonego wyroku jest konsekwencją uchylenia i umorzenia postępowania w zakresie przypisanego oskarżonemu w punkcie 2 zachowania. Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonego P. K. (1) i apelacji prokuratora, w części jakiej dotyczy tego oskarżonego Sąd odwoławczy zajął następujące stanowisko; Jako oczywiście bezzasadny należy potraktować zarzut postawiony w apelacji obrońcy oskarżonego P. K. (1) naruszenia prawa materialnego – art. 271§ 1kk poprzez jego niewłaściwą wykładnię. Jak to już wielokrotnie podkreślano w doktrynie, jak i w orzecznictwie zarzut naruszenia prawa materialnego można zasadnie stawiać jedynie wtedy gdy nie kwestionuje się ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Nie ma obrazy prawa materialnego, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę. Jeżeli zatem odwołujący się kwestionuje zastosowaną w wyroku kwalifikację prawną, ponieważ w działaniu oskarżonego nie dopatruje się przypisanego mu przestępstwa, to podstawą takiej apelacji może być tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (art. 438 pkt 3), a nie zarzut obrazy prawa materialnego określonej w art. 438 pkt 1 (por. SN V KR 212/74, OSNKW 1974, nr 12, poz. 233 i aprobatę W. Daszkiewicza, Przegląd orzecznictwa , PiP 1975, z. 12, s. 130 oraz M. Cieślaka, Z. Dody, Przegląd orzecznictwa , Palestra 1975, z. 7-8, s. 35). Sąd Rejonowy w swoich ustaleniach faktycznych jednoznacznie przyjął, że oskarżony miał wiedzę, że osoby wymienione w przypisanym mu czynie, w odniesieniu do których wydawał zaświadczenia o ukończeniu szkolenia podstawowego lub dodatkowego, nie były poddawane obowiązkowemu egzaminowi wewnętrznemu. Już z treści postawionego przez obrońcę tego zarzutu wynika, że oskarżony wystawiając takie zaświadczenia „polegał na oświadczeniu instruktora prowadzącego, że egzamin wewnętrzny się odbył”, czyli że obrońca kwestionuje dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne. Sąd odwoławczy jedynie częściowo podziela zarzut zawarty w apelacji naruszenia art. 424 § 1 pkt 1 kpk . Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Obrońca naruszenia tego artykułu dopatruje się w tym, że uzasadnienie zaskarżonego zostało ograniczone do oceny dowodów wskazujących na winę oskarżonego. Skarżący zarzuca, że w sprawie nie został ustalony stan faktyczny i że nie wyjaśniono dlaczego Sąd nie dał wiary dowodom przemawiającym na korzyść oskarżonego. Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska obrońcy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało ograniczone jedynie do omówienia dowodów przemawiających za sprawstwem i winą oskarżonego. Sąd I instancji na stronach od 37 do 42 swojego uzasadnienia precyzyjnie przedstawia i omawia wszystkie dowody zebrane w sprawie dotyczące postawionego oskarżonemu zarzutu popełnienia przestępstwa opisanego w art. 271§ 1kk . Sąd wskazał w jakim zakresie dowodom tym dał wiarę i dlaczego, i jakie okoliczności na ich podstawie udowodnił. Omawiając zeznania poszczególnych osób czy wyjaśnienia P. K. (1) i D. F. odniósł się również do tej części ich twierdzeń, która zaprzecza tezie oskarżenia. Zresztą obrońca stawiając ten zarzut nie wskazał jakie dowody, czy ich części Sąd Rejonowy pominął w swoim uzasadnieniu. W zasadzie całe uzasadnienie apelacji stanowi jedynie próbę podważenia dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zebranych dowodów. Natomiast nie wskazuje na rzeczywiste wady uzasadnienia zaskarżonego wyroku i ewentualny wpływ tych wad na możliwość kontroli zaskarżonego wyroku. Rację należy jedynie przyznać obrońcy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie ma precyzyjnie oddzielonego fragmentu w którym znajdowałyby się ustalenia faktyczne poczynione w sprawie i części w której następuje ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Rejonowy wskazał jakie okoliczności zostały udowodnione omawiając poszczególne dowody zebrane w sprawie. W tym zakresie należy uznać, że sposób sporządzenia tego uzasadnienia odbiega od standardowych uzasadnień sporządzanych w podobnych sprawach. Okoliczność ta sama w sobie nie dyskredytuje tego dokumentu i nie stanowi naruszenia art. 424§ 1 pkt 1 kpk takim stopniu, który by determinował konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do tego oskarżonego. Z treści omawianego uzasadnienia przecież jednoznacznie wynika jakie okoliczności zostały przez Sąd ustalone i na podstawie jakich dowodów, zresztą do tych okoliczności i dowodów skarżący w swojej apelacji dokładnie się odnosi. Sąd odwoławczy nie podziela też zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 7 kpk . Jak już powyżej wskazano skuteczne podniesienie tego zarzutu powinno polegać na wykazaniu konkretnych uchybień w dokonanej przez Sąd I instancji ocenie zebranego materiału dowodowego a nie jedynie na przedstawieniu własnej oceny dowodów odbiegającej od tej zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podkreślenie przez skarżącego, że oskarżony P. K. (1) nie był instruktorem prowadzącym R. S. , J. S. (3) , D. F. , E. W. (1) , M. S. (3) , W. P. (2) , T. Ż. (2) , A. R. , J. K. , B. S. niczego w sprawie nie zmienia. Okoliczność ta została zresztą zauważona przez Sąd I instancji ( str. 39 uzasadnienia). Oskarżonemu P. K. (1) zarzucono i przypisano przecież, jedynie że jako osoba uprawniona do wystawienia dokumentu poświadczył nieprawdę, że osoby te odbyły egzamin. Jako kierownik Ośrodka Szkolenia (...) był osobą uprawnioną do wystawienia takiego poświadczenia, także w sytuacji kiedy sam osobiście takiego egzaminu nie przeprowadzał. Obrońca wyrażając odmienny pogląd w żadnym zakresie go nie uzasadnił. Inną kwestią jest to czy takie egzaminy rzeczywiście się odbyły, a jeżeli nie czy oskarżony świadomie poświadczył nieprawdę o ich przeprowadzeniu. Sąd Rejonowy precyzyjnie wskazał na dowody przemawiające za ustaleniem, że nie tylko nie zostały przeprowadzone takie egzaminy ale co więcej oskarżony wystawiając tego rodzaju zaświadczenia wiedział o tym i tym samym świadomie poświadczał nieprawdę. Sąd odwoławczy nie podziela stanowiska obrońcy, że wywody Sądu I instancji, że oskarżony jako kierownik Ośrodka Szkolenia (...) , organizujący pracę swoich instruktorów musiał mieć wiedzę o tym czy tego rodzaju egzaminy są przeprowadzane czy nie, są nieprzekonujące. Sąd I instancji na stronie 41 swojego uzasadnienia logicznie przedstawia argumenty przemawiające za taką wiedzą oskarżonego. Argumenty obrońcy tego rozumowania nie podważają. Nie ma racji obrońca wywodząc, że Sąd Rejonowy nie uzasadnił dlaczego nie dał wary zeznaniom świadka J. W. (2) złożonym przed Sądem. Oceniając zmianę zeznań przez tego świadka Sąd wprost przyjął, że na rozprawie świadek ten wycofał się ze swoich poprzednich twierdzeń w obawie przed negatywnymi konsekwencjami dla oskarżonego i siebie samego. Podobnie stacja przedstawia się z oceną zeznań świadka A. R. i P. B. (2) . Wbrew temu co zarzuca obrońca, Sąd Rejonowy w odniesieniu do każdej z tych osób logicznie wyjaśnił dlaczego tej a nie innej części ich zeznań dano wiarę. Obrońca w swojej apelacji nawet nie podjął próby podważenia tej części zeznań tych świadków, której Sąd dał wiarę. Nie podjął również próby wyjaśnienia dlaczego świadkowie ci w postępowaniu przygotowawczym pomawiali oskarżonego. Z uwagi na fakt, że apelacja obrońcy zwrócona została przeciwko winie oskarżonego zgodnie z art. 447§ 1kpk należy potraktować ją jako zwróconą przeciwko całemu rozstrzygnięciu. Sąd odwoławczy podziela również ocenę prawą, zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ustalonego przez Sąd I instancji, zachowania oskarżonego P. K. (1) . Poświadczenia nieprawdy w rozumieniu art. 271 1kk mogą się dopuścić osoby uprawnione na podstawie przepisów prawa do wystawienia dokumentu mającego znaczenie prawne - nie tylko między stronami, lecz także dla osób trzecich, np. lekarz w zaświadczeniu lekarskim, biegły w przedłożonej opinii (co oczywiście dotyczy faktów, a nie samych ocen), pracodawca w wystawionym świadectwie pracy, pracownik banku, poświadczający dokonanie wpłaty, diagnosta stwierdzający stan techniczny pojazdu, pielęgniarka sporządzająca na zlecenie przełożonego protokół dotyczący pobrania krwi itp. (por. wyrok SN z dnia 29 sierpnia 1989 r., V KZP 20/89, OSNKW 1989, nr 7-8, poz. 50; wyrok SN z dnia 24 października 1996 r., V KKN 147/96, OSNKW 1997, nr 1-2, poz. 8; wyrok SN z dnia 7 grudnia 2001 r., IV KKN 563/97, OSNKW 2002, nr 3-4, poz. 17). Właśnie jedną z takich osób był oskarżony- właściciel Ośrodka Szkolenia (...) w L. . Bez wystawionego przez niego zaświadczenia, że osoby wymienione w przypisanym mu czynie zaliczyły wewnętrzny egzamin na prawo jazdy, osoby te nie mogłyby podejść do zdawania egzaminu państwowego. Nie ma również przesłanek aby uznać, że orzeczone wobec oskarżonego P. K. (1) kary cechują się rażącą surowością. Rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary (środka karnego) w rozumieniu art. 438 pkt. 4 k.p.k. zachodzi wtedy, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych orzeczonych za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego jej oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do skazanego (wyrok SN III KR 9/80, OSNPG 1980, z.11, poz. 139). Zarzut rażącej niewspółmierności kary nie wymaga wskazania nowych, nie znanych przez sąd okoliczności, polegać ponieważ może na wykazaniu, że okoliczności prawidłowo ustalone mają takie znaczenie i ciężar gatunkowy, których orzeczona kara bądź nie uwzględnia w ogóle, bądź uwzględnia je w stopniu niedostatecznym (wyrok SN z 23.10.1974 r., V KRN 78/74,OSNKW 1974, Nr 12, poz. 234). Zarzut rażącej niewspółmierności, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy,

[... tekst skrócony ...]